pLasma

Μετακόμιση

2007-06-12T08:19:00.000+03:00

Αγαπητοί φίλοι,

Καλημέρα!
Μου πήρε λιγάκι παραπάνω να το αποφασίσω και να το παλέψω, αλλά είμαι έτοιμος!
Ο κύριος Blogger στάθηκε ανεπίδεκτος συνεργασίας, και δεν μου επέτρεπε να κάνω τις αλλαγές που ήθελα στην html δομή. Ξενερωμένος και γω, παίρνω τα κειμενάκια μου και πάω στο στέκι του κυρίου Wordpress. Δεν ξέρω αν θα τα πάμε καλά, αυτό θα το δούμε!

Το καινούριο μου ιστολόγιο: http://0039split.wordpress.com

Οι δημοσιεύσεις δεν σταματούν. Εις το επανειδήν :)

Στέλιος

Πρακτική

2007-06-09T10:35:00.000+03:00

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα, με το που τελιώσω το Ι.Ε.Κ. (στις 20 του Ιούνη δηλαδή), να κάνω την 6μηνη πρακτική μου στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας (Ι.Τ.Ε.), ελπίζω στο Ινστιτούτο Πληροφορικής. Θα είναι ό,τι καλύτερο, believe me...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Ανακαίνιση

2007-06-06T12:24:00.000+03:00

Είμαι στη φάση που κάνω πάλι κάποιες αλλαγές στο template ενόψει καλοκαιριού :)

Φτάσαμε τα 100 posts και ήρθε η ώρα να ανοίξουμε τα παράθυρα να μπει καθαρός αέρας!

Προσωρινά το μπλογκ θα μείνει έτσι άδειο. Έχει κι αυτό τη χάρη του πάντως...

Καλημέρα!

Κουσκουσουκού

2007-06-04T11:44:00.000+03:00

Μετά απο την επαναστατική κίνησή μου να δημοσιεύσω το "κατηγορώ" μου εναντίων των σελίδων γνωριμιών σε forum μιας απο αυτές, και αφού επιβεβαιώθηκα παίρνοντας τον πούλο (η επιβεβαίωση έγκειται πως σε καμμία περίπτωση αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για την ελευθερία των απόψεών μας, ούτε για τη μοναξιά μας, μόνο για τα λεφτά τους, που τα βγάζουν απο μας), ήρθε η ώρα να διηγηθώ τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου!

Ένα Σαββατοκύριακο αφιερωμένο στην κλονισμένη πίστη μου

Κατ'αρχήν πρέπει να μοιραστώ μαζί σας ένα-δυο πραγματάκια τα οποία θα κάνουν την ανάγνωση των όσων θα ακολουθήσουν πιο εύπεπτη.

Σημείωση πρώτη:
Ανέκαθεν είχα μια κλίση προς τη θρησκεία. Ο γεωγραφικός τόπος γέννησής μου, τράβηξε κλήρο και το χαρτάκι έγραφε "Χριστιανός Ορθόδοξος". Ο πατέρας που ήταν γιός ιερέα και μέσω σχετικών γνωριμιών βρήκε και πατρεύτηκε τη μητέρα μου. Συνεπώς, οι γονείς μου απο νωρίς προσπάθησαν να εμφυσήσουν στα παιδιά τους μια αμιγώς ελληνορθόδοξη αγωγή. Αλλά είμαι σίγουρος πως ακόμη κι αν δεν ήταν αυτή η θρησκεία μου, σίγουρα θα ασχολιόμουν αναζητώντας τη σχέση μεταξύ του (οποιουδήποτε) Θεού και των ανθρώπων.
Σημείωση δεύτερη:
Απο το 1999 και έπειτα (μέχρι πριν 6 περίπου μήνες) περνούσα μια βαθεία και έντονη και προβληματική περίοδο άρνησης στη ζωή μου. Εννοείται πως σε αυτό συνέβαλε το γεγονός πως ήμουν φανατικός χασικλής. Μπερδεμένες θεωρίες στο μυαλό μου βόλταραν συνεχώς και αδιαλείπτως, αντιδράσεις ακαταλαβίστικες στεναχωρούσαν τους ανθρώπους που με αγαπούν πραγματικά, και τέλοσπάντων ένα σωρό τέτοια. Τέλοσπάντων ελπίζω πως όλα αυτά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί...

Μια ακόμη σημείωση:
Με τρόπο περίεργο (δεν αναφέρω όλα τα περιστατικά, θα με πείτε μαλάκα και φλύαρο) άρχισα να συμμετέχω σε μερικές απο τις δραστηριότητες της Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Πρώτα μερικές ομάδες συζήτησης, έπειτα μια μικρή θεατρική προσπάθεια, στη συνέχεια ραδιοφωνικές εκπομπές, απ'όλα έχει ο μπαξές! Βέβαια, πάντα προσπαθώ να κρατάω μια απόσταση απο όλα αυτά τα πράγματα γιατί πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να γίνω αυτό που κοροϊδεύω και απεχθάνομαι: ένας άνθρωπος χωρίς βούληση, χωρίς ελευθερία, ένας άνθρωπος που δεν αμφισβητεί και δεν ψάχνει το νόημα όσων ερεθισμάτων δέχεται.

Στο ζουμί τώρα:
Σάββατο απόγευμα είχε κανονιστεί να επισκεφθούμε τις Φυλακές Αλικαρνασσού. μερικά παιδιά απο την καλή τους διάθεση έφτιαξαν (έφτιαξαν, όχι αγόρασαν, το τονίζω αυτό) γλυκά και τα κρατούσαν, μερικά είχαν πάρει λουλούδια απο τα παρτέρια τους και τα είχαν μεταφέρει σε γλάστρες για να τα αφήσουν στη φυλακή, ενώ υπήρξαν και δύο που κρατούσαν κιθάρα και μαντολίνο αντίστοιχα :)
Συνοπτικά θα πώ μόνο πως και τραγουδήσαμε, και χορέψαμε και κεράσαμε τους κρατούμενους ό,τι κρατούσαμε, και μετά φύγαμε.
Γύρω στις 7 το απόγευμα ολοκληρώθηκε όλο αυτό το ευχάριστο γεγονός, και αφού διαλύθηκε το πλήθος, με τον Αρχιεπίσκοπο επισκεφθήκαμε ένα χωριό με το όνομα Μάραθος οπου η τοπική εκκλησία πανηγύριζε για τους Άγιους Πάντες. Εσπερινός, και μετά δείπνο προς τιμήν του.
Παιδιά το τι έγινε στο κέντρο δεν περιγράφεται! (Παρένθεση: Εγώ κλασσικό φτωχαδάκι-τρακαδόρος-δεν ξέρω που τρώω τα λεφτά μου-πληρώνω νοίκι και 1700ε laptop, τον τελευταίο μήνα τρέφομαι αποκλειστικά με σάντουιτς και κρουασάν)
Στο τραπέζι πρωταγωνίστησαν με σειρά εμφάνισης:
Ντάκος
Φάβα
Χόρτα βραστά
Ξυνόγαλο
Χοχλιοί μπουμπουριστοί με ξύδι
Χωριάτικη σαλάτα
Αρνί βραστό
Πιλάφι (αυτό του γάμου, ξέρετε...)
Τηγανιτές πατάτες
Πανσέτες στα κάρβουνα.
Ψάρι στα κάρβουνα
Δείγμα της φιλοξενίας και της αγάπης προς τα τιμώμενα πρόσωπα, αυτά τα καλούδια θα μείνουν αξέχαστα!

Την επόμενη μέρα το πρωί, πάλι συνοδεύοντας τον Αρχιεπίσκοπο, επισκεφθήκαμε την εκκλησία των Αγίων Πάντων στο Πολύδροσο Γαζίου. Μια μικροσκοπική εκκλησία τοποθετημένη σε μια αυλή με πεύκα. Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, το 1942 εκτελέστηκαν από τους Ναζί 62 άνθρωποι, Κρητικοί και μη, διότι αποπειράθηκαν να ανατινάξουν το Αεροδρόμιο του Ηρακλείου (στη μνήμη αυτών των ανθρώπων ονομάζεται μέχρι σήμερα η ομώνυμη λεωφόρος)
Εγώ δεν το ήξερα πως συμπίπτει το πανηγύρι της εκκλησίας με αυτή την επέτειο, και μέσα σε μία ώρα εμφανίστηκαν απο το πουθενά Δήμαρχοι, Βουλευταί (βουλευταί... βεβαίως βεβαίως..), η Νομάρχης, όλοι οι στρατοαφεντάδες, η Φιλαρμονική Ορχήστρα, στρατιωτικό άγημα, και της κακομοίρας ο κόσμος! Καλά όλα, τελείωσαν όλα, και ετοιμαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω.
Στο δρόμο της επιστροφής κάναμε μια παράκαμψη (μιας και υπήρχε ο ελεύθερος χρόνος) στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο, και προλάβαμε να επισκεφθούμε 2 συνανθρώπους. Την πρώτη περίπτωση δεν θα την αναφέρω (όχι πως δεν είναι σημαντική, αλλά μπροστά στην δεύτερη...)
θα πω μόνο πως ήταν στην Ψυχιατρική Μονάδα.
Η δεύτερη επίσκεψη ήταν στην Εντατική Μονάδα παίδων. Επισκεφθήκαμε τον μικρό Αντρέα, που είναι 6 χρονών και έχει καρκίνο στο κεφαλάκι του. Πρώτη φορά έζησα κάτι τέτοιο, πρώτη φορά αισθάνθηκα τόση συμπόνοια και αγάπη προς ένα πρόσωπο. Όσοι ήμασταν στο θάλαμο εκείνη τη στιγμή, αμίλητοι και συγκινημένοι, απλά παρακολουθούσαμε τους γονείς τους με μια απίστευτη ψυχραιμία να μας διηγούνται πράγματα για τον Αντρέα. Και τότε συνέβη το εξής θαυμαστό, το οποίο αν δεν έβλεπα με τα ίδια μου τα μάτια δεν θα το πίστευα
(κάπου εδώ υπενθυμίζω πως προέρχομαι απο περίοδο έντονης αμφισβήτησης των οποιωνδήποτε σχετικών σεναρίων):
Τις τελευταίες 3 εβδομάδες ο Αντρέας είναι εγκεφαλικά νεκρός, και δεν ανταποκρίνεται σε κανένα απολύτως ερέθισμα, εκτός απο ένα. Το αριστερό του ποδαράκι "γαργαλιέται" κάθε φορά που ο πατέρας του περνάει έναν μικρό ξύλινο σταυρό κάτω απο την μικροσκοπική πατούσα του (τα συμπεράσματα δικά σας). Ξαναλέω πως δεν ανταποκρίνεται σε κανένα απολύτως άλλο ερέθισμα.

Μεσημέριασε πια και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Άφησα την πραγματικά αξέχαστη παρέα που δημιουργήθηκε απο το περασμένο απόγευμα, και τράβηξα προς το σπίτι, με νου και καρδιά γεμάτη απο ανάμεικτα συναισθήματα, σκέψεις και ερωτήματα. Μέσα σε 24 ώρες είχα βιώσει απο την αβίαστη αγάπη και φιλοξενία, τις αμυδρές πατριωτικές σκέψεις, τον πόνο των γονέων, και την ανιδιοτέλεια ενός ανθρώπου που απλά, ανεξήγητα και μοναδικά, με τη στάση ζωής του και μόνο, σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος, όχι απαραίτητα Χριστιανός, αλλά άνθρωπος...

Φυλακές Αλικαρνασσού - Λίγο πριν

Πολύδροσο Γαζίου

Ένας απλός άνθρωπος.

Υ.Γ.: Αυτό το κείμενο σε καμμία περίπτωση δεν προσπάθησε να προπαγανδίσει υπέρ ή κατά οποιουδήποτε. Εξακολουθώ να πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι είμαστε αυτό που ζούμε. Απλώς δεν μπορώ να παραβλέψω τον (μεγάλο ή μικρό) ρόλο που παίζει η πίστη μου στη ζωή μου.

Υ.Γ.: Jul μπήκε ο June!!! Καλό μήνα :D:D:D

Καφενείο είμαστε ούτως ή άλλως...

2007-05-31T08:49:00.000+03:00

Edit: Το συγκεκριμένο κείμενο θεωρήθηκε σωστό να διαγραφεί απο τη συγκεκριμένη ιστοσελίδα. Υποθέτω πως ήταν αντίθετο με τους όρους χρήσης του forum. Υποθέτω πως μια δικαιολογία είναι η δυσφήμιση της ιστοσελίδας.

(Το συγκεκριμένο κείμενο το έγραψα στο forum γνωστής ιστοσελίδας. Ήμουν μεθυσμένος όταν το έγραψα, οπότε το πιθανότερο να εκφράζει τις πραγματικές μου απόψεις. Ίσως και αυτός να είναι ο λόγος που δεν γράφω πλέον πολύ. Εκτός απο το οτι είμαι καλά :)

Καλημέρα σε όλους εσάς που βρίσκετε σε αυτό το μέρος το νόημα της ύπαρξής σας! Ελπίζω οι απόψεις που θα ακουστούν παρακάτω να γίνουν σεβαστές απο όλους, μιας και μέχρι τώρα έχω σεβαστεί τις απόψεις όλων όσων συμμετέχουν στην ενότητα "Συζητήσεις", είτε με το να μην απαντάω καθόλου στα δημοσιευμένα κείμενα, είτε με το να μην επισκέπτομαι καθόλου αυτή την ιστοσελίδα, το όνομα της οποίας χαρακτηρίζει πλήρως και 100% αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Zoo... Ένας απέραντος ζωολογικός κήπος...

Ποιός είμαι
Έχω υπάρξει ενεργό μέλος διάφορων διαδικτυακών κοινοτήτων απο το 2000 και το μόνο που έχω να διαπιστώσω είναι πως όσο περισσότερο νομίζεις πως συμμετέχεις τόσο περισσότερο απομονώνεσαι απο την κοινωνία, γίνεσαι όλο και μεγαλύτερος εγωιστής!

Κατ'αρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσω ένα-δυο πράγματα που θεωρώ δεδομένα, προκειμένου να στηρίξω τα επιχειρήματά μου:
1) Ο μέσος όρος ηλικίας των μελών αυτής της κοινότητας είναι τα 30 χρόνια. Αν πω λιγότερα θα με κατηγορήσουν τα παιδιά απο το Joy, αν πω περισσότερα θα με κατηγορήσουν οι 40ρηδες και 50ρηδες που επιμελώς κρύβονται πίσω απο τα pixels αυτής της σελίδας..
2) Τα 3 απο τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής μου εργάζομαι ως υπάλληλος σε Internet Cafe. Αν υπολογίσετε πάνω-κάτω τις ώρες που έχω περάσει στο Διαδίκτυο, μπορείτε να φανταστείτε με πόσο κόσμο έχω συναναστραφεί... Στις απόψεις μου αντικατοπτρίζονται όλα αυτά που μπορεί να έχουν δει τα μάτια μου και έχουν ακούσει τα αυτιά μου αυτά τα 3 χρόνια..

Οι απόψεις μου
Ειλικρινά ποιός απο εδώ πιστεύει πως το καλύτερο που έχει να κάνει στην ηλικία του είναι να περνάει τον καιρό του μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή του, φτιάχνοντας προσωπικούς χώρους, παίζοντας παιγνίδια, ψάχνοντας ταίρι, κάνοντας chat, πληρώνοντας χρήματα για να γίνει μέλος!
Zoo λοιπόν, και κάθε οθόνη και ένα κλουβί. Με μια διαφορά, πως σοτυς πραγματικούς ζωολογικούς κήπους οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να περιδιαβαίνουν στα υπόλοιπα κλουβιά, ενώ εδώ όλοι είμαστε εκθέματα και επισκέπτες ταυτόχρονα.
Σπαταλάμε υπερπολύτιμό χρόνο παριστάνοντας κάτι που δεν είμαστε, κυνηγώντας κάτι το οποίο σπάνια φτάνουμε, δημιουργώντας ένα πλαστό πρόσωπο που ζει και αναπνέει μόνο όταν είναι ανοικτός ο υπολογιστής μας.
Και ο πραγματικός άνθρωπος, αυτός που κρύβεται πίσω απο τον χρήστη? Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, μπορεί να είναι ο κανένας, το τίποτα.
Προσπαθούμαστε να αποδείξουμε σε άλλους κάτι το οποίο δεν μας αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα, είμαστε λυπημένοι μας δίνεται η δυνατότητα να υποκρινόμαστε πως δεν τρέχει τίποτα, πληγώνουμε τους δικούς μας ανθρώπους πολύ εύκολα, αλλά δεν διαννοούμαστε να παρεξηγηθούμε με κάποιον που είναι τόσα χιλιόμετρα μακρυά μας.
Είναι δυνατόν να κάνουμε πλούσιους κάποιους άλλους που αποφάσισαν να βγάλουν κέρδος απο τη δική μας μοναξιά? Και τι μετά? Να μείνουμε εμείς στο μηδεν, κενοί, και αυτοί να θησαυρίζουν?
Τίποτα, ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ που παρέχεται σε αυτήν την κοινότητα δεν υπάρχει σαν εναλλακτική λύση που απλά δεν θα υπήρχε στην πραγματικότητα (ας βάλουμε σε μιαν άκρη για λίγο τα παιγνίδια, αποτελούν εξαίρεση ορισμένα απο αυτά).
Τι απο αυτά που κάνουμε σε μια διαδικτυακή κοινότητα δεν μπορούμε να τα κάνουμε στην πραγματική μας ζωή? Γνωρίζω πως υπάρχουν και αρκετά θετικά στοιχεία, αλλά η γοητεία του πραγματικού χρόνου δεν θα πρέπει να τα ισοπεδώνει όλα στο διάβα της.
Βάλτε στο μυαλό σας πως ανα πάσα στιγμή, αν κάποιος βρεί το άλλο του μισό, πολύ άνετα θα ελλατώσει απο τη ζωή του (αν όχι θα κόψει εντελώς) την δραστηριότητα του σε σχετικού είδους κοινότητες.

Σκεφτείτε πόσα πράγματα σας αρέσει να κάνετε και τελικά δεν τα κάνετε γιατί πιστεύετε πως είτε δεν προλαβαίνετε (αν διαβάζετε αυτό το post σίγουρα προλαβαίνετε), είτε είναι πλέον αργά, είτε για χίλιους δυο λόγους!
Ώρα να ξεκολλάμε! Δεν είναι όλα ανώδυνα! Δεν είναι όμως και τα πάντα δύσκολα!
Κοιτάξτε γύρω σας. Βρείτε τη χαμμένη τρέλλα σας! Προσπαθήστε να διακρίνετε όλους όσους απεγνωσμένα ψάχνουν για κάποιον άνθρωπο (ζωντανό, όχι αυτά που γράφει στη οθόνη) για να τους μιλήσει, να τους αγγίξει, να τους βγάλει απο το ψηφιακό κλουβί που όλοι εσείς εν αγνοία σας τους βάλατε!

Υ.Γ.: Θα μπορούσα (και ίσως το κάνω στο μέλλον) να γράψω κι άλλα πράγματα, πιο ευχάριστα, αλλά η αλήθεια δεν είναι πάντα όμορφη! Η ζωή πάντως σίγουρα είναι! Ελπίζω να αισθάνεστε αρκετά ζωντανοί ώστε να μην έχετε ανάγκη τους άλλους ανθρώπους...

Να θυμηθώ...

2007-05-30T09:42:00.000+03:00

1) Να πάω απο το πατρικό μου να πάρω πίσω την ψηφιακή μου που με θράσσος καβάτζωσε ο αδέρφουλάς μου.

2) Να πιέσω τον store manager να με πληρώσει πριν τις 5 Ιουνίου διότι θέλω επιτέλους να έρθω στην Αθήνα. Πέρασε ένας χρόνος... Έλεος!

3) Να ενοικιάσω το "Άρωμα", το "Prestige" και το "Πληροφοριοδότης".

4) Να κουρευτώ.

5) Να απουσιάσω και αυτή την εβδομάδα απο τη δουλειά του Σαββατοκύριακου.

6) Να γράψω ένα σοβαρό κείμενο. (Παίζει? Δεν παίζει.. αφού είμαι καλά!)

7) Να πάρω μια mini μπάλα ποδοσφαίρου.

Υ.Γ.: ¨Εχω την αίσθηση οτι οι μονότονες καλημέρες μου κουράζουν... ε?

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Καρικατούρες

2007-05-25T03:28:00.000+03:00

Όλοι οι άνθρωποι αν εξεταστούν απο συγκεκριμένη οπτική, άνετα μοιάζουν με καρικατούρες. Σαν εκείνες που σατυρίζουν τους πολιτικούς, με το μικροσκοπικό σώμα, το τεράστιο κεφάλι, και υπερτονισμένο κάποιο φυσικό γνώρισμα, χαρακτηριστικό του ατόμου που απεικονίζεται (το πεσμένο βλέφαρο της Βάσως Παπανδρέου, τα φρύδια του Κωστή Παλαμά κ.α.). Συνήθως η καρικατούρα που φυτοζωεί στον καθένα μας, βρίσκεται προσεκτικά τοποθετημένη κάπου μεταξύ επιδερμίδας και τόνων μακιγιάζ, eyeliner, μάσκαρας, ρουζ και άλλων πολλών σκευασμάτων. Αλλά εκτός απο αυτό, συνοδεύεται απο ένα πλήθος κινήσεων του σώματος που προδίδουν και υποστηρίζουν την αλήθεια που κρύβεται.
Όχι, αυτό το κείμενο δεν μισεί τις γυναίκες. Όχι μόνο τις γυναίκες. Μισεί εξίσου και τους άντρες. Και οι άντρες μακιγιάρονται, με χειρότερου είδους "καλλυντικά". Υποκριτική μπέσα, επιφανειακή ευφράδεια λόγου υπέρ του συνανθρώπου, χαμόγελο πυρομανούς και πάνω απ'όλα αλτρουισμός επ'αμοιβεί.

Και κάπου εκεί ανάμεσα, οι πραγματικές καρικατούρες, οι αμακιγιάριστες ή αν το προτιμάτε κακοβαμμένες, αναδεικνύονται σε ήρωες των κόμικ μου. Μορφές εφάμιλλες αυτών των ταινιών του Φελλίνι, που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, δεν έχουν τίποτα να αλλάξουν, τίποτα να περιμένουν πέρα τις ζαριές που η καθημερινότητα πετάει στην τσόχα της ζωής τους.
Κάθε πρωί όταν επιστρέφω απο τη δουλειά στο σπίτι, ακολουθώ μια συγκεκριμένη διαδρομή την οποία τηρώ με θρησκευτική ευλάβεια. Παρακάμπτω (εννοείται - γαμώ το κυκλοφοριακό - και όλα τα μηχανοκίνητα οχήματα εδάφους) την οδό Καλοκαιρινού και κινούμαι στο παράλληλο στενό. Εκεί βρίσκεται η Νο2 αγαπημένη μου καρικατούρα.
Είναι γύρω στα 40 διαθέτει κατάστημα ρουχισμού για συνταξιούχους. Έχει τεράστιες σακούλες κάτω απο τα μάτια, και έχει μανία με τα μετρητά του. Αυτό ήταν και το στοιχείο που μου κίνησε την περιέργεια, τόσο πολύ που μια μέρα κάθησα για καφέ κάπου εκεί γώρω να τον παρατηρήσω. Το δεξί χέρι μονίμως στην τσέπη, και σε τακτά χρονικά διαστήματα, τσουπ! Να σου έξω τα μετρητάααααααα...... Να τα μετράει, να τα φτιάχνει, να τα διπλώνει και οριζόντια και κάθετα, και ξαφνικά τσουπ! Να σου μέσα τα μετρητάαααααααα. Το χέρι καρφωμένο στην τσέπη. Κουλοχέρης κατάντησε. Ένα μάτσο κωλόχαρτα του φάγαν το χέρι...
Σε 5 λεπτά πάλι τα ίδια. Λες και τα λεφτά διπλασιάστηκαν ή άλλαξαν χρώμα. Τέσπα...

Συνεχίζω να κατηφορίζω το στενό για να βρεθώ στην πλατεία του Αγίου Μηνά. Το μοναδικό μέρος με περιστέρια στο Ηράκλειο. Εκεί γύρω ξέρω οτι θα βρώ το φίλο μου τον Αμαρτωλό. Θέλω τουλάχιστον να τον συναντώ, αλλά δεν είναι εκεί κάθε μέρα.
Μοιάζει με ασκητή της ερήμου, μόνο που δε φοράει ράσα. Η γενειάδα του κοντεύει να μεταμορφωθεί σε ράστα, ενώ το κεφάλι του διακοσμεί ένας μάλλινος σκούφος (μα καλά πως αντέχει?). Στο χέρι κρατάει μονίμως ένα περίεργο σύμπλεγμα 2 τεράστιων κομποσχοινιών και μιας ξύλινης κατσούνας. Την πρώτη φορά που τον είδα να ταΐζει τα περιστέρια, έβγαλα τη μηχανή να τον φωτογραφίσω. Όταν με πήρε χαμπάρι με πλησίαζε προσπαθώντας να βγεί απο το πεδίο λήψης. Αφού με ρώτησε το όνομά μου, μου πρότεινε να προσέχω τον εαυτό μου και τη ζωή μου, και πως ο μόνος δρόμος είναι η μετάνοια. Όταν τον ρώτησα το όνομά του μου απάντησε "Αμαρτωλός". Απο τότε έχουμε πιεί καφεδάκι 2-3 φορές, και οι συζητήσεις μας είναι με μια λέξη αξέχαστες...

Αφήνω πίσω μου την πλατεία του Αγίου Μηνά. Όσο πλησιάζω στο σπίτι, κάθε -μα κάθε μέρα- σταματάω στον φούρνο που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου για να αγοράσω ένα σταφιδόψωμο. (τα γουστάρω πολύ, αλλά ποτέ δεν έχουν αρκετές σταφίδες ρε γαμώτο...)
Κατ'αρχήν ο ίδιος ο φούρνος αποτελεί περίπτωση - κάπυο εδώ υπόσχομαι να ανεβάσω βιντεάκι με μια επίσκεψη σε εκείνο το μέρος - και συνειδητοποίησα πως είναι τόσο ιδιαίτερος εξαιτίας του ιδιοκτήτη του. Δυστυχώς δεν είμαι καλός στις περιγραφές όπως είμαι στις παρομοιώσεις, αλλά ειλικρινά πρώτη φορά πλέπω φούρναρη να βγάζει ψωμιά με το τσιγάρο μονίμως στα χείλη του και με το ραδιόφωνο να παίζει Καζαντζίδη, πρώτη φορά βλέπω φούρναρη που να χρειάζεται να τον φωνάξεις για να σε εξυπηρετήσει, πρώτη φορά βλέπω φούρναρη που να μη μιλάει! Εδώ και 3 μήνες, αν εξαιρέσουμε τις Κυριακές που είναι κλειστά, ή όποτε λείπω εκτός πόλεως, πηγαίνω κάθε μέρα. Τον έχω ακούσει να μιλάει μόνο 2 φορές. Την πρώτη μου είπε πόσο κοστίζει το σταφιδόψωμο, και τη δεύτερη όταν τον καλημέρισα είπε κάτι σαν "αχμρρρμρρφφφτςςςςμμμ"
το οποίο και με πολύ χαρά εξέλαβα σαν "καλημέρα φλύαρε". Κάπου εκεί συνειδητοποίησα πως ο ήρωάς μου μάλλον δεν χρειάζεται την καλημέρα μου. Μόνο τα 40 λεπτά μου για το σφαιδόψωμό του. Και συνέχισα να τον επισκέπτομαι κάθε μέρα σιωπηλός. Η ίδια ρουτίνα καθημερινά. Μπαίνω μέσα - πάω στο ταψί με τα καλούδια - διαλέγω το σταφιδόψωμο που θέλω - παίρνω μόνος μου χάρτινο σακουλάκι - το βάζω μέσα - μαζεύω απο το ταψί τις σταφίδες που έχουν πέσει απο τα ψωμάκια - ανάβω και κανα τσιγάρο που και που - πετάω το μονόευρο στον πάγκο - εκείνος με χέρια γεμάτα ξεραμένη μαγιά και αλεύρι μου πετάει τα ρέστα στον πάγκο - Βγαίνω έξω.
Μόλις χθες εφηύρα με ποιό τρόπο θα του κάνω τη ζωή δύσκολη. Κάθε φορά που θα πηγαίνω ια του λέω μια ζεστή καλημέρα και θα του σκάω και ένα χαμόγελο. Μέχρι να μου χαμογελάσει κι αυτός (που δεν το νομίζω).

Στα κόμικς της ζωής μου εγώ είμαι ο κακός της υπόθεσης. Δίνω επικές μάχες με τους ήρωές μου, και βγαίνω "χαμμένος". Μου δίνουν και καταλαβαίνω. Μου θυμίζουν πως μπορεί να καταντήσω αν συνεχίσω να εκτιμώ το χρήμα παραπάνω απ'όσο του αξίζει, μου θυμίζουν πόσο λίγο απο το πνεύμα μου χρησιμοποιώ, μου θυμίζουν οτι για πολλούς ανθρώπους υπήρξα ο κατηφής φούρναρης, που έψηνα την αγάπη τους με σταφίδες και την πουλούσα για 40 λεπτά το κομμάτι.

Το Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα

2007-05-22T03:59:00.000+03:00

1) Τι είναι το Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα και πως προκαλείται?

Με τον όρο Σύνδρομο του Καρπιαίου Σωλήνα περιγράφουμε την παγίδευση του Μέσου νεύρου του χεριού, στην πορεία του μέσα από το καρπιαίο σωλήνα.
Ο καρπιαίος σωλήνας είναι ένα στενό μονοπάτι στην περιοχή του καρπού, που αποτελείται από οστά, συνδέσμους καθώς και τους μύες και τένοντες που κινούν τα δάκτυλα του χεριού.
Συνήθως η παγίδευση του μέσου νεύρου προκαλείται λόγω οιδήματος στην περιοχή. Το οίδημα τις περισσότερες φορές οφείλεται σε τεντινίτιδα, δηλαδή σε εκφυλιστικές αλλοιώσεις, στους τένοντες των καμπτήρων μυών των δακτύλων σαν αποτέλεσμα υπερκόπωσης. Άλλες αιτίες είναι κάταγμα στην περιοχή με εξάρθρωση, μόλυνση, κάκωση του ίδιου του νεύρου κ.α..
Αυτό το σύνδρομο εμφανίζεται σε ηλικίες από 30 έως 60 χρονών, ενώ η συχνότητα του στις γυναίκες είναι τρεις έως πέντε φορές περισσότερη από τους άνδρες, πιθανόν λόγω πιο στενής κατασκευής στις γυναίκες του καρπιαίου συνδέσμου. Στο 50% των περιπτώσεων αφορά και τα δύο χέρια. Το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα εμφανίζεται μόνο σε ενήλικες, ενώ άνθρωποι με διαβήτη ή άλλες μεταβολικές παθήσεις που επηρεάζουν άμεσα τα νεύρα είναι σε υψηλό κίνδυνο να το παρουσιάσουν. Συγκεκριμένες απασχολήσεις που απαιτούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις κάμψης του καρπού εμφανίζουν σχετικά υψηλή συχνότητα εμφάνισης του συνδρόμου. Αυτού του τύπου οι τραυματισμοί ονομάζονται «Σύνδρομα Υπέρχρησης», αφορούν τις γραμματείς που δακτυλογραφούν, αυτούς που ασχολούνται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές (παρόλο που μελέτη της Mayo Clinic το 2001 έδειξε ότι αυτοί που απασχολούνται με ηλεκτρονικούς υπολογιστές περισσότερο από 7 ώρες την ημέρα δεν εμφάνισαν αυξημένα ποσοστά εμφάνισης του συνδρόμου, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό), τους ταμίες, τους εργάτες σε γραμμές παραγωγής και τους μουσικούς.

2)Στάδια του Συνδρόμου του Καρπιαίου Σωλήνα:

1ο ΣΤΑΔΙΟ -> Ελάχιστό μυρμήγκιασμα και μούδιασμα ιδιαίτερα σε συγκεκριμένες δραστηριότητες που υποχωρεί με την ανάπαυση. Δεν υπάρχει τραυματισμός του νεύρου.
2ο ΣΤΑΔΙΟ -> Ένταση των συμπτωμάτων, αυξημένη πίεση πάνω στο νεύρο.
3ο ΣΤΑΔΙΟ -> Σημαντική πίεση πάνω στο Μέσο Νεύρο με επιδείνωση των συμπτωμάτων, ιδιαίτερα του πόνου με πιθανή μείωση της ικανότητας σύλληψης αντικειμένων με αυτό το χέρι.

2) Ποια τα βασικά συμπτώματα;

Τα βασικά συμπτώματα είναι:

* Πόνος στον καρπό που μπορεί να ακτινοβολεί σε ολόκληρο το χέρι ακόμα μέχρι τους ώμους και τον αυχένα. Ο πόνος επιδεινώνεται κατά την διάρκεια της νύκτας ή νωρίς το πρωί.
* Μούδιασμα ή βελόνιασμα στο χέρι.
* Μείωση της δύναμης του χεριού.
* Ελάττωση της κινητικότητας της περιοχής.
* Ατροφία των μυών του αντίχειρα.
* Ξηροδερμία, οίδημα ή αλλαγή στο χρώμα του χεριού.

Πολλοί από τους πάσχοντες δεν δίνουν την ανάλογη σημασία στα αρχικά συμπτώματα, όπως π.χ. να ξυπνάνε την νύκτα με μούδιασμα ή πόνο στην περιοχή του καρπού, ιδιαίτερα μετά από υπερκόπωση της περιοχής. Μπορεί τα συμπτώματα στην αρχή να είναι περιοδικά αλλά στην συνέχεια γίνονται επίμονα και αρκετές φορές δυσάρεστα.

3) Πρώτες βοήθειες.

* Άμεσα πρέπει να διακόπτεται κάθε δραστηριότητα που προκαλεί πόνο στην περιοχή.
* Εφαρμογή πάγου για τον περιορισμό του οιδήματος ή της μικροαιμορραγίας λόγω του τραυματισμού.
* Περιορισμός των δραστηριοτήτων. Επιτυγχάνεται με την εφαρμογή νάρθηκα, ώστε να προστατεύεται το μέλος από υπερβολικές κινήσεις. Ακόμα και αν δεν είναι απαραίτητη η εφαρμογή του την ημέρα καλό είναι εφαρμόζεται στην διάρκεια της νύκτας, ώστε να συγκρατείτε το μέλος σε ουδέτερη θέση.
* Αν τα συμπτώματα δεν υποχωρήσουν μέσα σε 4 ή 5 ημέρες τότε πρέπει να επισκεφθούν τον γιατρό τους.

(Πηγή: www.physio.gr)

Blogaddίξιον!

2007-05-21T20:22:00.000+03:00

Δεν μπορώ να καταλάβω με ποιό δικαίωμα οι αγαπημένοι μου bloggers δεν δημοσιεύουν post κάθε μέρα... ε? Ε?

Μήπως είναι μια απο τις παρενέργεις του blogging? Μας δημιουργείτε εθισμό, δεν πέφτουμε για ύπνο προτού επισκεφθούμε τη σελιδούλα σας, δεν έχουμε όρεξη να φάμε αν δεν σας πούμε μια καλημέρα, ένα μπινελίκι, τη μαλακία μας βρε αδερφέ...

Αλλά είμαι addict με κατανόηση. Αφήνω πάντα comment, αλλά σπάνια φλυαρώ, μην επιβαρύνω την ψυχοσύνθεση τους και κάνουν άλλο τόσο καιρό να post-άρουν! Δε λέει...

Αγαπημένα μου blogs,

KEEP IT THAT WAY!

Όνειρο #1

2007-05-19T23:18:00.000+03:00

Είχε σταθεί στο μικρό μπαλκόνι οπου συνήθιζε να πίνει το απογευματινό της τσάι. Το χέρι της είχε πιάσει φωτιά γράφοντας όλα όσα είχε ζήσει, όλα όσα έπρεπε να ξέρουν για να την δεχθούν στο μέρος που νικούν το χρόνο.
Ο σύζυγός της έφτασε. Με σπασμωδικές κινήσεις έκρυψε τα χαρτιά απo tp βλέμμα του.
"Δεν ωφελεί" της ψιθύρισε και τα πήρε απο τα χέρια της. Βγήκαν στον κήπο και στάθηκαν στο κέντρο του. Εκείνος έβαλε φωτιά στα χαρτιά και τα κρατούσε μέχρι που κάηκαν ολοσχερώς. Με τρόπο μαγικό, οι στάχες που έπεφταν στο χώμα, σχημάτιζαν μιά διαβρωμένη είσοδο προς τα κάτω, σε έναν υπόγειο χώρο που δεν υπήρχε νωρίτερα. Μπήκαν.
Ένα κατάφωτο υπόγειο δάσος! Με δέντρα ανείπωτης ομορφιάς, με ή χωρίς φύλλα, και με νερό που λίμναζε κατα τόπους, να τα ποτίζει.
Όσο προχωρούσαν, τα δέντρα τους έκαναν τόπο. Μέχρις ένα σημείο, όπου αισθάνθηκαν οτι είχαν περικυκλωθεί. Στο ίδιο σημείο όπου είχαν εγκλωβιστεί και τα υπόλοιπα 9 άτομα που για πρώτη φορά στη ζωή της έβλεπε.
Ήταν όλοι μαζί αιχμάλωτοι της αγκαλιάς του πιο γέρικου απ'όλα τα δέντρα.

"Τη διαδικασία την γνωρίζετε. Την έχετε ονειρευτεί παμπολλες φορές. Λοιπόν?"
"Τυπικότητες" ψιθύρισε ο πρώτος νεαρός.
"Μάγια" είπε ο δεύτερος και έπιασε το χέρι του πρώτου. Ξαγνικά μια κόκκινη απαστράπτουσα σκόνη τύλιξε τα σώματα και των δύο, ξεκινώντας μιάν αλυσίδα που θα ένωνε τις μοίρες όλων όσων ήταν εκεί.
"Διπλωματία" δήλωσε και η τρίτη κοπέλα.
Έτσι συνέχισαν μέχρι τέλους, λέγοντας ο καθένας την πλευρά της ζωής που είχε εφαρμόσει περισσότερο. Ο κύκλος έκλεισε και η σκόνη στα σώματά τους απο κόκκινη έγινε πορφυρή.
"Πολύ καλά" ψιθύρισε το δέντρο με τις άκρες των φύλλων του. "Μέχρι εδώ καλά. Και τώρα η ερώτηση: Τι περνάει με την ώρα?"

Ένα μικρό ξωτικό στάθηκε στο κέντρο του κύκλου, κρατώντας μια τυλιγμένη περγαμηνή. Ήταν έτοιμο να την πετάξει με μια ελλειπτική τροχιά απο το κέντρο το κύκλου προς τα κάπου, προς άγνωστη κατεύθυνση. Τη στιγμή που αυτό συνέβη, εκείνη ξεστόμισε δειλά τη λέξη "πόνος", και αμέσως η περγαμηνή έγινε χρυσή, έπεσε μαλακά μπροστά στα πόδια της, και μέσα έγραφε το όνομά της.

Διαπιστώσεις

2007-05-18T00:54:00.000+03:00

Είναι καιρός διαπιστώσεων αυτός που διανύω. Και όχι απαραίτητα ευχάριστων ή δυσάρεστων. Απλά παρατηρώ συνεχώς πράγματα γύρω μου, πράγματα που υπο άλλες συνθήκες δεν θα κινούσαν καν την προσοχή μου, και θα αποτελούσαν απλά ένα μικρό κομμάτι κάποιας ξεθωριασμένης επίπεδης ταπετσαρίας.

"Αυτό είναι έτσι τελικά."
"Α, αυτό δεν είναι έτσι, γιατί συμβαίνει κάτι άλλο."
"Αυτός ο άνθρωπος τελικά νοιάζεται για μένα."
"Α, αυτός εδώ ο άνθρωπος τελικά νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του."
"Η Γη δεν είναι επίπεδη τελικά, γιατί απο το σπίτι μου στη Σαντορίνη κάθε πρωί έβλεπα τον Ψηλορείτη."
"Χάνω κάθε μέρα και ένα μικρό κομμάτι απο την αθωότητά μου. Μαλακία."
"Άλλοι γαμάνε και γω μπουκώνω τα Tsakiris μπροστά απο το pc. Γιατί?"

Η ζωή είναι γεμάτη απο διαπιστώσεις. Γεμάτη απο απαντήσεις σε ερωτήματα που θέτουμε στον εαυτό μας σε εντελώς άσχετες χρονικές στιγμές. Άσχετες τουλάχιστον μέχρι να συμπληρωθεί το παζλ, μέχρι να τις απαντήσουμε. Και ίσως εκεί βρίσκεται και η όλη μαγεία. Οτι ανακαλύπτεις άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον.

Η διαπίστωση της εβδομάδας:
Το να τραβάω φωτογραφίες μου αρέσει πολύ παραπάνω απ'όσο νόμιζα!
Είναι ένας συγκλονιστικός τρόπος να δίνεις απάντηση σε μια τραγική ερώτηση που μαστιγώνει συχνά τον εγωισμό σου.
"Μα πως είναι δυνατόν να μην το είχα προσέξει νωρίτερα?"

Τον βρήκε κανείς?

2007-05-14T09:55:00.000+03:00

ΝΥΣΤΑΖΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ
ΟΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟΝ ΦΕΡΕΙ ΠΙΣΩ!!!!

Να δώσω και ΑΦΜ?

2007-05-09T21:00:00.000+03:00

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι?
Η οικογενειακή ευτυχία (νομίζω...)

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί?
Τι εννοείς? Τι προκαλεί τη διακοπή του ύπνου μου ή για ποιό λόγο συνεχίζω να ζω?

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια?
Δες 3 ποστ πιο κάτω...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι?
Αν ήξερα δεν θα απαντούσα αυτό το ερωτηματολόγιο.

5. Το βασικό ελλάτωμά σας?
Ένα σύμπλεγμα εγωισμού και μειωμένησης αυτοεκτίμησης.

6. Σε ποιά λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκια?
Δυστυχώς στα δικά μου.

7. Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο?
Μέχρι στιγμής με τον Ν. Καζαντζάκη.

8. Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα?
Πολύ γενική αυτή η ερώτηση. Δεν ξέρω... Μπορώ να παντήσω σαν τυχάρπαστη γυναίκα που έχει ξεμείνει απο σερβιέτες και όταν της δίνει ο τυχαίος τύπος μια, του λέει "You're my hero"?

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι?
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ :P:P:P:P:P (πλάκα κάνω, το καλύτερο με διαφορά είναι απο Κρήτη - Αθήνα - Θεσσαλονίκη - Άγιον Όρος - Θεσσαλονίκη - Κομοτηνή - Αθήνα (με τρένο τη νύχτα ολομόναχος -και πάλι Κρήτη.)

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς?
Ν. Καζαντζάκης. Ιούλιος Βερν.

11. Ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα?
Ανδρεία

12. ... και σε μια γυναίκα?
Δεν ξέρω.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης?
Beethoven. Gershwin.

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους?
Διάφορα. Την τελευταία φορά που έκανα ντους έπαιζε στο γραμμόφωνο "Παιδιάααααααααα
της Ελλάδος παιδιάαααααααααααα...."

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε?
Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να επηρεάζεται απο βιβλία.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε?
Ghost Dog: The Way of the Samurai. Με έβαλε στον κόσμο του Jarmusch...

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος?
------------------------------------

18. Το αγαπημένος σας χρώμα?
------------------------------------

19. Ποιά θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας?
Που ζω.

20. Το αγαπημένο σας ποτο?
Ρακή. Κρασί. Ούζο λεμονάδα. Jack Amaretto. Vodka πορτοκάλι.

21. Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο?
Για όση στενοχώρια έχω προκαλέσει εξαιτίας του εγωισμού μου.

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ'όλα?
Την αδικία.

23. Όταν δεν γράφετε, ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία?
Φωτογραφίες. Έχω πάντα στην τσάντα μου την Cybershot και τουλάχιστον 4 μπαταρίες. Με το που συμβεί κάτι, Κ-Λ-Ι-Κ !

24. Ο μεγαλύτερός σας φόβος?
Θα έλεγα ο θάνατος, αλλα πρόσφατα συνειδητοποίησα πως πριν το 1983 δεν υπήρχα, και δεν φοβόμουν τίποτα. Δεν υπήρχε τίποτα για να φοβάμαι. Αυτό που φοβάμαι είναι η υπο ορισμένες συνθήκες αιωνιότητα.

25. Σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα?
Τα ψέμματα είναι σαν τις πιστωτικές κάρτες. Βγάζεις μια για να ξεχρεώσεις απο την προηγούμενη. Οπότε σπανίως επιλέγω να πω ψέμματα. Απλά ξεχρεώνω παλιότερες "κάρτες"...

26. Ποιό είναι το moto σας?
Η ζωή έχει καταντήσει ή ύποπτα υπερβολική, ή υπερβολικά ύποπτη.

27. Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε?
Ξαφνικά ίσως?

28. Εαν συναντούσατε το Θεό, τι θα θέλατε να σας πει?
Ο Θεός μας μιλάει συνεχώς, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να αφουγκραστούμε για να ακούσουμε αυτά που έχει να μας πει.

29. Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτό τον καιρό?
"ΚΛΕΙΣΤΟ ΛΟΓΩ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ."

Ευχαριστώ τη Νερίνα, τη Jul και τον Νικόλα

Εκ των υστέρων.

2007-05-08T05:41:00.000+03:00

Το σπίτι ήταν σχετικά κοντά στην παραλία. Στα παράθυρα υπήρχαν τοποθετημένες εκείνες οι περσίδες απο αλουμίνιο. Έξω ο ήλιος άφηνε σκόπιμα λίγες απο τις ακτίνες του να πέφτουν πάνω τους, και να τις κάνουν να μοιάζουν με τις γραμμές του πενταγράμμου, αλλά στη βελτιωμένη τους έκδοση, την ασημένια.

Στεκόμουν δίπλα στο παράθυρο, με τις σκιές απο τις περσίδες να μου κόβουν γλυκά το πρόσωπο, σχηματίζοντας μιά σε απόχρωση του γκρι φυλακή, με κρατούσαν μακρυά απο τη θάλασσα.
Δε σκόπευα να μείνω για πολύ ακόμη μακρυά της, τουλάχιστον τα μάτια και η καρδιά μου ήταν ήδη μαζί της, να κολυμπούν και να ταράζουν τη θάλασσα όλα και τα ζωντανά της. Το ψιλόβροχο και η ζέστη δεν ενοχλούσαν κανέναν απ'τους δυό μας. Εμένα γιατί ήμουν ακόμη μέσα στο σπίτι, να ντύνω τη μέρα μου με τα μαλλιά της, κι εκείνη γιατί ήταν ήδη μέσα στο νερό.

Εκείνη...

Έβλεπα το κορμί της να λυγίζει και να δημιουργεί μέσα στην άπνοια κύματα ολόκληρα. Το νερό δεν ήθελε να φεύγει απο πάνω της. Μέλι διάφανο, προσπαθούσε να γαντζωθεί απο τις καμπύλες της και να πέσει ξανά στο ίδιο του το σύνολο, όσο πιο αργά γινόταν.
Τα σύννεφα στη θέα της βούρκωναν απο επιθυμία, γι'αυτό και άφηναν μερικά δάκρυα να την χαϊδέψουν κι αυτά, ψιλές σταγόνες βροχής που μάλωναν με το νερό της θάλασσας.
Ο ήλιος που με τόση τσιγγουνιά είχε φυλάξει τις ακτίνες του για εκείνην, συνέχιζε να γαργαλάει τις περσίδες του δωματίου με εκείνες τις ελάχιστες που μου άρμοζαν.
Κι όμως, αποφάσισε να κρυφτεί ξανά, μόλις στο μυαλό μου χάθηκε εκείνη και εμφανίστηκε στη θέση της πύρινη στήλη φωτός που μου έδειχνε τοσο κοντά, κι όμως τόσο μακρυά τη Γη της Επαγγελίας!

Και γω δέντρο γερασμένο να στέκω, δέντρο γέρικο, να ξεραίνομαι μπροστά σε τόση ομορφιά και νιότη. Κι όμως, στα χρόνια και τους ρόζους μου επάνω, κάθε βλέμμα της μου έσκιζε τη σάρκα και ξεπρόβαλλε κεχριμπάρι πολύτιμο η αγάπη μου.
Χρόνια τώρα τον κορμό μου ποτίζουν τα λόγια της, καινούρια κλαδιά φύονται πάνω μου, κάθε φορά που εκείνη μπολιάζει με άρνηση οφθαλμούς.
Το δέντρο εξαφανίζεται και γίνομαι πήλινο είδωλο, έτοιμο να λιώσει και να πλαστεί στα βρεγμένα χέρια της. Να πάρω πάνω μου όσο διάφανο μέλι έμεινε, και να το κάνω δικό μου. Να ζωγραφίσω στην ώχρα της λάσπης μου αυτά που δεν μπορώ να πω. Αυτά που ανέκαθεν έκρυβα, αγκάθια στην καρδούλα της, και που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα αν δεν ήμουν ένας δειλός.
Γελοίε... τρέξε! Τι σκέκεις μπροστά στις περσίδες που αν και ελάχιστες, σου στερούν την αγνή θέα της? Πήγαινε κοντά της! Δίπλα της! Αγκάλιασέ την εσύ και όχι τα κύματα! Μα δε ζηλεύεις που βλέπεις τη θάλασσα και τη βροχή να μαλώνουν κι το κορμί της? Είναι δική σου!"

Κάπως έτσι είναι στα όνειρά μου, ακόμη και σήμερα, 8 χρόνια μετά. Κάπως έτσι (και καλύτερα) ήταν η πραγματικότητά μου για 2 χρόνια, κάθε μέρα. :D

Παρομοιώσεις

2007-05-03T08:22:00.000+03:00

Η ζωή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις παρομοιώσεις. Τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο έντονη αυτή μου η αίσθηση.
Η ζωή είναι σαν τις παρομοιώσεις. Θέλεις να την περιγράψεις αυτούσια, αλλά το μόνο που καταφέρνεις να κάνεις είναι να βρείς κάτι που να περιγράφει επιδερμικά τις ελάχιστες επιπτώσεις της πάνω σου...

Άντε γιατί πιάσαμε αράχνες...

2007-05-02T10:46:00.000+03:00

Μετά απο 6 ώρες έρευνας, και άπειρες δοκιμές, κατάφερα να κάνω κάποιες μικρές αλλαγές στο template... Έφυγαν μερικές ενοχλητικές γωνίες, μερικά επίσης ενοχλητικά dots, άλλαξε το header (να'ναι καλά ο Cris Vector), άλλαξαν μερικά Links (έβαλα κάποια που δεν είχα βάλει).
Επίσης πρόσθεσα μερικές φωτογραφίες, με σκοπό να τις ανανεώνω που και που. Αν ενδιαφέρει καμμία συγκεκριμένη let me know :P
Επίσης έβαλα και τα 4 βιντεάκια που έχω φτιάξει σε στιγμές "δημιουργικότητας".

Και έλεγα να βάλω και label σε όλα τα κείμενα. Τρομάρα μου! Απόψε πάλι.

Πάω να κοιμηθώ γιατί στις 5 το απόγευμα έχω και μάθημα...

Καλημέρα!

Η Τέχνη για την Τέχνη ! ! !

2007-05-01T02:33:00.000+03:00

Σήμερα εγκατέστησα το Adobe Audition στο laptop, και είπαμε να κάνουμε μια δοκιμή, ο συγκάτοικος, ο Χρηστάρας κ' εγώ.
Το αποτέλεσμα υπήρξε αποκαλυπτικό και για τους τρείς μας, μιας και δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τα όρια της καλλιτεχνικής μας μεγαλοφυίας και ωριμότητας...

Chatalaouiza

Μουσική: Χρήστος Σ.
Στίχοι: Γιώγος Κ. / Χρήστος Σ. / Διαιρέτης
Ενορχήστρωση: Διαιρέτης
Παραγωγή: S@VE Productions 2007®

Κιθάρα: Χρήστος Σ.
Κουτάκι του frape: Γιώργος Κ.
Πλαστικό πιάτο: Διαιρέτης

Πιασμένος

2007-04-30T05:52:00.000+03:00

Για μια γυναίκα. Τι άλλο! Εσείς φταίτε... :D

Πρωϊνό Ηράκλειο.

2007-04-28T05:11:00.000+03:00

"Μοσχολίβανο, καρβουνάκι..." Η Δωροθέα

Ο τσαγκάρης.

Εδώ οι χοχλιοί, κι είναι και καλοίιιιιιιιιιιιι!

Μετρήστε τα, είναι σαράντα...

Η ευχή, το αφιέρωμα και η κούπα.

2007-04-25T07:41:00.000+03:00

Σκηνή Πρώτη.

Κάθεσαι αναπαυτικά στην καρεκλίτσα σου. Πιάνεις το πακέτο με τα τσιγάρα, και λίγο νευρικά αφαιρείς εκείνο το ασημόχαρτο που έχει ανάγλυφη τη λέξη "Pull". Λες και αν δεν το έγραφε, εσύ θα "Push". Παίρνεις το τρίτο τσιγάρο απο τα αριστερά προς τα δεξιά, το γυρνάς ανάποδα και κάνεις μια ευχή. Έτσι δεν έλεγαν κάποτε? Πως άν γυρίσεις ανάποδα ένα τσιγάρο στο καινούριο πακέτο, κάνεις μια ευχή, και καπνίσεις όλα τα τσιγάρα εσύ, χωρίς να σου κάνουν τράκα ούτε ένα, η ευχή θα πραγματοποιηθεί? Έτσι λοιπόν. Είπαμε, το τρίτο απο τα αριστερά.

Και ποια είναι η ευχή?

"ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥΣΤΗΣ ΤΡΑΚΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ."

Σκηνή Δεύτερη.

Κάθεσαι στον άνετο καναπέ του δωματίου 286, στο κτίριο Α'. Σου κάνει παρέα ο Αντώνης, που έχει της κακομοίρας το διάβασμα για την πτυχιακή του. Δεν έχεις τι να κάνεις και αρχίζεις να ξεφυλίζεις τα ΓΑΙΟΡΑΜΑ. Το μάτι σου πέφτει σε ένα τεύχος που έχει αφιώρωμα στην καφεΐνη. Απόσπασμα:
"Ο συνδιασμός καφέ και τσιγάρου είναι τόσο εθιστικός, διότι υπο την επίρροια της νικοτίνης, ο οργανισμός μεταβολίζει την καφεΐνη έως και 4 φορές ταχύτερα."
Στο νου σου έρχονται όλα εκείνα τα ατελείωτα καφεδάκια με φίλες, φίλους, στη δουλειά, με τους 4 τοίχους μόνη συντροφιά, αλλα επίσης όλες εκείνες οι ατελείωτες ξενέρες όταν είχες ξεμείνει απο ζάχαρη, και ακόμη χειρότερα απο καφέ. Ή ακόμη χειρότερα, απο τσιγάρα...

Σκηνή Τρίτη.
Αναμνηστική κούπα, δώρο του Νίκου σε κάποια απο τις γιορτές ή τα γενέθλιά μου. Με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο, τυπωμένη πάνω μια κιτς παράσταση και η επική ατάκα έρχεται:
"Το τσιγάρο δεν είναι ο μόνος φίλος που καίγεται για σένα. Χρόνια πολλά!"
Μας υποχρέωσες κολλητέ. Αν σε είχα στην ίδια θέση και συχνότητα που έχω το τσιγάρο, θα ήμουν gay. Think about it. Το χειρότερο δώρο που μου έχουν κάνει ποτέ...

Routina Turner

2007-04-24T01:36:00.000+03:00

Αν μπορούσαμε να δώσουμε έναν ορισμό της ρουτίνας μέσα σε μια σχέση, ποιός θα ήταν αυτός?
Μήπως επαναλαμβανόμενες καταστάσεις στο χρονικό συνεχές? Ή μήπως διαφορετικές εντελώς καταστάσεις, σε εντελώς προκαθορισμένα χρονικά πλαίσια, και με επίσης προκαθορισμένες αντιδράσεις?
Σε όλα τα ζευγάρια υπάρχει η τάση, με την πάροδο του χρόνου να εφευρίσκουν (ή ανακαλύπτουν) τρόπους για να "σπάσουν" τη λεγόμενη ρουτίνα της σχέσης. Στο σεξουαλικό μέρος της υπόθεσης, φρέσκα φανταστικά σενάρια, έρχονται να βάλουν λίγο πιπέρι στις ήδη πεσμένες επιδόσεις και εμπειρίες του ζευγαριού.
Στις δραστηριότητες, οτιδήποτε μπορεί να εκληφθεί ώς "εκδρομούλα", μπορεί να αποτελέσει θέμα συζήτησης μέχρι εξαντλήσεώς του, ή μέχρι την επόμενη "εκδρομούλα".
Πολλά άλλα παραδείγματα έρχονται να εποδείξουν πως το "σπάσιμο" της ρουτίνας δεν είναι ουσιαστικά κάποια αλλαγή, αλλά ανακεφαλαίωση-επέκταση του ίδιου θέματος με παραλλαγές.
Κάνουμε sex παριστάνοντας τη νοσοκόμα και τον ασθενή, τη μπατσίνα και τον κατάδικο, τον ψαρά και τη ρέγγα, αλλα στην ουσία ψάχνουμε το πάθος που έχει χαθεί, μέσα απο κακοφτιαγμένα κοστούμια.
παρατηρούμε και σχοιάζουμε τα πάντα γύρω μας, ψάχνοντας απελπισμένα θέμα συζήτησης (μιας και τα δικά μας έχουν εξαντληθεί) και νομίζουμε πως έτσι επικοινωνούμε.

Άλλο πράγμα η αλλαγή και άλλο η έκπληξη (το αναπάντεχο).
Όσο το σκέφτομαι, τόσο πιο έντονα σχηματίζεται η εικόνα στο μυαλό μου πως για να έχεις μια μακροχρόνια σχέση, πρέπει να είσαι και λίγο υποκριτής, να κρατάς κάποιες αλήθειες για τη συνέχεια, για τις περιόδους "ξηρασίας" δηλαδή.
Ένα-ένα να αποκαλύπτεις τα κολλήματά σου, έτσι ώστε να έχει ο άλλος να "ανακαλύπτει" άγνωστες πτυχές του εαυτού σου.
Μέχρι να καταλήξετε 2 παντογνώστες, ο ένας του άλλου, με σαφή επιρροή του κεράτου πάνω σας.

Κάτω οι φωσκολικές σχεσάρες! Πάνω τα ειλικρινή προσωρινά ειδύλλια!!!

Ο βραδυνός :P:P:P

Stray Window

2007-04-21T08:06:00.000+03:00

Απ'του ηλεκτρικού το κίτρινο πασχίζω να φτάσω στου Ήλιου το άσπρο.

Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φλας, αφήνω το φως να παίξει με το τζάμι και τα ντουλάπια...

Η θέα όμως όταν φτάνω στο παράθυρο δεν είναι αυτή που περίμενα. ΤΟ φως εδώ είναι μαύρο, φοράει κολλάρο, το ταΐζουν μία φορά το διήμερο, και πασχίζει με μιά καρέκλα σπασμένη και δεμένη πάνω του, να βολτάρει σε 3x3.

Υ.Γ.: Τα τελευταία posts είναι φαινομενικά απαισιόδοξα ή κυνικά. Ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη, αλλά όταν έχω τέτοιες εικόνες γύρω μου, στην καθημερινότητά μου, δεν μπορώ να τις αφήνω να περνάν απαρατήρητες. Θεωρείστε το σύμπτωση :)

Πρόωρη Άνοιξη

2007-04-18T08:48:00.000+03:00

Τις φωτογραφίες αυτές τις τράβηξα την Κυριακή του Πάσχα, στο σπίτι του καλού φίλου Νίκου Χ.
Ζωντανοί πολιτισμένοι να σουβλίζουν το αρνί, ο τρελλός καιρός να σκοτώνει αυτό το πουλάκι απότομα (το ένα του πόδι είναι ακόμη γαντζωμένο στο κλαδί) και εμείς να γιορτάζουμε την... Ανάσταση.

Ειρωνία?

I love ftv...

2007-04-17T07:02:00.000+03:00

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ:
Ακολουθεί φωτογραφικό spam-ντελίριο

Στο net cafe που δουλεύω τα βράδια, έχω την ευτυχία να βλέπω και "λίγο" FashionTV.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, ένα απο τα βράδια, έτυχε να πέσει το μάτι μου πάνω σε μια κακάσχημη, πατσαβούρα και τρισάθλια, κοντή, χοντρή και τέλοσπάντων ΔΕ ΒΛΕΠΕΤΑΙ η κοπέλα.

Το όνομά της είναι Tanya Dziahileva, κοινώς Tanya D.

Περιττό να πω πως αν αυτή τη στιγμή εμφανιστεί μπροστά μου η "(βάλτε όποια γυναίκα θεωρείτε ιδανική)", χαλαρά τη γράφω εκεί που δεν πιάνει ink.

ΑΦΟΥ Η ΚΟΠΕΛΑ ΜΠΟΡΕΙ...

I LOVE FTV ! ! !

Όταν η Φόνισσα συνάντησε τον Shakespeare

2007-04-12T05:23:00.000+03:00

"Λίγο πριν σου δώσω τη δόση
ιστορία θα πω για εκείνη τη δόση.
Σίγουρα είναι σκοτεινή πριν νυχτώσει
φονική θ'ακουστεί, σαν φαλτσέτας την κόψη.

Στων παχιών σκεπασμάτων τη στρώση
ασυναίσθητα είχε πλακώσει
το βλαστάρι η μάνα είχε σκοτώσει
και στο τίποτα το είχε παραδώσει.

Με σκοπό το εγώ μην προδώσει
εφαντάσθη επιμελώς να διαδώσει
πως το τέκνο της είχε φιμώσει
ευλογιά που ο Θεός του είχε κληρώσει.

Πυρετός, αίμα, βήχας και πύο
και η μέρα χωρισμένη στα δύο,
το πρωί στους γιατρούς και το βράδυ ωδείο,
το ψέμα ένα πέος κι η αλήθεια αιδοίο.

Οι γιατροί διαπιστώσεις εκάναν
που ξηλώναν απ'την γύμνια τη μάνα
και για φόνο εδικάσθη ερήμην
γι'αυτό τώρα και κείται στην κλίνη.

Η ποινή σου είναι θάνατος ξέρεις.
Δεν μας νοιάζει το αν υποφέρεις.
Το κορμί σου θα παγώσ' η βελόνα,
τελευταία θα βγείς στης ζωής τον αγώνα.

Ό,τι είχα να σου πω για την πτώση
θα τελειώσει με του εμβόλου την ώση
κι αν τυχόν και το αίμα σου παγώσει,
την αυλαία που πέφτει θα έχεις βιώσει."

Πριν καλέσει ο γιατρός τή Θανή
της γυναίκα το σώμα να σβήσει,
το κρεβάτι εσείσθη πολύ
απ'το ουρλιαχτό που εκείνη είχε αφήσει:

"Τι σε κάνει γιατρέ να θαρρείς
πως με νοιάζει αν σας νοιάζει τι νοιώθω.
Τον αντίχειρα σπρώξε, μπορείς!
το φαρμάκι αναμένω με πόθο.

Για φονιά με περάσατ'ευθύς
και αυτού την ποινή θα εκτοίσω
μα το ψέμα είναι εκείνο, εαυτός ο θρασύς,
που την Κόλαση ορίσαν για μέρος να ζήσω.

Κι αν ο Τρόμος χαϊδεύει του μυαλού μου τα αυλάκια
δίνει μόνο ενα λόγο στο μυαλό να χαθεί.
Στης ψυχής μου τον πόνο μιά και μόνο τροφή
πως στην Κόλαση πάντα δεν θα υπάρχουν παιδάκια."

Με τα λόγια αυτά, η Σιωπή βρήκε χώρο
στο κρεβάτι του φόνου σκίζει ωμφάλιο λώρο.
Το παιδί Της το νόθο, τους παρόντες ταράζει
και στις φλέβες τους Δίλλημα ματωμένο φωλιάζει:

"Να ζει κανείς ή να μη ζει?"

Η επιστροφή του ασώτου παιδιού.

2007-04-11T02:51:00.000+03:00

Οι μέρες της αγωνίας τελείωσαν.
Επιτέλους σταμάτησα να δουλεύω σε εκείνο το ηλεκτροφωτισμένο υπόγειο. Βγήκα πάλι στο φως (που λέει ο λόγος, γιατί δουλεύω βραδυνός). Πλεόν πατάω στην επιφάνεια της Γης. Τέρμα η αγκαλιά του φλοιού της.
Έπιασα δουλειά βραδυνός σε ένα net cafe, πάλι στο Κέντρο της πόλης. Ευτυχώς δηλαδή.
Υπάρχει και πιθανότητα να μετρήσει η δουλειά αυτή σαν πρακτική για το Ι.Ε.Κ.
Μακάρι να πάνε όλα καλά.
Το ζουμί είναι πως απο απόψε θα έχω πολύ χρόνο, και πολλούς υπολογιστές στη διάθεσή μου,
οπότε θα ξεκινήσω πάλι να γράφω, κάτι που είχα σταματήσει να κάνω, μιας και το υπόγειο μου είχε καταστρέψει τη φαντασία.

Ελπίζω να έχει μείνει κανείς εκεί έξω, για να μου κάνει παρέα που και που.
Ι'Μ BACK
Στέλιος

Tribute to Mauritz Escher

2007-04-02T20:28:00.000+03:00

Χθες είχα ρεπό, και αποφάσισα να ασχοληθώ με το περιβόητο Windows Movie Maker 2...
Ιδού το αποτέλεσμα

Have fun!

(Ενημερωτικά το τραγούδι που ακούγεται λέγεται Kemuri, απο τον dj Shadow)

Enemy of Reality.

2007-03-29T02:59:00.000+03:00

Λυπάμαι που απέχω αυτή την περίοδο απο τα blogs, το δικό μου και των υπολοίπων.
Ο Μάρτιος πάντα είναι για μένα ο πιο παραγωγικός μήνας. Τουλάχιστον όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου να πράττει συνειδητά.
Προετοιμασία 2 θεατρικών παραστάσεων για την 25η Μαρτίου.
Ραδιοφωνικές εκπομπές κάθε Τρίτη και Πέμπτη.
Συζητήσεις κάθε Δευτέρα.
Μαθήματα Creative Writing κάθε Σάββατο (με επιπλοκές μερικές φορές).
Δουλειά 5 φορές την εβδομάδα
Ι.Ε.Κ. άλλες 5.

Στιγμές σαν αυτή που θα δείτε παρακάτω, είναι τα μόνα πράγματα που θα μπορούσαν να έχουν σχέση με μένα και το Διαδίκτυο, με μένα και εσάς, ειδικά αυτόν το μήνα που σβήνει.
Κάπου μέσα στο τρέξιμο, απο τη μια δουλειά στην άλλη, μια μικρή "ποιητική στιγμή" γεννάται και σου θυμίζει πως ζεις, και πως αξίζει αυτήν τη μικρή συνειδητοποίηση να την θυμάσαι. Νά'ναι καλά ο φίλος μου ο Άγνωστος Μεξικάνος...

Την Κυριακή που μας πέρασε (25/03) το κοντεράκι της ζωής μου έγραψε 24. Αυτό το ποστ είχα σκοπό να το ανεβάσω τότε, σαν "δώρο γενεθλίων", αλλά δεν πρόλαβα. Έστω και καθυστερημένα λοιπόν, Happy Birthday to me!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Make money blogging.

2007-03-14T14:02:00.000+02:00

Πρέπει να μαζέψω λεφτά για τα δίδακτρα του Ι.Ε.Κ.
ΞΗΛΩΘΕΙΤΕ!
Μισώ το χρήμα...

Γεύση στο maximum, ζάχαρη στο μηδέν.

2007-03-08T20:08:00.000+02:00

Πόσος καιρός πέρασε άραγε απο την τελευταία φορά που εγώ έγραψα κάτι σε αυτό εδώ το μέρος? Δεν το πιστεύω, είμαι καλά! Και με τονα είμαι καλά, έχασα αυτό που αγγλιστί λέγεται ως "edge". I've lost my edge λοιπόν. Και μαζί με αυτήν το θράσσος τα νεύρα, τις ψυχολογικές μεταπτώσεις και όλα εκείνα που μετέτρεπαν το Στέλιο κάθε φορά σε Διαιρέτη.
Πόσος καιρός πέρασε άραγε απο την τελευταία φορά που έγραψα κάτι για μένα? Μήπως δεν έχω προβλήματα πλέον? Μήπως δεν κάνω μαλακίες πια? Μήπως δεν είμαι τόσο εγωιστής any more? Μήπως με ταίζουν σκατά και δεν το έχω πάρει χαμπάρι?
Ρε μήπως μεγαλώνω? Εγώ? Ο αιώνιος έφηβος? Ο γελωτοποιός της παρέας? Ο τύπος με τα σκουλαρίκια και το τατουάζ στην πλάτη που πάντα την έβλεπε εκτός? Και τώρα τι? Εντός και επι τα αυτά? Με τρώει το σύστημα? Ζω το τριπάκι του αυτόνομου εργαζόμενου ανθρώπου που με τα λεφτά που τίμια κερδίζει προσπαθεί να ικανοποιήσει τις καπιταλιστικές του ανάγκες? Εγώ? Που είναι οι εποχές που έβγαζα το χαρτζιλίκι μου πουλώντας "διάφορα" και βγάζοντας κάτι και για μένα? Κομμένα αυτά, δεν την βρίσκω πλέον. Μήπως η νηφαλιότητα με κάνει και σκέφτομαι λυπηρά? Μπα...
Ανοίγω την τηλεόραση και σκέφτομαι πόσο πιο αδικημένοι απο την κατάστασή τους νοιώθουν όλοι όσοι πραγματικά ξεκωλώνονται για να αδικούνται στην τελική, και σε πόσο πλεονεκτικότερη θέση βρίσκομαι εγώ που απλά παραπονιέμαι για ενα-δυο ασήμαντα πράγματα. Να μη βλέπω τηλεόραση? Να μη διαβάζω εφημερίδες? Να μείνω πίσω απο την εποχή μου, που θέλει τους πάντες να "συμμετέχουν" σε "κάτι"? Πολλή κοινωνικότητα ρε παιδιά, αλλα σε λάθος μέρη. Και υπο την επήρρεια λάθος ουσιών. καρφωμένοι πλέον σε καρέκλες, τοίχους, οθόνες, κρεβάτια, ακουστικά και διάφορα άλλα, αγνοούμε τα πάντα.
Ξύπνημα (με το ζόρι) - δουλειά στο υπόγειο - λίγο Internet - μάθημα της πλάκας στο Ι.Ε.Κ. - λίγο Internet - σπίτι - τηλεόραση ή λίγο Playstation ή καμμιά ταινία - βάζω ξυπνητήρι - προσπαθώ να κοιμηθώ - βλέπω κανένα όνειρο (καλό ή κακό δεν έχει σημασία, βλέπω πάντως) - Ξύπνημα...
Αυτή είναι η καθημερινότητά μου.
Ρε μπας και μεγαλώνω? δεν έχω άλλα πράγματα να κάνω? Μωρε έχω, και πολλά μάλιστα...
Βρήκα τη μέθοδο. Τη χρυσή τομή! Ναι, εγώ! Ο αρχιτέκτονας της νίκης!
Όταν μια μπάλα έχει τρυπήσει, το πρώτο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να τη φουσκώσουμε, να τη βρέξουμε καλά, και να ψάξουμε σε όλη την επιφάνειά της για να βρούμε απο που δημιουργούνται φυσαλίδες. Κατ'αρχήν εντοπίζουμε το πρόβλημα. Επιφανειακά. Ποιά είναι τα συμπτώματά του. Μετά ποιές είναι οι επιπτώσεις του.
Εψαξα όλες αυτές τις μικρές τρυπούλες πάνω στην μπάλα της ζωής μου, και μια-μια, σταδιακά, αρχίζω και τις κλείνω. Να μη φεύγει ο αέρας μου. Να μπορώ να χοροπηδάω.
Στην αρχή έκοψα το χόρτο. Bad habit...
Έπειτα τα μαθήματα ποίησης και πεζογραφίας. Εκεί να δεις! Πολύωρες συζητήσεις με λίγο νερό μόνο για να μπορούμε να συνεχίσουμε να συζητάμε. Ξυπνάμε τους εαυτούς μας απο τη λήθη της καθημερινότητας. Αλλάζουμε σφαίρα στο πολύ χαλαρό. Και γελάμε. Γελάμε πολύ!
Μετά κάποιες συναντήσεις με άλλους ανθρώπους. Συζήτηση. Για ό,τι μας πονά, μας απασχολεί, μας φθείρει.
Μετά κάποιες ραδιοφωνικές εκπομπές. Φιλί ζωής στον ασθενή που πάει να σβήσει.
Μετά προσπαθώ να γράφω λίγα πράγματα για μένα. Όλο και λιγότερα. Ο εγωισμός μου με σκοτώνει. Για να μην πεθάνω λοιπόν πρέπει να τον σκοτώσω πρώτα εγώ.
Αυτή τη στιγμή επιβιώνω χάρη στα προβλήματά μου.

Γιώργης Γραμματικάκης: Ένας ωραίος άνθρωπος

2007-03-07T20:56:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι πιστή αναδημοσίευση της συνέντευξης του Γιώργη Γραμματικάκη στη Ρίκη Ματαλλιωτάκη (εφημερίδα Κρήτη Press, Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2006)

Ποιός είναι.

Προσπαθώντας να συγκεντρώσω όσο το δυνατόν περισσότερα στοιχεία για την προσωπικότητά σας, ψάχνω εδώ και καιρό στο Internet, σε αναφορές και σχόλια εφημερίδων και όπου αλλού τέλος πάντων θα μου δίνονταν η ευκαιρία να μάθω για εσάς έστω ακόμη και το παραμικρό. Είδα λοιπόν: Καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης όπου εξελέγη δύο (2) φορές Πρύτανης, έχει δημοσιεύσει πολλές εργασίες κι έχει συνεργαστεί με διάφορα ευρωπαικά εργαστήρια και πανεπιστήμια. Διετέλεσε Πρύτανη και του Ιονίου Πανεπιστημίου, ενώ ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Harvard ασχολήθηκε με την Ιστορία της Επιστήμης. Εργάστηκε στον Δημόκριτο και στο Ευρωπαικό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών της Γενεύης. Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα στρέφονται γύρω από τη δομή της ύλης και την κοσμολογία. Έχει γράψει τρία βιβλία, την "Κόμη της Βερενίκης" -που γυρίστηκε μάλιστα και τηλεοπτική σειρά- τα "Κοσμογραφήματα" και την "Αυτοβιογραφία του Φωτός". Εκείνο όμως που στην ουσία θα ήθελα να δω, όσο κι αν έψαξα δεν το βρήκα και κατέληξα οτι για να το μάθω είναι προτιμότερο να σας ρωτήσω ευθέως: Πέραν όλων τούτων όμως ποιός είναι στ'αλήθεια ο "άνθρωπος" Γιώργης Γραμματικάκης, κύριε Πρύτανη?
Τι να σας πω... για να έιμαι απολύτως ειλικρινής δεν ξέρω ούτε εγώ ο ίδιος... τυπικά μόνο θα έλεγα πως έτυχε να έχω μια ευτυχή ακαδημαική πορεία, τυπικά επίσης υπήρξα δύο φορές Πρύτανης στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Πρύτανης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, και τυπικά επίσης έχω καθιερωθεί οτι είμαι και ένας συγγραφέας, όλα αυτά που είπατε δηλαδή και εσείς. Όπως όλοι όμως οι άνθρωποι που έχουν ή δεν έχουν διάφορους τίτλους, πίσω απο όλα ετούτα τα τυπικά υπάρχει ίσως μια προσωπικότητα, υπάρχουνε οι αδυναμίες μου, τα λάθη μου, οι αγωνίες μου κι αυτά πολλές φορές δεν μπορούν να εκφραστούν είναι ωστόσο υπαρκτά και όπως σε όλους τους ανθρώπους παρόντα! Ο Μπόρχες εξάλλου αυτό το προσδιόρισε πολύ πιο χαρακτηριστικά απο μένα όταν έλεγε: "υπάρχει ένα άλλος άνθρωπος που με ακολουθεί πάντα κι αυτός, ο άλλος μου εαυτός είναι πιο πραγματικός κι απ'τον πραγματικό μου εαυτό..."
Κι ο άλλος εαυτός που ακολουθεί τον πραγματικό εαυτό του Γιώργη Γραμματικάκη ποιός είναι?
Για να μη νομίζετε οτι προσπαθώ να αποφύγω την ερώτηση αφου ειλικρινά δε θέλω να την αποφύγω, θα σας πω οτι η ανθρώπινη ζωή γενικότερα είναι μια αλλεπαλληλία στιγμών, πράξεων διαψεύσεων, προσδοκιών. Σε ό,τι αφορά εμένα τώρα, η δική μου ζωή είναι μια συνεχής αναζήτηση που όμως θεωρώ οτι στάθηκε τυχερή αφού κάποιες απο αυτές τις αναζητήσεις, είτε μέσα απο την επιστήμη, είτε μέσα στη συγγραφική μου δρατηριότητα, απ'ό,τι φαίνεται είχαν μεγάλη απήχηση. Πιο συγκεκριμένη απάντηση στην ερώτηση σας θα σας δώσω μέσα απο μια φράση που έχω ήδη πει στο βιβλίο μου "Η Κόμη της Βερενίκης" και την οποία πιστεύω πάρα πολύ: "Βιογραφία είναι ό,τι γίνεται μέσα μας..." κι ό,τι γίνεται μέσα μας, συνεχίζω εκεί, δεν εκφράζεται με λόγια, είναι αδύνατον να εκφραστεί με λόγια...

Σύμπαν και ανθρώπινη ασημαντότητα.

Διάβασα πρόσφατα τα βιβλία σας, την "Κόμη της Βερενίκης" και την "Αυτοβιογραφία του Φωτός." και ειλικρινά αισθάνθηκα δέος! Αισθάνθηκα όμως και πανικό και θέλω να σας ρωτήσω: Μπορείτε αλήθεια εσείς να μου πείτε τι είναι τελικά ο άνθρωπος και ποιός ο σκοπός και το νόημα της προδιαγεγραμμένης ύπαρξής του μέσα σε τούτο το άπειρο του Σύμπαντος που περιγράφεται τόσο δεξιοτεχνικά στις σελίδες σας?
Κατ'αρχήν να πω οτι είναι συγκινητικό να ακούει κάποιος έναν άλλο άνθρωπο να του λέει πως διαβάζοντας κάτι δικό του αισθάνθηκε δέος ή έστω ακόμη και πανικό. Το κακό όμως ή ίσως και καλό, είναι πως και τα δύο αυτά αισθήματα με διακατείχαν κι εμένα όταν έγραφα τα συγκεκριμένα βιβλία. Δέος απο τα πράγματα που ανακάλυπτα και πανικό γιατί πολλές φορές φοβόμουν οτι ειδικά το θέμα του φωτός ήταν τόσο δύσκολο που δεν θα το τελείωνα ποτέ. Τονίζω όμως συνέχεια, και το ίδιο θα μου επιτρέψετε να τονίσω και σήμερα, οτι για το νόημα της ύπαρξης του ανθρώπου το εξής δραματικό μα και ταυτόχρονα συναρπαστικό παράδοξο: Η σημερινή επιστήμη μας πείθει χωρίς καμμία αμφιβολία οτι είμαστε μια απειροελάχιστη κουκίδα σε ένα αδιανόητα μεγάλο και πολύμπλοκο σύμπαν. Η ίδια η Γη είναι ένας ασήμαντος πλανήτης ανάμεσα σε ένα ηλιακό σύστημα που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αφού εκατομμύρια τέτοια τέτοια ηλιακά συστήματα υπάρχουν μόνο στο Γαλαξία μας και υπάρχουν δισεκατομμύρια Γαλαξίες. Ενώ λοιπόν ο άνθρωπος θα έπρεπε κανονικά μέσα στην τόση ασημαντότητα του να αισθάνεται παρατημένος κι απεγνωσμένος, αντίθετα διακατέχεται απο μια περίεργη γεύση αθανασίας και τη ζωή του προσπαθεί πολλές φορές να τη δικαιώσει με την τέχνη, με τη λογοτεχνία, με τον έρωτα, με την αλληλεγγύη προς τους άλλους και με το ενδιαφέρον για τα κοινά. Αυτή λοιπόν η θεμελιώδης αντίφαση της εξωτερικής ασημαντότητας και της διαρκούς εσωτερικής πάλης, είναι νομίζω το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης! Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν καταλήγουμε οτι όχι μόνοι δεν είμαστε στο κέντρο του σύμπαντος, αλλά αντίθετα υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες σαν το δικό μας κι άλλο τόσοι επίσης ήλιοι κι η μόνη ίσως αξιοζήλευτη ιδιαιτερότητα της Γης είναι η ανθρώπινη παρουσία της οποίας ωστόσο μια σύμπτωση της διαπιστωμένης της πλέον ασημαντότητας, όχι μόνο δεν οδηγεί στην απελπισία αλλα στην προσπάθεια για δικαίωση μέσα απο την τέχνη, την ποίηση και τη λογοτεχνία. Δεν ήταν ξέρετε δεδομένο το οτι μιά ύπαρξη πάνω στη Γη θα προσπαθούσε να καταλάβει τον κόσμο που την περιβάλλει, οπότε σε σε τούτο ακριβώς το σημείο ο καθένας μας θα πρέπει να εστιάσει για να αναζητήσει την πραγματική υπαρξιακή του παρουσία και να λύσει το μυστήριο της αντίφασης έτσι όπως πολύ ωραία το εξέφρασε κάποτε κι ο Αινστάιν όταν κάποιος αστρονόμος τον ρώτησε: "κύριε καθηγητά ο άνθρωπος για το σύμπαν δεν είναι τίποτα άλλο πέρα απο μιά ασήμαντη κουκίδα?" κι εκείνος απάντησε: "Ναι αλλα αυτή η κουκίδα είναι ταυτόχρονα και αστρονόμος!!!!"

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Οι πόρτες

2007-02-28T05:20:00.000+02:00

Λατρεύω του σπιτιού μου
τις πόρτες!
Μου έχουν προκαλέσει σκέψεις και εικόνες
πότες πότες.

Είναι παλιές και ξύλινες.
Είναι υγρές και κούφιες.
Αφίσες, γράμματα, ταινίες κολλητικές,
κι απ'έξω απο πινέζες τρύπες
που περιμένουν κάποιο μάτι μικροσκοπικό
για να κοιτάξει μέσα.

Λατρεύω του σπιτιού μου
τις πόρτες!
Είναι πόρτες θεατρικές-τραγικές.
Δεν είναι ασφαλείας, ψευδαίσθησης προιόντα.
Απών ο κάθετος άξονας.
Παρών ο οριζόντιος.
Έτσι που, σαν αυλαία συρόμενη
σταδιακά,
εμφανίζουν πότε του σπιτιού τη ζεστασιά
πότε του κόσμου την παγωνιά.

Αρκεί να ξέρεις.
Αρκεί να διαλέγεις.
Αν θα είσαι θεατής που τις χτυπά για ν'ανοίξουν
ή πρωταγωνιστής που τις τραβά για να κλείσουν
σαν ο θίασος της καθημερινότητάς σου
να έκανε sold out.

(Καλημέρα σε όλους :)

Σώμα μου φτιαγμένο απο χυλό

2007-02-23T14:17:00.000+02:00

Χθες ήμουν σε μια ραδιοφωνική εκπομπή, οπου θέμα συζήτησης ήταν το ανθρώπινο σώμα, και τα δικαιώματα έχουμε πάνω σε αυτό. Ακούστηκε μια παρατήρηση που μου έκανε φοβερή εντύπωση.
"Δυστυχώς, η κοινωνία έχει περισσότερα δικαιώματα πάνω στο σώμα μας, απ'ότι εμείς οι ίδιοι."

How sick is that?

Κατόπιν εορτής...

2007-02-22T14:58:00.000+02:00

Την άφησα μόνη της για 5 ώρες. Εκδρομή λέει οικογενειακή στα Ανώγεια. Καθαρά Δευτέρα σε ένα μέρος οπου τρώνε κρέας 500 μέρες το χρόνο...

Ζωγραφιά στον τοίχο ενός σπιτιού, κάπου εκεί στον Ψηλορείτη. Δώστε βάση στη δεύτερη μαντινάδα, γιατί η πρώτη είναι ψιλομαλακία.

Δε βρίσκω το λόγο, σε ένα μέρος που σπάνια πατάει η Αστυνομία, ένα αυτοκίνητο με μια κατσίκα στην καρότσα του, να έχει πινακίδες...

Καμαρωτή καμαρωτή, υποθέτω πως δεν ξέρει οτι είναι Καθαρά Δευτέρα, και πως εδώ τρώνε ακόμη και τότε κρέας...

Κάπου, εκτός πορείας, μια αμυγδαλιά άνθισε πρόωρα, και τώρα τα πέταλά της ξεκουράζονται απο αυτή την πρόωρη ανθοφορία, στο χώμα.

Η αμυγδαλιά που λέγαμε...

Ένα ωραίο φυτό, με σταγόνες νερού πάνω του. Μην πάει χαμμένο...

Απλά δεν έχω ξαναδεί πιο πολλές πέτρες γύρω απο ένα δέντρο!

Οι 5 σημαίες - Κεφάλαιο 3

2007-02-20T16:36:00.000+02:00

Όλα τα κείμενα της ιστορίας μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

Στα χοντρά σύρματα του φράχτη, μικρά σαλιγκάρια είχαν αρχίσει τη βιαστική τους βόλτα, ακροβατώντας στην κορυφή του, ακροβατώντας μεταξύ ελευθερίας και σκλαβιάς. Μεταξύ τρέλλας και λογικής. Μεταξύ ουρανού και γης.
Σαν κινηματογραφική σκηνή. Η κάμερα απο εκεί που είχε ζουμάρει στη βιαστική βόλτα των σαλιγκαριών, άνοιξε το πλάνο στους τοίχους. Ζούμαρε αργά σε αυτούς και στη συνέχεια στάθηκε στο παράθυρο του δευτέρου ορόφου. Μικρό, με το νερό να λιμνάζει νωχελικά στο περβάζι του, και με τα κάγκελα να σχηματίζουν κέντημα ατσάλινο, που μέσα απ'τη δαντέλα του του βλέμμα του Επιθεωρητή Omede μετρούσε σταγόνες και βάφτιζε σύννεφα.
Έβρεχε καταρρακτωδώς. Οι τοίχοι του ψυχιατρείου είχαν αρχίσει να αποκτούν ένα λεπτό πράσινο στρώμα μούχλας. Χρόνια τώρα κοπιούσαν για να συμβεί αυτό, και οι αδιάφοροι άνθρωποι τους είχαν βοηθήσει αρκετά!
Ο κήπος με τις δυο μικρές συστάδες δέντρων και τα απειράριθμα παγκάκια, ήταν καιρό τώρα απεριποίητος και αυτός. Κανείς δεν είχε ούτε το χρόνο, ούτε τη διάθεση να ασχοληθεί μαζί του. Και αυτός είχε κοπιάσει μέχρι να αποκτήσει τη μουντή μοναξιά του.

"Οι μέρες περνούν. Το συνηθίζουν άλλωστε. Χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Μαζεύονται στα μπαλκόνια του σύμπαντος και κουβεντιάζουν με τις ώρες. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όταν η παρέα μεγαλώνει, έρχονται οι μήνες. Υπερήφανοι νέοι, πορωμένοι με τις φάρσες. Πότε καλοστημένες-πότε κακόγουστες. Ούτως ή άλλως δεν τους πολυνοιάζει το ανα θα γελάσεις ή παρεξηγήσεις. Πάντως αν συμβεί το δεύτερο, έρχεται ο πατέρας τους ο Χρόνος. Εκείνος σε βάζει στη θέση του.
Δάσκαλος με μεταδοτικότητα. Δικαστής αμερόληπτος. Γιατρός με ειδικότητα νευροχειρουργού. Αυτός είναι. Κι άλλος σαν αυτόν δεν υπάρχει. Α! Είναι και μπακάλης καμμιά φορά! Με τάσεις τσιγκουνιάς αλλα και γενναιοδωρίας. Μπορεί να σε κλέψει στο ζύγι, μπορεί όμως και να σου δωρίσει καμμιά στρογγυλοποίηση προς τα πάνω, αρκεί να σε συμπαθήσει. Το έχει πάρει αυτό απο την αδερφή του την Τύχη."

Η αδελφή τον άκουγε εκστασιασμένη. Είχε αρχίσει να ταλαντεύεται, σαν τη ζυγαριά του μπακάλη Χρόνου. Απο τη μία πλάστιγγα η ιδιότητά της, που την έκανε να χαίρεται που είχε μειώσει κατα πολύ τη δοσολογία των ψυχοφαρμάκων. Απο την άλλη, η γυναίκα που ήξερε οτι πλέον είναι κάποια άλλη, ή τουλάχιστον η συνέχεια κάποιας άλλης. Δεν ήξερε αν αυτή η κατάσταση θα έπρεπε να τη λυπεί ή να τη χαροποιεί.
Αυτή η ζυγαριά εκτός απο 2 ιδιότητες, τηρούσε την ισορροπία σε 2 γυναίκες. Την Atamie και τη Fabijan. Πόσες απο της αποφάσεις της ζωής της ήταν πραγματικά δικές της, και όχι απομεινάρια των πόθων της Fabijan? Αυτή είχε ερωτευτεί τον Επιθεωρητή ή η νεκρή γυναίκα μέσα της? Αυτή ελλάτωνε τον ορό ή η Fabijan? Προσπαθούσε να καταλάβει. Έστω και μικρά κομματάκια απο όλοκληρο το παζλ, κομματάκια που της είχε πετάξει σαν ψίχουλα σε κοπρόσκυλο, ο Επιθεωρητής.
Της είχε αναφέρει πως η Fabijan είχε δολοφονηθεί το 1949, αλλά μόνο για τα μάτια του κόσμου, της αστυνομίας. Είχε δολοφονηθεί μόνο για το στόμα της σπηλιά και τα σχοινιά που την έσωσαν απο τα δόντια της.
Η Atamie είχε ξεκαθαρίσει μέσα της πως για να ξεκινήσει τη ζωή της Fabijan απο την αρχή, έπρεπε πρώτα να τελειώσει μιαν άλλη, τη δική της. Προς το παρόν όμως τηρούσε τη διαταγή του αγαπημένου της.
Διέθετε επιμονή. Έκανε υπομονή.

Τα πυρωμένα σημάδια στο σβέρκο του Επιθεωρητή ξεπρόβαλαν ανάγλυφα, σαν χθεσινά.
"Μένουν 364. Είναι πολλά για σένα. Καλύτερα να μην το κοιτάς. Η Atamie θα φύγει. Η Fabijan θα μείνει. Ψάξε. Ψάξε μέσα σου να τη βρείς. Όσο πιο γρήγορα το κάνεις, τόσο πιο λίγο θα πονέσεις, τόσο πιο γρήγορα θα περάσουν."

Το μόνο που άφησε την Atamie να σκεφτεί εκείνο το βροχερό πρωινό, ήταν πως ο Χρόνος την είχε κλέψει στο ζύγι.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Πέντε-Five-Vijf-Cinco-Fünf

2007-02-18T16:27:00.000+02:00

Είχα αρχίσει να ανησυχώ για το αν θα μου πετούσε κανείς αυτό το κοινότυπο πλέον πεντάπλευρο μπαλάκι. Ήθελα πολύ να γίνει αυτό. Και η Νερίνα μου έδωσε την ευκαιρία. Και την ευχαριστώ γι'αυτό.

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα αυτή η αλυσίδα που έχει ξεκινήσει, απο πλευράς ύφους και μόνο.
"Τι θέλει να πει εδώ ο ποιητής...? Ά! Να τι θέλει να πει..."

Αυτό που σκεφτόμουν να κάνω, είναι 5 κατηγορίες, απο 5 πράγματα η κάθε μια. And the nominees are:
1. Πέντε πράγματα που θέλω να ξέρουν οι άλλοι για μένα.
2. Πέντε πράγματα που θέλω να ξέρω εγώ για τους άλλους.
3. Πέντε γυναίκες που με έχουν επηρεάσει μέχρι τώρα (ίσως και στο μέλλον).
4. Πέντε απο τις καλύτερές μου ταινίες.
5. Ό,τι άλλο προκύψει...

ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.

1. Έχω σπάσει την αριστερή κλείδα μου σε 2 σημεία, όταν ήμουν 11 χρονών. Συνεπώς, η αριστερή μου ωμοπλάτη έχει αναπτυχθεί ελλειπώς (λείπει ένα κομμάτι) και το αριστερό βραχιόνιο οστούν είναι κατα 5 πόντους πιο κοντό απο το δεξί.

2. Έχω ένα tattoo στην πλάτη. Ξεκινάει απο το τέλος του σβέρκου, και φτάνει μέχρι τη μέση της πλάτης. Παριστάνει Έναν άγγελο με φτερά δαίμονα που υψώνει στα χέρια του το αγγλικό γράμμα S. Μου πήρε 7 ώρες να το κάνω και πόνεσε πολύ, ειδικά στα σημεία που η βελόνα χτυπούσε πάνω στα κόκκαλα.

3. Καπνίζω τη μισή μου ζωή και παραπάνω. Ξεκίνησα για άγνωστους λόγους, στο υπόγειο της πολυκατοικίας μου, να καπνίζω ένα τσιγάρο Silk Cut άσπρο. Ήμουν 11 ετών. (Το ίδιο καλοκαίρι έγινε το Νο 1) Έχω βρει σοβαρότατους λόγους να θέλω να το κόψω, αλλα αυτοί οι λόγοι δεν είναι εμφανείς.

4. Δεν μπορώ να κλάψω. Κάθε φορά που πάει να γίνει αυτό, ο ψυχισμός μου το παρακάμπτει, και αισθάνομαι ένα φοβερό αίσθημα κενότητας, και ψυχικού μαρασμού. Αν τύχει και συμβεί αυτό πάντως, είμαι σίγουρος πως δεν θα είναι ούτε απο συγκίνηση, ούτε απο λύπη, αλλα μόνο απο τη συνειδητοποίηση οτι αδικούμαι απο κάποιον άλλο άνθρωπο.

5. Αν δεν ήμουν Ορθόδοξος, θα ήμουν διαρρήκτης. Λατρεύω τη συγκεκριμένη κατάσταση εγρήγορσης και προσπάθειας υπολογισμού μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας.

ΠΕΝΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΕΓΩ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ.

1. Αν τρώει τα νύχια του/της. Το θεωρώ τέλειο δείγμα ανασφάλειας, νευρικότητας και έλλειψης αυτοπεποίθησης.

2. Το βλέμμα του/της. Σπάνια λέει ψέμματα.

3. Τα χέρια του/της. Λένε ψέμματα ακόμη σπανιότερα.

4. Αν του/της αρέσει να ζει με οποιουδήποτε είδους υποκατάστατα.

5. Τι είδους ταινίες βλέπει.

ΠΕΝΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ (ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ)

1. Η μητέρα μου. Για όλους εκείνους τους λόγους που φανταζεται ο καθένας για τη μητέρα του. Αλλα κυρίως διότι μου χάρισε τη ζωή.

2. Η αδερφή μου η Εύα. Μου θυμίζει ανα πάσα στιγμή και ώρα τη σημαίνει αληθινή αγάπη.

3. Η αδερφή μου η Άννα. Μου θυμίζει ανα πάσα στιγμή και ώρα πόσο λίγο αγαπώ τους άλλους.

4. Η αδερφή μου η Μαρία. Μου θυμίζει ανα πάσα στιγμή και ώρα τι σημαίνει ο όρος "natural high." Είναι απο τους βασικούς ανθρώπους που με έπεισαν με τη στάση τους, πόσο άχρηστα είναι τα ναρκωτικά (κάθε είδους).

5. Η Δέσποινα Δ. Ο πρώτη και η τελευταία γυναίκα για την οποία έκανα τόσα πολλά, χωρίς να περιμένω απολύτως τίποτα. Και η μοναδική μου αγάπη.

ΠΕΝΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΟΥ ΤΑΙΝΙΕΣ.

1. "Ghost dog: The way of the Samurai." ---Η--- ταινία.

2. "Ο Ήρωας". Η καλύτερη ιστορία αγάπης που έχω δει.

3. "The Shawshank redemption". Ο ορισμός της αδικίας, της υπομονής, της δικαίωσης, της λύτρωσης, της ελευθερίας.

4. "Το κελί". Η πιστότερη απόδοση του ψυχικού κόσμου του ανθρώπου, του χάους ή της τάξης που μπορεί να επικρατεί εκεί μέσα.

5. "Fight Club". Ό,τι κι αν πω, θα μειώσει την ταινία την ίδια.

Ο,ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΟΚΥΨΕΙ.

1. Να βγάλουμε απο τη ζωή μας τη λέξη "βαριέμαι" (τάδε έφη σύντροφος Βασίλης)

2. Κάνω φιλότιμες να πατάξω τον εγωισμό μου. Και δεν το κάνω μόνος μου αυτό. Χωρίς αλληλεπίδραση είναι αδύνατον.

3. Μισώ το χρήμα ως έννοια, πραγματικότητα, καθημερινότητα. Γίνεται να εξαφανιστεί αυτή τη στιγμή απο παντού? ...ε? ...Ε?

4. Φέτος λέω να νηστέψω για το Πάσχα. Και ταυτόχρονα να μην καπνίσω για 40 μέρες. Θα τα καταφέρω? Έλα ντε...

5. Όποιος κατηφορίσει προς Νότο μεριά, ας σφυρίξει κλέφτικα, ίσως είμαι τριγύρω...

Jim the Greek

2007-02-15T23:15:00.000+02:00

Οι απόψεις του (ειδικά περι θρησκείας) μπορώ να πω οτι με ενοχλούν.
Οι εμφανίσεις του αγγίζουν τα όρια της καφρίλας.
Μου σπάει τα νεύρα ακόμη περισσότερο γιατί όποτε τραγουδάει μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο, γιατί θα ήθελα να τον ακούσω μια φορά να τραγουδήσει ένα "σοβαρό" τραγούδι.
Τον συμπαθώ όμως γιατί μπορεί και είναι αυτό που είναι, και κάνει αυτό που κάνει.
Και πληρώνει το τίμημα κιόλας. Ευτυχώς, λεφτά έχει. Ας το πληρώσει :P:P:P

Ο κρίνος

2007-02-11T18:30:00.000+02:00

Ξαφνικά, στον δεξιό ώμο μου, φύτρωσε ένας κρίνος. Αναριχήθηκε απαλά στο λαιμό μου, και γαργαλώντας το λοβό του αυτιού μου, στάθηκε και μου ψιθύρισε:
"Κλάψε."

Ξέσπασα σε τρανταχτούς, αθόρυβους λυγμούς.
Τα δάκρυά μου πότισαν τον αριστερό μου ώμο.
Ένας δεύτερος κρίνος φύτρωσε.

Αργά και νωχελικά όπως ο πρώτος, κοντοστάθηκε και μου φώναξε:
"Ξύπνα."

(Μα γιατί δεν μπορώ να κλάψω?)

ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΤΛΟ

2007-02-09T02:27:00.000+02:00

Ένας σκύλος με υπέροχο βλέμμα...

Μακάρι να ήταν δικός μου. Αλλα τον πρόλαβαν οι δρόμοι...

Αν μπορούσε να φτιάξει πιο ψηλό καπέλο, θα το είχε κάνει!

Είμαι και γω ενας απο σας! Safe Sex uber alles!

Προσπαθήστε να υπολογίσετε το μέγεθος της περούκας :)

Cafe Santan και πολλά, πολλά ρακόμελα...

...

...

Νοιώθω τυχερός που τράβηξα αυτή τη φωτογραφία.

Άλλη μια μέρα τελείωσε. Με μόνη διαφορά πως αυτή τη μέρα είχα σχεδιάσει να κάνω διάφορα πράγματα. Είχα περιγράψει σε παλιότερο κείμενο.
Τρεις τα ξημερώματα και αρκετά ρακόμελα μετά, σκέφτομαι πως θα μπορούσα να είμαι ακόμη σε κατάσταση παράνοιας, ψάχνοντας τη Χώρα του Ποτέ. Ευτυχώς δεν τη δρήκα. Και πως θα γινόταν άλλωστε, μιας και η Χώρα αυτή είναι εδώ. Όπου ζω και κινούμαι. Όπου ζεις και κινείσαι. Ό,τι ονειρεύεσαι ανήκει σε μια άλλη χώρα που τη λένε Πραγματικότητα. Με τους καλούς, τους κακούς, τους χειρότερους.
Ώρες ώρες σκέφτομαι πως στα μάτια των άλλων μοιάζω ένας χαρακτήρας cartoon, σαν κι αυτούς που κοροιδεύω που και που. Και μάλλον έτσι είναι. Μέχρι τώρα όμως δεν είχα το θάρρος να έρθω στη θέση εκείνων που συναναστρέφονται μαζί μου. Δεν ήθελα να δω πως μοιάζω στη ματιά ενος τρίτου προσώπου.
Ευτυχώς Η κάθε Τσικνοπέμπτη είναι εδώ για να μου θυμίζει τι σημαίνει να φοράς μια μάσκα, να τη βγάζεις και να υπάρχει άλλη απο κάτω, και ούτω καθεξής.
Συμπεραίνω ανεπιτυχώς πως η μεγαλύτερη μάσκα που υπάρχει, είναι ότι περιβάλλει ολόκληρο το σώμα σου, κάθε μέρα, ώρα και στιγμή. Τα καυσαέρια που σε πνίγουν. Το ακουστικό του τηλεφώνου καρφωμένο στο αυτί σου, οθόνες που κοντεύουν να σε καταπιούν, γυναίκες που σαν οβίδες περιμένουν κάποιον άντρα-κανόνι να τις υποδεχτεί για να τις τινάξει πολλά μέτρα μακρυά μέχρι να σκάσουν, λόγιους που περιμένουν τη μαμά να τους ταίσει το βραδινό τους, ζώα που παριστάνουν τους ανθρώπους...
Βρείτε γύψο, απλώστε τον πρεσχτικά στο πρόσωπό σας, και φτιάξτε μιας περιποιημένη μάσκα για του χρόνου.
Φιλιά πολλά και να σκεπάζεστε...

Oh please recover!

2007-02-06T13:54:00.000+02:00

Κατ'αρχήν καλημέρα :)

Για όσους δεν έχουν καταλάβει ακόμη τη φύση αυτού του blog, είναι μια καλή ευκαιρία να το κάνουν. Το οτι αλλάζω σελίδα σε αυτό εδώ το μέρος, δεν σημαίνει πως το ίδιο εύκολα μπορώ να το κάνω και στη ζωή μου.
Θα ήμουν ψεύτης αν ισχυριζόμουν πως δεν είμαι ακόμη επηρεασμένος απο το πρόσφατο γεγονός με τη μικρή. Σα να μην έφτανε και αυτό, εδώ και 2 μέρες έχω ένα ελεεινό κρύωμα, με τις καταρροές και τα όλα του. Συν τοις άλλοις, επιτέλους ξεκίνησε η εξεταστική στο Ι.Ε.Κ.
Άντε να ξεμπερδέυουμε σιγά σιγά...
Τέλος του μήνα επιτέλους θα είμαι στην Αθήνα. Έπρεπε να είχα πάει απο το Σεπτέμβρη αλλα δεν βρήκα ουτε ένα διήμερο άδειο. Θα είμαι για τρεις ημέρες, και ελπίζω να προλάβω να δώ όσους μπορώ περισσότερους γίνεται. Για να γίνει αυτό βέβαια, πρέπει να ανεβοκατεβαίνω σαν το Βέγγο σε λεωφορεία και ταξί, αλλα χαλάλι!

Τα μαθήματα δημιουργικής γραφής πάνε εξαιρετικά καλά μπορώ να πω! Απο κει που ξεκινήσαμε 2 άτομα (ο Νικόλας και εγώ) ξαφνικά γίναμε 5 (προστέθηκαν ο Βασίλης, ο Γιώγος και ο Κώστας) και υπάρχει η προοπτική να προστεθούν άλλοι 3... Όσο αυξάνεται ο αριθμός, τόσο πιο ενδιαφέρον θα γίνεται το μάθημα (υποψιάζομαι) και με όλο και περισσότερη ανυπομονησία θα περιμένουμε τα βράδια του Σαββάτου!
Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να συνεχίσω την ιστοριούλα που έχω βάλει στα σκαριά, μιας και το πρόσφατο γεγονός με διέλυσε (όσο γελοίο κι αν ακούγεται), και μέχρι να ξαναβρώ την όρεξη να σκεφτώ κάτι άλλο απο μια χαμένη συντροφιά, θα παραμείνει έτσι η πλοκή.

Κάτι που μου έκανε πολλή εντύπωση:
Συνάντησα χθες ένα γνωστό μου, τον ΧΧΧ, σε μια λεωφόρο, με τη συνοδεία δυο κοριτσιών. Εγώ στη μια πλευρά του δρόμου, και εκείνος απέναντι. Του φωνάζω "Τι λέει, όλα καλά?" και εκείνος μου απάντησε "Όλα ωραία!" Μπορώ να πω οτι ενοχλήθηκα, γιατί έχω την εντύπωση πως τα ωραία πράγματα δεν είναι πάντα "καλά". Ιδίως όταν ξέρω πως ο ΧΧΧ ασχολείται με τα ναρκωτικά γενικότερα.

Τι άλλο, τι άλλο... Ήρθε ο αδερφός του πατέρα μου απο την Αθήνα, και μας κρατούσε σαν δωράκι μια μεγάλη συσκευασία σοκολάτες TOBLERONE.
Το ερώτημα είναι το εξής: Δικαιούμαι μια σοκολάτα απο τις 2, και δεν έχω δοκιμάσει ποτέ μου, ούτε τη μια ούτε την άλλη. Ποιά είναι πιο νόστιμη, η κίτρινη ή η άσπρη?
Let me know...

Να είστε και να περνάτε καλά (συνεπώς, ωραία)!

Στέλιος.

My cat is dead

2007-02-01T14:29:00.000+02:00

ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ
ΑΥΤΟΣ
ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΣΤΗ ΓΑΤΑ ΜΟΥ
ΦΟΛΑ
ΚΑΙ ΤΗ ΣΚΟΤΩΣΕ,
ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ.

ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΡΑΣΩ ΕΝΑ ΚΟΛΛΑΡΟ
ΜΕ ΚΟΥΔΟΥΝΑΚΙ
ΘΑ ΜΕ ΞΥΠΝΑΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ
ΠΡΙΝ ΠΑΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

ΘΑ ΤΟΝ ΧΑΙΔΕΥΩ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ
ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΙΖΩ ΟΠΟΤΕ ΞΗΛΩΝΕΙ ΤΙΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ ΜΟΥ
ΘΑ ΤΟΥ ΚΑΝΩ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΑ.

ΑΛΛΑ ΑΣ ΕΡΘΕΙ
ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ
ΝΟΙΩΘΩ ΠΑΛΙ
ΚΑΠΩΣ
ΜΟΝΟΣ

Λύδια, Λήδα ή Amelie
μας ξετρέλανες όλους.
Και τώρα μας άφησες
με την τρέλλα μόνη παρέα.

NOT FAIR

Τα λιωμαζώματα.

2007-01-31T09:37:00.000+02:00

Ο καιρός εδώ δε λέει να χαλάσει. Και όσο λιάζει, τόσο σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια. Τα σαββατοκύριακα, σχεδόν όλη η οικογένεια φόρτωνε την κλούβα (ή αλλιώς μπατσικό) με ό,τι είδους μαλακίες, και μεταφερόταν σύσσωμη στα χωριά, για να μαζέψει τις ελιές. Ποτέ δεν ξυπνούσαμε στην ώρα που είχε προγραμματίσει ο πατέρας μου. Ποτέ δεν είμασταν πρόθυμοι να δουλέψουμε για να βγάλουμε το λάδι της χρονιάς. Προτιμούσαμε να βγάζουμε το λάδι του πατέρα και της γιαγιάς. Ήταν λίγο πιο πικρό, αλλα μας έκανε να γελάμε.
Τώρα που ψιλομεγάλωσα, θέλω να πάω στο χωριό να βοηθήσω, και δεν έχω καμμία μέρα ελεύθερη. Τα ρεπό μου είναι Τρίτη-Τετάρτη.
Αξέχαστα λοιπόν, με το που λιάζει λίγο εδώ στο Ηράκλειο, και τύχει να περάσω απο κανένα χωράφι, οι αναμνήσεις βουίζουν στο μυαλό μου σαν τις μέλισσες που υπάρχουν πάντα σε αφθονία την Άνοιξη.
Η δουλειά ξεκινούσε απο τις 7 το πρωί. Με την υγρασία να λερώνει τα ρούχα της δουλειάς απο νωρίς, δεν χαμπάριαζα ποτέ απο τις συμβουλές της γιαγιάς "μην ξαπλώνεις στσι ξυνίδες με την ογρασά, θα πλευριτωθείς", "μην τρως τσι ξυνίδες και ψεκασμένες τις έχουνε", με το θείο μου το Γιάννη να ωρύεται "μπρε συ Στελιώ έλα εδώ γαμώ το Δία σου μέσα να τελειώνουμε", με τον πατέρα να πασχίζει και να βγάλει τη δουλειά, και τις συμβουλές του να δώσει "δε σας είπα να μη δίνετε αφορμές στους αθρώπους?".
Βορινά, Χάλαβρα, Ρουφάς, Ψηλό Καστέλλι, Μοίρες, Τάβλα, Μαντηλίδι, Κόκκινο Σπιτάκι, όλες ονομασίες που στο μυαλό μου τώρα ηχούν σα μέρη απο άλλο πλανήτη. Μέρη που επισκέφτηκα κάποτε, μέρη που πάντα έβρισκα την ευκαιρία να εξερευνώ, λουφάρωντας απο το βαρετό λιωμάζωμα. Παιδί ήμουν...
Στο Μαντηλίδι, σε μια άκρη του χωραφιού, ανάμεσα στις ελιές, υπήρχε μια μανταρινιά που έκανε τα πιο νόστιμα μανταρήνια στον κόσμο. Μικρά, χωρίς κουκούτσι, και μέλι στη γεύση.
Έβγαζα τη μπλούζα, έδενα τα μανίκια κόμπο, και την παραγέμιζα μανταρήνια. Ο φράχτης του δίπλα χωραφιού είχε μια τρύπα μικρή, και απο κεί για μένα ξεκινούσε η Γη της Επαγγελίας. Ελάχιστα δέντρα, ψιλό χορτάρι, και παντού μαργαρίτες, και άλλα λουλούδια που ακόμη δεν ξέρω το όνομά τους, αλλα το άρωμά τους έχει χαραχτεί. Με το πάσο μου, και αγνοώντας τους άλλους, τραβούσα μισό χιλιόμετρο πιο πέρα και κάπου εκεί στη μέση του πουθενά μου, περίμενα τον Ήλιο να βγει, να διώξει την "ογρασά" και να αφήσει τα λουλούδια να φωνάξουν τις μέλισσες. Κι αυτές άκουγαν...

13-15 χρόνια μετά, και ξέρω πως μόλις βρεθώ στο ίδιο μέρος, τίποτα δεν θα με σταματήσει απο το να γίνω πάλι αυτό που μου λείπει. Κι ας πλευριτωθώ. Ευκαιρία θα'ναι να πάρω και κανα ρεπό παραπάνω να ανέβω στην Αθήνα. Στα μπετά σας κουφάλες... Στα καλώδια που μόνος μου έβαλα στους κροτάφους μου.

Μένουμε πάντα παιδιά ρε! Κι όποιος υποστηρίζει το αντίθετο, είναι εκείνος που θέλει περισσότερο απ'όλους να ξαναγίνει παιδί, κι ας ξήλωσε τη μανταρινιά πεντ'έξι χρόνια πριν. Δεν την μαδούσε εκείνος για να του λείψει, εγώ το έκανα...

Post No 60

2007-01-31T08:05:00.000+02:00

Πυραμίδα-βάση για κεράκια ρεσό. Πλευρά 1

Πυραμίδα πλευρά 2

Πυραμίδα πλευρά 3

Το Zipp-έτο μου...

Ένα γυαλί χωρίζει και ενώνει δύο φίλους.

Έχει ξεκινήσει το διάβασμα για την εξεταστική, και δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω όσο θέλω. Δεν προλαβαίνω κιόλας, αυτά που σκέφτομαι να καθήσω και να τα γράψω. Το μόνο που κάνω είναι να τραβάω συχνά φωτογραφίες. Είναι πιο γρήγορο, πιο ευχάριστο, και πιοοοοοοοο

Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α ! ! !

Ώρα για μάθημα

2007-01-27T10:32:00.000+02:00

Αυτή είναι μια μικρή δόση πραγματικότητας των Δημόσιων Ι.Ε.Κ.

Και αυτή είναι Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.
Τι τραβάμε και δεν το μαρτυράμε...
Και όλα αυτά επειδή πληρώνουμε δίδακτρα.
Αν ήταν δωρεάν (Ζήτω το Άρθρο 16) πως λέτε να ήταν η κατάσταση?

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

ΞΟΠΙΣΩ ΣΟΥ

2007-01-26T22:17:00.000+02:00

Προτιμάς το καθόλου απο το τίποτα.
Μέχρι εκεί μπορείς να φτάσεις.
Μπράβο σου και χίλια μπράβο.
Δικαίωμά σου και το σέβομαι.
Κάτσε στο κλουβί που έφτιαξες για να μπείς μέσα.
Είχα ελάχιστο χρόνο για σένα
και συ κατάφερες να δεις οτι δεν είχα καθόλου.
Τα τελευταία μου λόγια για σένα, και δεν πρόκειται να σε ξαναενοχλήσω.

Σου μένουν 6 μήνες ζωής.
Τους περνάς κλεισμένη στο σπίτι σου και περιμένοντας να έρθει εκείνη η ώρα?
Ή κοιτάς να ζήσεις όσα μπορείς περισσότερα σε μια προσπάθεια να ξεγελάσεις
τον εαυτό σου οτι πεθαίνεις?

Ξενέρωσες?
Εγώ να δεις...

Φιλάκια,
το γυφτάκι
ο πίθηκος
ο χιμπατζής...

Ο Τσαλίκης στη Χώρα των Εγκαυμάτων

2007-01-25T22:00:00.000+02:00

Η εσωστρέφεια είναι σαν τα μπαλόνια. Στην αρχή δεν έχει πολύ όγκο. Και κάποιος μαλάκας βρίσκεται πάντα, να τα γεμίζει με αέρα απο τα πνευμόνια του. Όταν όμως θελήσει να τα σπάσει, το μόνο που θα του μείνει στα χέρια είναι κομμάτια latex και σάλια.

Να μου λείπει...

Προτιμώ τα μπαλόνια να μου θυμίζουν δάκρυα που πέφτουν προς τα πάνω!

Οι 5 σημαίες - Κεφάλαιο 2

2007-01-23T01:35:00.000+02:00

(Όλα τα κείμενα της ιστορίας μπορείτε να τα βρείτε εδώ.)

Μια φορά το μήνα, η ομάδα γιατρών τον επισκεπτόταν στο κελί του, σε μια ακόμη προσπάθεια αρωγής πληροφοριών. Διακριτικά, και για 8 ώρες μόνο, αποσταθεροποιούσαν τη δοσολογία των ψυχοφαρμάκων, έτσι ώστε ο Επιθεωρητής να νοιώθει πιο κοντά στην πραγματικότητα. Τι ειρωνία! Την πραγματικότητα που ο ίδιος είχε επιλέξει για τον εαυτό του.

Πίσω, στο μέλλον, είχε εκμεταλλευτεί πλήρως τις γνώσεις κοινωνικής μηχανικής που κατείχε. Είχε το χάρισμα να κερδίζει την εμπιστοσύνη αγνώστων, να αποσπά πληροφορίες που δεν θα έπρεπε να γνωρίζει, να δημιουργεί "τρύπες" σε συστήματα ασφαλείας, να στρώνει αργά και μεθοδικά, σαν τον διαρρήκτη, την έξοδό του προς το παρελθόν.
Αρκετά με την ειρωνία όμως. Για την ώρα έπρεπε να απαντήσει στις ηλίθιες ερωτήσεις των τρελλογιατρών.
-"Επιθεωρητά, είστε ικανοποιημένος απο την μέχρι τώρα ζωή σας?" τον ρώτησε ο ειδικευόμενος γιατρός.
-"Τη μέχρι τώρα ζωή μου? Γιατρέ, στάσου μπροστά στον καθρέφτη και κάνε την ίδια ερώτηση στον εαυτό σου, γιατι μιά μέρα σίγουρα θα πεθάνεις, και λίγες στιγμές πριν η ανυπαρξία σε καταπιεί, θα έχεις την πεποίθηση οτι όλο αυτό το παραμύθι δεν είχε κανένα απολύτως νόημα.
-"Μέχρι τότε όμως Επιθεωρητά, εγώ είμαι απ'έξω, και σεις εδώ μέσα. Και τίποτα δεν πρόκειται να λλάξει αυτή την ισορροπία. Για να καλύψω το κενό που άθελά σας δημιουργήσατε, θα σας απαντήσω. Το ξέρω πως θα πεθάνω, απλά δεν ζω με το φόβο εκείνης της στιγμής. Δεν ψάχνω την Κόλαση πριν την ώρα μου."
-"Κόλαση? Πολλοί την ορίζουν ως την απουσία του Θεού. Ούτε καζάνια, ούτε βασανιστήρια. Αν πιστεύεις πως τα πάντα γύρω σου είναι δημιούργημά Του, φαντάσου να είσαι σε ένα μέρος δίχως αυτά. Τρομακτικό?"
-"Ομολογώ πως ναί."
-"Θα σε καθησυχάσω τότε. Κόλαση δεν είναι κάποιο είδος τιμωρίας Του. Αλλα το γινόμενο μιας εξίσωσης που η λύση της έρχεται με το θάνατό σου, και με μεταβλητές τόσες όσες και οι σκέψεις, πράξεις, αλληλεπιδράσεις σου. Μην είσαι ξεροκέφαλος. Εσύ τα προκαλείς όλα, όχι ο Θεός. Αυτός υπάρχει. Με ή χωρίς εσένα. Εσύ διαλέγεις αν θα εμφανιστεί στη ζωή σου. Αλλα αυτά που λέω αφορούν εσένα. Εγώ δεν τον έχω ανάγκη πια."
-"Γιατί?" ρώτησε ο γιατρός και ξεροκατάπιε.

Ο Επιθεωρητής έμοιαζε να κηρύττει υπέρ κάποιου δόγματος, αλλα κάθε άλλο παρα αυτό έκανε. Πολύ απλά αποσπούσε την προσοχή απο πάνω του. Τους έκανε να μελετήσουν τους εαυτούς τους και όχι εκείνον. Όπως όταν κάποιος παρουσιάζει ένα τρυκ με την τράπουλα, επικεντρώνει την προσοχή του "θύματος" στο αριστερό χέρι, ενώ το δεξί είναι εκείνο που κάνει το τρυκ.

Κι όμως, το "Γιατί" του ειδικευόμενου γιατρού επικέντρωσε πάλι την προσοχή πάνω στον Επθεωρητή. Μα, το περίμενε. Ήθελε κάποιος να δώσει την αφορμή για το τελειωτικό χτύπημα.

Θέλεις την αλήθεια? Λύσε αυτό το ζουρλομανδύα και φέρε μου την ατζέντα μου. Θα σε μάθω να διαβάζεις "ανάμεσα στις γραμμές".
Θέλεις την αλήθεια? Ξέχνα όλα όσα έχεις διαβάσει στο ιστορικό μου γιατί είναι ψευδαισθήσεις με τη μορφή λέξεων.
Θέλεις την αλήθεια? Ή απλά ασχολείσαι με αυτήν επειδή δεν έχεις κάτι καλύτερο να κάνεις στη ζωή σου? Θέλεις να κάνω τη ζωή σου καλύτερη? Γίνεται. Φέρε μου την ατζέντα μου. Μήπως είμαι το μέσον για να καταξιωθεί η καριέρα σου? Λάθος. Δεν υπάρχει η καριέρα σου, ούτε κάν εσύ ο ίδιος. Θα υπήρχες αν με πίστευες. Αν δεχόσουν το γεγονός οτι τη στιγμή που σου μιλάω, σε αυτό εδώ το δωμάτιο δεν είμαστε 5 άτομα, αλλά 27.
Δεν θέλεις να δεις την αλήθεια. Μη με κάνεις λοιπόν να ξοδέψω όσα χρόνια έχουν απομείνει απο τη ζωή σου, προσπαθώντας να σε πείσω. Σου είπα, είμαι σαν το Θεό, σαν την αλήθεια. Υπάρχω. Με ή χωρίς εσένα. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να με αφήσεις να εμφανιστώ στη ζωή σου. Με έχεις ανάγκη. Εγώ, εσένα, όχι."

Το δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι συνέχισε να γράφει, και απο το μικρό παραλήρημα του Επιθεωρητή σιγά-σιγά πέρασε στον κόσμο της σιωπής.
Ο ειδικευόμενος γατρός αν είχε σηκώσει το βλέμμα του όση ώρα μιλούσε ο Επιθεωρητής, θα τον είχε δει σε τακτά χρονικά διαστήματα να γνέφει σε απροσδιόριστα σημεία του χώρου, να προσπαθεί να αφουγκραστεί προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Αλλα ήταν αδύνατον. Το στόμα του Επιθεωρητή εκτός απο αίμα έσταζε και αλήθεια. Ωμή ευωδιάζουσα αλήθεια. Η κάθε της λέξη τρύπωνε σαν κέφτης απο τα αυτιά του και πολιορκούσε τον οργανισμό του. Όσα είχε ακούσει είχαν μια δύναμη διαφορετική απο τα λόγια των συναδέλφων του, απο εκείνα του εκφωνητή ειδήσεων στην τηλεόραση, αλλα σχεδόν όμοια με αυτά που άκουγε λίγο πριν αποκοιμηθεί, κάθε βράδυ.
"Κλικ." Το κασετοφωνάκι σταμάτησε την βόλτα του στον κόσμο της σιωπής, υπο τις διαταγές του δείκτη του γιατρού.

Η αδελφή ακολουθώντας τις εντολές του γιατρού, ξεκίνησε τη διαδικασία παρασκευής του κοκταίηλ ψυχοφαρμάκων. Αυτή τη φορά όμως δεν το έκανε με προθυμία, όπως τις προηγούμενες φορές. Δεν θα προσπαθούσε ποτέ ξανά να τον ειρωνευτεί, σε μια προσπάθεια να κλέψει λίγο απο την προσοχή και την αθανασία του. Τον είχε ερωτευτεί.
Η ομάδα των γιατρών αποχώρησε, και έμειναν οι δυό τους.
Αφού τον έβαλε να ξαπλώσειμ τη στιγμή που κάρφωνε τη βελόνα του ορού στο χέρι του, πλησίασε τα καλοβαμμένα χείλη της στο αυτί του και άρχισε να τα ανοιγοκλείνει, με κοφτές ανάσες, σημάδι της αναστάτωσής της.
-"Σε πιστεύω. Δεν ξέρω πως να το αποδείξω, αλλα σε πιστεύω. Θέλω να σε βοηθήσω αλλά δεν ξέρω πως..."

Εκείνη τη στιγμή δεν ακολουθούσε την εντολή του γιατρού που την είχε παροτρύνει στο να χρησιμοποιεί την σεξουαλικότητά της για τυχόν πληροφορίες που δεν είχαν "πέσει στο τραπέζι" υπο μορφή συνέντευξης. Ακολουθούσε τους χτύπους της καρδιάς της. Ταμπούρλα βαρβάρων. Δίνουν ρυθμό στους κωπηλάτες. Ρωμαική γαλέρα. Πλέω... Φτάνω όλο και πιο κοντά, κοντά σου...

-"Θα έρθει η στιγμή που εμείς οι δύο θα βρισκόμαστε οπουδήποτε στη Φύση, αγνά παιδιά της. Υπομονή Fabijan. Υπομονή..."
Το πραγματικό της όνομα ήχησε στα αυτιά της σαν την Άνοιξη. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί. Ένα φιλί και η δόση του ορού στο μισό, αρκούσαν.

-"Καληνύχτα.."

Σ'αγαπώ αλλα δεν προλαβαίνω!

2007-01-22T10:18:00.000+02:00

Δεν φταίω εγώ. Φταίει η Κοινωνία η πουτάνα που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει. Παιδί σου είμαι Κοινωνία και σου μοιάζω!
Δεν το περίμενα ποτέ πως η φάση θα με έβγαζε έτσι.
Πριν τρεις μέρες είπα μια ιστορία πάνω στο κορμί μιας γυναίκας. Για έναν άνθρωπο που περπατούσε στη ράχη της, για άλλον έναν που συνάντησε, και μια αράχνη που ήθελε να τους φάει.
Προχθές έκανα το δεύτερο μάθημα creative writing με την αδερφή μου. Τα μαθήματα πάνε εναλλάξ. Πεζό-ποίηση. Δεν περίμενα ποτέ πως θα άρχιζα να καταννοώ πώς λειτουργεί αυτή η Τέχνη. Μιά χαρά...
Χθες έπινα καφέ με τον αδερφό μου και 2 φίλες του, και συζητούσαμε που σταματάνε τα "δικαιώματα" στη φιλία, και που αρχίζουν τα "καθήκοντα". Οι "υποχρεώσεις".

Κάθε μέρα που περνάει και το στιγμιαίο άναμα του φλας μιας φωτογραφικής μηχανής.
Δυστυχώς στην παρούσα περίοδο, δεν μπορώ να τυπώνω τις φωτογραφίες κάθε μέρα, δεν έχω την άνεση να ανοιγοκλείνω την ψηφιακή μου.
Το μόνο που κάνω είναι να εμφανίζω το φιλμ κάθε δυο-τρεις μέρες.

Σ'αγαπώ αλλα δεν προλαβαίνω!

Ο συγκάτοικός μου είχε πει σε μια φυλλο-σοφική συζήτηση κάποτε:
"Και συμπληρώνω, αυτό. Αυτό είναι, το σταδιακό. Που με το πέρασμα του χρόνου, γίνεται συνήθεια."

Ρε μπας και έχω αρχίσει να μπαίνω στο λούκι και δεν θέλω να το συνειδητοποιήσω?

Εν τάχει

2007-01-20T10:26:00.000+02:00

Καλημέρα σε όλους!

Ω χιλιάδες αναγνώστες μου! Οφείλω ταπεινά και ειλικρινά συγγνώμη για το κενό που δημιουργώ ανάμεσα στις δημοσιεύσεις, αλλα έχει πλακώσει δουλίτσα στο Ι.Ε.Κ. εν όψει εξεταστικής του εξαμήνου. Ως γνωστόν τα πρωινά μου είναι ακόμη "κλεισμένα" στη δουλειά, οπότε δεν έχω και πολύ χρόνο για να ποστάρω.

Απόψε το πιθανότερο να ανεβάσω στο άλλο blog το κεφάλαιο 2 της ιστοριούλας που έχω αρχίσει. Να υπενθυμίσω οτι το site αναφέρεται στο "μυθιστόρημα" (shieeeeeeeeet)
Οι 5 σημαίες

Επίσης 2 blogs που παρακολουθώ εξονυχιστικά αλλα δεν προλαβαίνω να τα βάλω στη λίστα:

Ο ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ (Χρήστο γερά με τσαμπουκά)

Η ΦΙΛΗ ΜΟΥ Η ΜΑΡΙΑ (αν αυτό δεν είναι cult τότε τι είναι? ;)

Σας αφήνω, γιατί με περιμένει και δουλειά στο μαγαζί...
Τα λέμε το βράδυ :)

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΛΕΜΕ!!!!!

My room

2007-01-17T12:02:00.000+02:00

Μετά απο 2 μήνες, και τις ευγενικές δωρεές του σπιτονοικοκύρη, κατάφερα να κάνω το δωμάτιό μου να μοιάζει με ΔΩΜΑΤΙΟ και όχι αχυρώνα.

Σε πρώτο πλάνο το διπλό κρεβάτι. Πάνω αριστερά πίνακας αφρικανικής τέχνης, αγορασμένος απο fellow nigga, στην προνομιακή τιμή των 8e. Να μην ξεχνάμε και τις ρίζες μας. Δίπλα, ημερολόγιο κινεζικού εστιατορίου απο το Ρέθυμνο. Πρέπει να το αλλάξω, είναι του 2006...

Σε πρώτο πλάνο ο καναΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕς. Χωρίς πόδια, όπως διακρίνεται, και με σχεδόν κατεστραμμένα καθίσματα έχει φιλοξενήσει κόσμο και κοσμάκι πάνω του, όταν ήταν στο σαλόνι. Τώρα υπάρχει νέος και αναυτικότερος, οποτε αυτός μπήκε στο δωμάτιό μου. Χρήζει άμεσης επισκευής.
Στα αριστερά πάνω, άλλος ένας πίνακας αφρικανικής τέχνης, αγορασμένος απο fellow nigga, στην προνομιακή τιμή των 8e. Για να μην ξεχνάμε (με τίποτα) τις ρίζες μας.
Επίσης, το τραπεζάκι με το uber στερεοφωνικό, που για ηχεία έχει ηχεία για υπολογιστή.
Το δωμάτιο φαίνεται φωτεινό επειδή καθάρισα τα τζάμια του μετά απο κανα τρίμηνο.

Το τραπεζάκι σε κοντινό πλάνο. Όπως βλέπετε για σεμέν (σε-men) έβαλα μια σημαία του Duffy Duck με τα φτερά του αρχηγού. Διακρίνεται επίσης ο ΑΡΓΙΛΕΣ.

Το τραπεζάκι σε ακόμη κοντινότερο πλάνο. Εδώ στο κέντρο της φωτογραφίας διακρίνουμε ένα γλυπτό (μπεεεεεεεεεεεεε) που μου έκανε δώρο η "φίλη" μου η Βέτα, πριν καμμια διετία. A couple of punks drivin'. Προσέξτε οτι οδηγάει η γυναίκα. Αυτό το δέχομαι μόνο για το γλυπτό, γιατι in real life...

Ο ένας πίνακας αφρικανικής τέχνης. Τον άλλο τον κατάπιε το pc κατα την επεξεργασία. τα αξίζει τα λεφτά του πιστεύω...

Το καλαθάκι-σκαμπό σε μορφή Coca Cola κουτάκι. Προσπαθώντας να κόψω την εξαιρετικά εθιστική ουσία αυτή, το μετέτρεψα σε θήκη για τα άπλυτα μου.
Πουτάνα Coca Cola, εσύ τα κάνεις όλα! Γιαυτό και η Ελλάδα θα πίνει λεμονάδα.

LAST BUT NOT LEAST

Σαν τα παιδιά. Καλά μόνο όταν κοιμούνται...

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!

Οι 5 σημαίες ((Ακατάλληλο))

2007-01-15T15:14:00.000+02:00

(Απο αυτό το post και έπειτα, ό,τι αφορά τις "5 σημαίες" θα δημοσιεύεται στο αντίστοιχο blog που έφτιαξα μόνο για αυτή την προσπάθεια. Plz visit http://5-flags.blogspot.com )

Κεφάλαιο 1

Παρ'όλο που ήταν δεμένος με ζουρλομανδύα, είχε τη θεία έμπνευση να δαγκώσει την άκρη της γλώσσας του, και με το αίμα που έρρεε άφθονο να γεμίσει πάτωμα και τοίχους με τη φράση:
"Θύτης ενός θύματος - Θύμα ενός θύτη".
Με την τρέλλα να χορεύει το καλύτερό της τανγκό, με παρτενέρ τον εγκέφαλό του, είχε σταματήσει να μετράει τις ημέρες, τους μήνες, τα χρόνια. Λες και μια γυναίκα τον είχε ερωτευτεί παράφορα, του είχε δωθεί δοθεί ολόκληρη για μιά και μόνο νύχτα και μετά τίποτα. Εξαφανισμένη. Χαμένη στο ίδιο κενό που σταματούσε το βλέμμα του, στους τοίχους του κελιού.
Οχρόνος μετρούσε πλέον για εκείνον με δευτερόλπετα. Έβλεπε το καθένα τους ξεχωριστά, ως ανθρωπόμορφα πλασματάκια που γκρεμίζονται απο την οπή μιας κλεψύδρας, τόσο μεγάλης όσο και το Σύμπαν. Στα μάτια του δεν υπήρχε η συνέχεια φωτός που δημιουργεί τα είδωλα. Μόνο θολά καρέ. Ένα-ένα. Και ανάμεσα στο κάθε καρέ, το κενό. Μαύρο. Τίποτα. Μόνο κάθε φορά και ένα πλασματάκι.

Το ιατρικό του ιστορικό εξετάστηκε ως πρωτοφανές στα χρονικά της ψυχιατρικής. Για 83 χρόνια, ομάδες ειδικών, στεκόταν με τις ώρες στο παραθυράκι του κελιού του, φροντίζοντας επιμελώς να ζηλέψουν το γεγονός πως ούτε μια ρυτίδα δεν είχε χαράξει το πρόσωπό του, ούτε μία άσπρη τρίχα δεν είχε λερώσει τα κατάμαυρα μαλλιά του.
Φροντίζοντας επιμελώς να λυπηθούν πως η τρέλλα που τον κρατούσε δέσμιο 83 χρόνια τώρα δεν του είχε επιτρέψει να χαρεί την αθανασία του.
Φροντίζοντας πάλι να φθονήσουν την ακόρεστη επιθυμία τους να βρίσκονται στη θέση του, χωρίς το φόβο του θανάτου, έστω και τρελλοί.
Η ατζέντα του, εκείνη η μαύρη δερμάτινη ατζέντα, είχε προσεκτικά τοποθετηθεί στο εργαστήριο που είχε σχεδιαστεί αποκλειστικά και μόνο για τη μελέτη της.

24 Φεβρουαρίου 1949.
Η ημερομηνία κλειδί. Η ημερομηνία που κάποιος (ή κάτι) επέλεξε να αφήσει στον τόπο ενός στυγερού εγκλήματος ώς μόνα αποδεικτικά στοιχεία μια μαύρη ατζέντα να λάμπει με έντονο μπλε ιριδίζον φως πάνω της, και τον κάτοχό της σε κατάσταση απόλυτης παράνοιας, να μιλάει ακτάπαυστα για ένα τρέστιο κύμα, για πουλιά, χτένια και άντρες Μοικάνους, φίδια, και για ένα μεγάλο δέντρο απο το οποίο πηγάζουν όλα. Τα πάντα.
Παντελής η έλλειψη λογικής και στις ημερομηνίες μετά απο την 24η Φεβρουαρίου. Ο κάτοχός της είχε με βία σκίσει το πάνω μέρος κάθε σελίδας της ατζέντας, οπου είναι γραμμένες οι ημερομηνίες. Σημάδι πως είτε δεν είχε ζήσει εκείνες τις ημέρες, είτε δεν ήθελε να τις θυμάται, ή πως ο χρόνος για εκείνον δεν είχε απολύτως καμμία σημασία.
Το γεγονός οτι ένας άντρας, εμφανισιακά και οργανικά 38 ετών, μετρούσε 121 χρόνια ζωής, δεν άφηνε οποιοδήποτε περιθώριο σε κανέναν, πως ίσχυε το τρίτο ενδεχόμενο.

Η αδελφή πλησίασε προσεκτικά τον δεμένο άντρα με το ζουρλομανδύα και το φίμωτρο γεμάτο ματωμένες γάζες στο στόμα.
"Επιθεωρητά Omede", του ψιθύρισε γλυκά στο αυτί "μακάρι να μπορούσατε να φάτε κανονικά όπως όλοι... το φιλέτο σήμερα είναι απλά υπέροχο!"
Και με μια νωχελική κίνηση πίεσε την τεράστια σύριγγα, γεμάτη με πολτοποιημένη τροφή, αφου πρώτα την είχε συνδέσει στο σωληνάκι που του είχαν περάσει απο την τραχεία στο στομάχι.
Ταυτόχρονα, το κοκτέηλ ψυχοφαρμάκων, ποσότητα σε miligram όσα και τα χρόνια εκλεισμού του, δεν έπαψε ούτε στιγμή να στάζει σε μορφή ορού, σαν τα δευτερόλεπτα, εκείνα τα ανθρωπόμορφα πλασματάκια, με προορισμό αποκλειστικό τις φλέβες του.
Αφού τελείωσε το έργο της η αδελφή, του χάρισε γενναιόδωρα απο ένα φιλί σε κάθε μάγουλο, και φεύγοντας, αναστέναξε:

"Αχ... Ignorance is bliss..."

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Οι 5 σημαίες (Ακατάλληλο)

2007-01-14T01:23:00.000+02:00

Η ώρα ήταν σχεδόν μια τα ξημερώματα όταν το τηλέφωνμό του χτύπησε. Δεν είχε προλάβει να βγάλει τα ρούχα του και να κάνει ένα ζεστό μπάνιο, όπως ώρα τώρα σχεδίαζε, στην καθιερωμένη δεξίωση του Διπλωματικού Σώματος.

-"Παρακαλώ."
-"Επιθεωρητής Omede εκεί?"
-"Ο ίδιος, ποιός είναι?"
-"Συνέβη κάτι τραγικό. Η σύζυγος του Αρχηγού του Σώματος δολοφονήθηκε. Αγνοούνται και τα δύο του παιδιά. Πιστεύουμε πως πρόκειται για απαγωγή."
-"Και τι χρειάζεστε απο μένα τέτοια ώρα? Μόλις ετοιμαζόμουν να..."
-"Η λιμουζίνα που χρησιμοποιεί ο Αρχηγός για τις μετακινήσεις του θα βρίσκεται σε τρία λεπτά έξω απο το σπίτι σας. Φορέστε κάτι πρόχειρο, ο τόπος του εγκλήματος βρίσκεται έξω απο την πόλη."
Δεν είχε πολλές επιλογές
-"Καλώς."
Ουσιαστικά δεν είχε καμμία
-"Δώστε μου πέντε λεπτά."
Μέχρι να συνδέσει στο μυαλό του τα αρχικά ερεθίσματα με κίνητρα και ύποπτους, ζαλισμένος απο τα ποτά και την εύθυμη ατμόσφαιρα της δεξίωσης, η κόρνα ενός οχήματος ακούστηκε μέσα στη νύχτα.
Δεκαπέντε λεπτά οδήγησης απο το σπίτι του στην επαρχία Bat Der ήταν αρκετά στον ολιγομίλητο συνοδό του για να του περιγράψει το χρονικό της ιστορίας, θα άλλαζε για πάντα τη ζωή του Επιθερωρητή Omede. Η δερμάτινή του ατζέντα ήταν σημαδεμένη στην ημερομηνία "24 Φεβρουαρίου 1949".
Η λιμουζίνα φρέναρε μαλακά, πάνω στο χώμα της Bat Der. Αν δεν έβρεχε καταρρακτωδώς, θα νόμιζε πως ήταν πάνω σε ένα σύννεφο ή κάποιο μαγικό χαλί.
Προχώρησαν δυό χιλιόμετρα δυτικά , μέσα απο τους ελαιώνες, ώσπου άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα φώτα της Σήμανσης.
Σταμάτησαν μπροστά απο την είσοδό της, σα να μην είχαν δει ποτέ κάτι τέτοιο ξανά.

Μια σπηλιά στεκόταν μπροστά τους, σα γυναίκα που με το στόμα ανοιχτό ουρλιάζει στους πόνους της γέννας.
Μόνο που το στόμα αυτό ήταν φιμωμένο. Με σχοινιά. Σχοινιά τοποθετημένα σε σχηματισμό πεντάλφας. Στις πέντε κορυφές της, τυλιγμένα επιμελώς το καθένα με σημαίες καιρών άλλων, ήταν τοποθετημένα το κεφάλι, τα χέρια και τα πόδια της γυναίκας του Αρχηγού.
Της Fabijan.
Το αίμα πότιζε ακόμη γλυκά την είσοδο της σπηλιάς και τα φλας απο τις φωτογραφικές μηχανές των ανθρώπων της Σήμανσης έδιναν έναν τόνο γιορτινό στον τόποτ του εγκλήματος. Έμοιαζε σχεδόν με τη δεξίωση που προηγήθηκε. Απλά αυτή ήταν με μικρότερο αριθμό καλεσμένων-ακάλεστων. Τιμώμενο πρόσωπο δεν ήταν η Fabijan, αλλα ο Θάνατος.

-"Αρκετά θαυμάσαμε", ψιθύρισε ο Επιθεωρητής Omede στον ολιγομίλητο συνοδό του, και κινήθηκε προς την είσοδο της σπηλιάς...

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-

Now you're thinking with portals...

2007-01-13T19:09:00.000+02:00

Άλλη μια απόδειξη οτι η Valve δεν έχει μάθει να απογοητεύει τους φανατικούς φίλους της.
Το παιγνίδι θα συμπεριλαμβάνεται στο επόμενο πακέτο Half Life 2.
Ίσως το πιό ανατρεπτικό puzzle game που έχουμε δει ως τώρα. Μέχρι να το παίξω κιόλας, τα πρωτεία κρατάει σταθερά εδώ και χρόνια το Kula World (ή Kula Quest ή Roll Away).

Ζήτω τα puzzle games!!!

Το τηλεφώνημα της χρονιάς

2007-01-11T23:25:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί δεν υπήρχε περίπτωση να πάω στη δουλειά, αν δεν έλειπε στην Αθήνα ο Ντίνος (συνάδελφος). Αναγκαστικα έπρεπε να πάω, αλλιώς θα υπήρχε πρόβλημα, και σοβαρό μάλιστα.
Με καθυστέρηση μιάς ώρας, πήρα τα κομμάτια και τα διαλυμένα γόνατά μου και ξεκίνησα το μακρύ δρόμο προς τη βιοπάλη (μπεεεεεεεεεεεεεε!)
Στην πλατεία του Αγίου Μηνά, χτυπάει το κινητό μου. Με μάτια ακόμη πρησμένα απο τον ύπνο, το σηκώνω.
-"Παρακαλώ."
-"Ναι, καλημέρα σας, ο Στέλιος Χ.?"
-"Ο ίδιος."
-"Γειά σας, ονομάζομαι τάδε και σας τηλεφωνώ απο το "Πολύ την Κυριακή."
(ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΝΑΙ....)
-"Α, ναι, πείτε μου."
-"Είχατε δηλώσει συμμετοχή απο την ιστοσελίδα της εκπομπής μας, για παίκτης. Ο νικητής του παιγνιδιού μας θα κερδίσει ένα ταξίδι στο διάστημα. Ενδιαφέρεστε ακόμη?"
-"Που?"
-"Στο διάστημα. Το ταξίδι βέβαια θα γίνει όταν οριστεί ημερομηνία απο την διοργανώτρια εταιρεία."
(Χμ... Στέλιο ρε μπας και ε΄ναι τα χθεσινοβραδινά? Λίγο ο αργιλές, λίγο το Fight Club που είδατε, Στέλιο?) -"Α, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δε μου λέτε, τί πρέπει να κάνω ακριβώς?"
-"Επειδή βλέπω οτι είστε απο Ηράκλειο Κρήτης, θα πρέπει κάποια στιγμή να έρθετε στην Αθήνα, και τότε θα καλέσετε στο 210------- και θα συναντηθούμε για να σας πάρουμε μια μικρή συνέντευξη."
-"Μάλιστα... Εγώ σκοπεύω να είμαι στην Αθήνα στα μέσα Φεβρουαρίου. Θα σας προλάβω?"
-"Φυσικά."
-"Πολύ ωραία τότε, θα τα πούμε απο κοντά!"
-"Σας ευχαριστώ πολύ, καλή μέρα να έχετε."
-"Επίσης, καλή μέρα!"

Και ήταν καλή η μέρα. Όλο το πρωί, και το απόγευμα, και το βράδυ, φαντασιώνομαι μια σκηνή εκτόξευσης σε έναν τεράστιο πύραυλο, με προορισμό δεν ξέρω και γω που.
Να βλέπω τη Γη απο το διάστημα και να με πιάνουν λυγμοί τα κλάματα, και τα δάκρυα να αιωρούνται στο κενό σαν εκείνη τη διαφήμιση του γάλακτος στο διάστημα.
Προσπαθώ να μείνω στο έδαφος (και μένω) αλλα και μόνο η σκέψη της παραμικρής υπόννοιας της ακόμη παραμικρότερης πιθανότητας να κάτσει σκηνικό, με διαολοστέλνει και με πιάνουν τα γέλια.
Μήπως τρελλάθηκα? Μήπως μου σάλεψε και πήγε διακοπές στον Κρόνο?
Μπαααααααααααα......
Απλά σκέφτηκα πως είναι σταν το Τζόκερ. Ακριβώς το ίδιο. Μόνο που δεν πλήρωσα. Τσαμπέ όνειρο. Τσαμπέ εμπειρίες και ψευδαισθήσεις σημαντικότητας.

Κι αν μου κάτσει?

Bussiness or pleasure?

2007-01-11T18:16:00.000+02:00

Στις ειδήσεις άκουσα για μια κοπέλα στην Κολομβία (?) που πέθανε απο νευρική ανορεξία, στα 14 της χρόνια. Στεναχωρήθηκα πολύ, αλλα αυτόματα μου γεννήθηκε μια απορία στο μυαλό.
Τόσα εκατομμύρια κόσμου πάσχουν απο παχυσαρκία σε όλο τον κόσμο, και αυτοί βρέθηκαν να μας πουν για την μια κοπελίτσα που πέθανε απο ανορεξία? Τουλάχιστον η κοπελίτσα το μόνο που σκεφτόταν ήταν πως να γίνει μοντέλο, δεν ξημεροβραδιαζόταν μπροστά απο το ψυγείο.
Απο το http://www.incardiology.gr/ πήρα το παρακάτω απόσπασμα.

ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΑΡΔΙΑΓΓΕΙΑΚΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Στατιστικά δεδομένα Σήμερα υπάρχουν 1 δισεκατομμύριο υπέρβαρα άτομα στον κόσμο, ενώ τα παχύσαρκα άτομα φτάνουν τα 300 εκατομμύρια. H Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της EE σε συχνότητα παχυσαρκίας ενηλίκων και δεύτερη (μετά την Ιταλία) σε συχνότητα παιδικής παχυσαρκίας. Τα καρδιαγγειακά νοσήματα αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες στον δυτικό κόσμο (ακολουθεί ο καρκίνος). H υπέρταση, η παχυσαρκία, τα αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης, ο σακχαρώδης διαβήτης και το κάπνισμα ερμηνεύουν το 75% και πλέον των καρδιαγγειακών επεισοδίων. H ελάττωση του βάρους κατά 30% προλαμβάνει ή θεραπεύει τον σακχαρώδη διαβήτη. Μετά την ηλικία των 25 ετών, για κάθε χρόνο που περνάει ο οργανισμός χρειάζεται 1% λιγότερες θερμίδες. Για να καεί μισό κιλό λίπους, πρέπει να ληφθούν 3.500 θερμίδες λιγότερες. Γρήγορο περπάτημα για 4-5 ώρες την ημέρα έχει την ίδια επίδραση στο βάρος όσο και η ελάττωση των θερμίδων που λαμβάνονται με την τροφή κατά 750-1.000. Τα παχύσαρκα παιδιά έχουν 2-5 φορές περισσότερες πιθανότητες να πάθουν εγκεφαλικό ή έμφραγμα προτού φτάσουν την ηλικία των 65 ετών.

Ode to Joy

2007-01-09T01:54:00.000+02:00

Η μέρα αν και σαν όλες τις άλλες, το ίδιο εμφανισιακά δυσάρεστη, έκρυβε μέσα της κάτι από χαρά. Μια μικρή δόση μυστικής ευκινησίας, που μας πιάνει κατά καιρούς, σαν κι αυτές που σου δίνουν την εντολή να χαμογελάς μόνος σου, να βγαίνεις στο δρόμο και να νοιώθεις ζωντανός, πείτε μου ότι νοιώθετε τι εννοώ…

Το μόνο μειονέκτημα απέναντι σε αυτές τις μικρές δόσεις, είναι πως δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν με λόγια και συνήθως καταφεύγουμε σε ατυχείς προσπάθειες, καλή ώρα σαν κι αυτήν.

Η ομορφιά της ομορφιάς είναι ότι δεν μπορείς να γίνεις συγκεκριμένος με αυτό που σου προκαλεί την ευφορία αυτή, είναι πάντα, μα πάντα ένα σύνολο αυτό που σε καθηλώνει. Σαν τις όμορφες γυναίκες. Αν αρχίσεις να προσέχεις επιμέρους τα χαρακτηριστικά, ίσως και να απογοητευτείς. Αλλά το σύνολο είναι αυτό που σε κάνει να μην μπορείς μακριά τους.

Η ομορφιά της ομορφιάς είναι σαν την όρεξη. Δεν μπορείς να πείσεις κάποιον γιατί σου αρέσει ένα συγκεκριμένο φαγητό, μια συγκεκριμένη γεύση, υφή, μυρωδιά. Απλά συμβαίνει. Και στον άλλο συμβαίνει. Αλλά αλλιώς.

Η ομορφιά της ομορφιάς είναι πως οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα μέσα από τις πράξεις τους και να την ορίζουν, και να την παράγουν, και να την εξευτελίζουν. Και μερικά πράγματα που κάνει ο άνθρωπος μένουν για πάντα, αφήνοντας μας με την απορία πως είναι δυνατόν ένας μόνο άνθρωπος να μπορεί να προκαλεί τόσα πολλά συναισθήματα σε έναν άλλο.

«Ώ φίλοι κάνετε ησυχία! Ας τραγουδήσουμε πιο χαρούμενα τραγούδια, γεμάτα από ασίγαστες ζητωκραυγές.

Χαίρε γλυκιά σπίθα αγιοσύνης-Κόρη του Παραδείσου που σε φωτίζει η φωτιά-εσένα λατρεύουμε-το ουράνιό σου κατοικητήριο-οι μαγικές σου επανενώσεις-όλα όσα οι άνθρωποι και το συμφέρον χώρισαν-όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν αδέρφια-κάτω από τα απαλά «στεντόρεια» φτερά σου.

Ποιος άραγε τα σμίλεψε? Όποιος έχει φιλία σταθερή ή έχει αποκτήσει σύζυγο αξιαγάπητη και αληθινή.

Όσοι κάποια αδελφή ψυχή μπορούν να καλέσουν, στο τραγούδι να’ρθουνε, μαζί μας να λατρέψουν. Μα όσοι δεν μπορούν, ας φύγουν από αυτό τον κύκλο των δακρύων.

Όλα τα πλάσματα μοιράζονται χαρά στα στήθη της μάνας Φύσης. Όλοι οι δίκαιοι και όλοι οι άδικοι γεύονται τα δώρα της. Φιλιά και φρούτα της αμπέλου, φίλος δοκιμασμένος ως το τέλος του θανάτου. Ικανοποίηση νοιώθουν ακόμη και τα σκουλήκια και Χερουβίμ ίστανται ενώπιον Θεού!

Με χάρη, σαν τα ουράνια σώματα, με του σύμπαντος το μεγαλείο για σύμμαχο, αδέλφια δώστε τον αγώνα σας, σαν ήρωες στην αποστολή τους.»

Αυτά λέει ο Schiller…

Και τα ακούς μελοποιημένα από τον φίλο Ludwig, πώς να καταφέρεις να προσδιορίσεις την ευφορία. Can you?

Εγώ πάντως όχι…

Προσκύνημα στην Ιερά Μονή TOR

2007-01-08T11:48:00.000+02:00

Ούτε τις τεχνικές ορολογίες κατέχω, ούτε νομικές γνώσεις έχω, ούτε τίποτα.
Εγώ ξέρω οτι έλειψα 2 μέρες απο τη φάση και έκλεισε το Monitor. Γιατί ρε φίλε?
Εγώ που θα βρω τώρα τα Links που θέλω? Πως θα παλέψω για να γίνει η γραμματοσειρά μου μεγαλύτερη (όπως παλεύω για το πουλί μου, αλλα μάταια)? Πως θα βρω άλλα blogs το ίδιο παρακμιακά με το δικό μου?

Τέσπα, δεν μου πάει το στυλάκι του ατόμου που αγχώνεται για τα "κοινωνικά", αν και έχω προσπαθήσει να συμμετάσχω στην όλη φάση.
Τελικά είναι θέμα φυλ(λ)ο-σοφίας. Κοινώς, γιατί έχεις ένα blog. Γιατί γράφεις. Αν θέλεις να διαβάζεις ο ίδιος τα κείμενά σου, όπου κι αν πας. Αν θέλεις άλλοι να διαβάζουν τα κείμενά σου και να σου λένε πόσο γαμάτος είσαι-σκέφτεσαι-διατυπώνεις. Αν θέλεις να βγάλεις γκόμενα/ο.

Στην αρχή δημιουργείς μια εικόνα για το χαρακτήρα σου. Όπως είχε πεί και ο χαρτοπόντικας, έναν ήρωα.
Στη συνέχεια, αρχίζεις και σε αυτόν το ήρωα προσθέτεις πινελιές της καθημερινότητάς σου, ασυνείδητα ή όχι, δεν ξέρω, δε με νοιάζει.
Και μετά μια στιγμή σου τη βιδώνει, είτε επειδή σε κόβει το στρινγκ, είτε επειδή είδες το Χάρο με τα μάτια, είτε επειδή περνάς κλιμακτήριο, και θέλεις να σταματήσεις να ταίζεις αυτόν τον ήρωα με τις εμμονές και τα προσδοκόμενα χαρακτηριστικά που προφανώς δεν διαθέτεις.
Έχεις 2 επιλογές:
α) Το κάνεις αθόρυβα. "Αντίο, τα λέμε στην άλλη ζωή" και τέτοια. Ούτε φανφάρες ούτε ΜΑΛΑΚΙΕΣ (όπως αυτές που γράφω).
β) Το κάνεις με ΜΠΑ ΜΠΟΥΜ ΠΑΤΑΤΡΑΚ ΠΡΙΤΣ ΠΡΟΥΤΣ ΣΠΛΙΣ ΣΠΛΑΣ ΑΙ ΓΟΥΟΖ ΤΕΗΚΙΝ Ε ΜΠΑΘ. Πείθεις όλους τους υπόλοιπους οτι διαθέτεις υπόβαθρο, και δεν ξέρω και γω πόσοι άλλοι που δεν φταίνε σε τίποτα, απλά τρώνε το καβλί που εσύ θέλησεις αντί να βάλεις στον κώλο σου, σου ήρθε η ιδεά να το βάλεις στον κώλο κάποιου άλλου. Έτσι, επειδή απλά σου τη βίδωσε.
Και αυτός ο άλλος, (ΜΑΓΚΑΣ) προτίμησε απο το να γράψει εσένα και ΜΟΝΟ ΕΣΕΝΑ στα αρχίδια του, που τόσο επιμελώς κάποιοι άλλοι (το ίδιο ηλίθιοι με εσένα) του πρήζανε, προτίμησε (λέγω) να γράψει στα αρχίδια του ΟΛΟΥΣ αυτούς που απλά ρουφούσαν πληροφορίες όπως ο Neo τις πρώτες μέρες της εκπαίδευσής του ώς αφυπνισμένος απο το Matrix πλέον.
Αλλά και ιστορικά κάπως αποδεικνύεται η όλη φάση. Δεν απογοητεύομαι. Υποθέτω, πως κάποτε ο Χίτλερ στη ζωή του θα είχε κανα μαγαζί με οπωροκηπευτικά, και κάποιος Εβραίος πελάτης θα του είπε "Αδόλφε, θέλω να σταματήσω να είμαι πελάτης σου, μη με ξαναβάλεις στο μαγαζί σου."
Και στράβωσε ο Χίτλερ, και έκανε το Β' Π.Π. και πήραν τα αρχίδια του τόσα εκατομύρια Εβραίων.

Δεν με απασχολούσαν τα linkblogs, ούτε οι γραμματοσειρές, ούτε το ΜΠΑΖ (κάτι μου θυμίζει απο "Κόντρες" με το Βλάσση Μπονάτσο αυτό το Buzz) ούτε τίποτα.
Αυτό που με απασχολούσε ήταν (και είναι) μια διαρκής προσπάθεια να βρώ άλλα άτομα που ο τρόπος σκέψης και γραφής τους μοιάζει με το δικό μου. Να ξεχωρίσω τους πόζερους απο τους ειλικρινείς. Να ξεχωρίσω τα μπάζα απο τις γυναίκες. Τα ληγούρια απο τους μάγκες. Τα παιδιά απο τους μεγάλους.
Δεν με ενδιαφέρει ποιός έχει δίκιο και ποιός έχει άδικο. Και οι δύο έχουν κι απ'τα δύο.
Αυτό που ξέρω είναι πως με τα άχυρα που κουβαλάτε για μυαλό στο κεφάλι σας, εγώ πάλι νοιώθω διαδικτυακά απελπιστικά μόνος.
Μέχρι τώρα φοβόμουν τους ομοφυλόφιλους.
Απο σήμερα φοβάμαι τους δημοφιλόφιλους.

ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΕΙ ΤΟ VIDEO ΚΟΥΦΑΛΕΣ.

Salman Rushdi: Ένας ωραίος άνθρωπος

2007-01-05T17:46:00.000+02:00

Ακολουθεί κομμάτι απο άρθρο της Βίκης Τσιώρου στην Ελευθεροτυπία (02/01/07) οπου αναδημοσιεύει αποσπάσματα απο ένα εκτεταμένο κείμενο του συγγραφέα Salman Rushdi στο περιοδικό Nouvelle Observateur. Εδώ θα γράψω 2-3 κομμάτια του κειμένου που μου έκαναν εντύπωση.

"Δεν πιστεύω στο Θεό, και μεταξύ λογικής και πιστης, σίγουρα θα επέλεγα τη λογική. Ωστόσο, η λογική θέτει κάποια προβλήματα, ακόμη και στους οπαδούς του αρθολογισμού: πιστοί ή άθεοι, δεν μπορούμε να αρκεστούμε σε μια θεώρηση του ανθρώπου ως λογικού πλάσματος. Είμαστε και ονειροπόλοι, κάτι που μας οδηγεί σε μιαν άλλη διάσταση. Πως λοιπόν να αφομοιώσουμε την ιδέα πως υπάρχει κάτι άλλο απο την πραγματικότητα της σάρκας και του αίματος, πως υπάρχει κάτι άλλο απο το οτι δύο και δύο κάνουν τέσσερα χωρίς να καταφύγουμε στη δεισιδαιμονία ή στη θρησκεία? Αυτό είναι το άλυτο πρόβλημα που τίθεται στη λογοτεχνία."

"Στη λογοτεχνία, και ιδιαίτερα στη μυθοπλασία, ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να εξηγείς υπερβολικά. Η μυθοπλασία τείνει τότε προς το διδακτισμό. Είναι το χειρότερο έγκλημα για τη λογοτεχνία. Γιατί δεν αφήνει καθόλου χώρο στον αναγνώστη."

"Το παράδοξο της γραφής είναι οτι φαίνεται να αποτελεί μια προσωπική πράξη, έναν προσωπικό κόσμο, όπου μπορούμε να βυθιστούμε εκεί για πολλά συνεχόμενα χρόνια. Αλλα αυτό δεν είναι παρα μόνο μια ψευδαίσθηση.Απο τη στιγμή που δημοσιεύεται ένα βιβλίο, διαπιστώνουμε πως δεν υπάρχει τίποτε το προσωπικό, πως αποτελεί μέρος του κόσμου, αν και για να το γράψεις χρειάστηκε να απομονωθείς σε ένα φαναστικό μέρος, που ανήκει μόνο σ'εσένα. Γι'αυτό απεχθάνομαι τη στιγμή της δημοσίευσης. Αισθάνομια πάντα μια δυσαρέσκεια και θέλω να εξαφανιστώ. Θέλω πολύ να με διαβάζουν, αλλα να μη με βλέπουν.
[...]
Δυστυχώς τα βιβλία δεν επηρεάζουν τον κόσμο. Δεν έχουν καμμία ισχύ και ποτέ δεν είχαν. Αντίθετα, έχω συχνά την εντύπωση πως τα πρόσωπα των βιβλίων μου ξεφεύγουν απο τον έλεγχό μου. Όμως η δύναμη του μυθιστορήματος είναι πως τα πρόσωπα υπάρχουν στο μυαλό του αναγνώστη. Αντίθετα με τα πρόσωπα μιας κινηματογραφικής ταινίας ή ενός θεατρικού έργου, που είναι προικισμένα με άμεση παρουσία. Το μυθιστόρημα εγκαθιστά μια "οικειότητα ανάμεσα σε δύο γνωστούς", μια βαθεία σχέση ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη, που δεν γνωρίζονται."

"Όποιος έχει αγαπήσει κάποιο βιβλίο γνωρίζει πως αυτό το βιβλίο επεμβαίνει στη θεώρησή του για τον κόσμο και την τροποποιεί για πάντα. Γι'αυτόν ακριβ΄΄ως το λόγο δεν μπορούμε να αγαπήσουμε παρά μόνον λίγα βιβλία, καμμιά δεκαριά, ίσως... Τα βιβλία που αγαπάμε μας πλάθουν. Και η μυθοπλασία έχει τη δύναμη να ζωντανεύει. Διαφορετικά δεν αξίζει τίποτε. Χρειάζομαι περίπου έναν χρόνο για να προετοιμάσω ένα μυθιστόρημα, πριν αρχίσω να το γράφω. Αυτή η μακρά περίοδος κυοφορίας μου επιτρέπει να καταλάβω τη μορφή που θα πάρει. Όσο δεν επιλύω αυτό το πρόβλημα, δεν ξέρω απο που ν'αρχίσω. Άλλοι συγγραφείς ξεκινούν με ένα πρόσωπο και αφήνουν τη μορφή να επιβληθεί μόνη της. Αλλα απο τη στιγμή που θα σιγουρευτώ για τη δομή του, απολαμβάνω μια μεγάλη ελευθερία σ'αυτό το πλαίσιο που έχει επιβληθεί, σ'αυτήν την προσδιορισμένη μορφή. Έχω την ελευθερία να αλλάξω τους κανόνες του παιγνιδιού.Όταν αρχίζω να γνωρίζω τα πρόσωπα του έργου μου, χρειάζομαι περισσότερο να τα ακούω παρά να γράφω. Λέμε πως τα πρόσωπα κινούνται για να δουν που θέλουν να πάνε. Είναι μια εσωτερική ακοή πολύ έντονη, που καταλήγει σε απρόσμενα αποτελέσματα. Όμως αργότερα ο συγγραφέας πρέπει να πάρει μια απόσταση, να ασκήσει κριτική, για να κρίνει αν αυτή η αναπάντεχη εξέλιξη υπηρετεί ή όχι το μυθιστόρημα: είναι λάθος δρόμος, αδιέξοδο ή ο καλύτερος τρόπος να φτάσεις στο στόχο σου? Ο μυθιστοριογράφος μπορεί λοιπόν να εναλλάσει δύο καταστάσεις: αφ'ενός να αφήνεται στην έμπνευσή του και αφ'εταίρου να ξαναδιαβάζει το έργο του, παίρνοντας απόσταση απο αυτό."

Τα σχόλια δικά σας...

Η δύναμη της μελαγχολίας.

2007-01-03T17:56:00.000+02:00

Είναι απλό. Δεν περίμενα ποτέ πως θα μελαγχολήσω από… χαρά.

Στη μοναξιά υπάρχουν κάποιες αναλογίες που αν δεν κρατηθούν, τη γάμησες. Είναι σα να λες ότι θα ανοίξεις εταιρεία κατασκευής ψυγείων στο Βόρειο Πόλο, όταν λες ότι σου αρέσει να είσαι μόνος σου συνεχώς. Είναι σα να πουλάς σόμπες τον Αύγουστο στην Αφρική όταν λες ότι σου αρέσει να είσαι μονίμως στεναχωρημένος, σε κατάθλιψη, (μαλακία που μας δέρνει ένα πράμα, λέω εγώ).

Παρατήρησα πως από τη στιγμή που έχω μάθει πως άτομα που γνωρίζω προσωπικά, έχουν τη δυνατότητα να σκύψουν σε αυτήν εδώ την τρύπα του μυαλού μου και να δουν τι έχει μέσα, ένα μεγάλο άγχος με έπιασε. Αυτό εδώ το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους όσους με ξέρουν, ή ακόμη χειρότερα, νομίζουν ότι με ξέρουν. Αυτό εδώ το κείμενο στέκει σαν ρούχο απλωμένο μόλις από μπουγάδα βγαλμένο, έτοιμο να στεγνώσει μπροστά στα μάτια σας, κουφάλες. Και όχι τίποτα άλλο, το μόνο που καταφέρνουν όλοι αυτοί, είναι να μου δημιουργήσουν το ίδιο άγχος που είχα και όταν έβγαινα στη σκηνή για να παίξω τον κουφό παππού. Ή μάλλον, ΜΕΧΡΙ να βγω στη σκηνή. Γιατί μετά όλα αλλάζουν. Όλα γίνονται μια ταπετσαρία και τίποτα παραπάνω. Από τα μάτια μου και έξω, από τα αυτιά μου και μέσα, από την καρδιά μου και πάνω, από τα χέρια μου μέχρι ό,τι αγγίζω, όλα γίνονται τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο από μια αιμομιξία. Χημικές αντιδράσεις, που βαράνε με τη μία τον εγκέφαλο και το ηλιακό πλέγμα.

Αυτά, γνωστοί μου και μη. Υπάρχετε για να με αγχώνετε. Καταλαμβάνετε χώρο στο μυαλό μου τόσο, όσο μια κόκκος άμμου σε παραλία. Καταλαμβάνετε χώρο στην καρδιά μου όμως, όσο οι ωκεανοί ολόκληροι που βρέχουν όλες της ακτές της Γης ταυτόχρονα.

Και που να λιώσουν και οι πάγοι…

Η μουσική μου

2007-01-03T13:53:00.000+02:00

Καταρχήν καλημέρα!

Απο σήμερα, στην δεξιά στήλη του blog υπάρχει μια μικρή playlist με κομμάτια που μου αρέσουν πολύ, και που με αυτά ως backround συνηθίζω να διαβάζω άλλα blogs.
Πιό δημοκρατικό είναι να επιλέξετε εσείς αν θέλετε να ακούτε μουσική την ώρα που διαβάζετε, και τι μουσική θα είναι αυτή.
Καλή ακρόαση!

Στέλιος

Tales from Γαλιά (ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ)

2007-01-02T21:47:00.000+02:00

Γαλιά 17/11/2006

Ώρα: 21:00

Το σπίτι.
Κάθομαι στη βεράντα του σπιτιού. Μη φανταστείτε τις κλασσικές βεράντες που βλέπουν στη θάλασσα ή τους αγρούς ή δεν ξέρω και γω που. Η δική μου βεράντα βλέπει στο δρόμο. Δεν έχει ούτε πολυθρόνες να ξεκουράζονται οι επισκέπτες, ούτε τραπέζι για να ακουμπάει το γλυκό του κουταλιού και οι πορτοκαλάδες. Το μόνο που έχει είναι ένα λάστιχο, 2-3 τσουβάλια με ελειές που έχει μαζέψει η γιαγιά μου απο τα χωράφια, και μια σκάλα. Α, και εμένα έχει, που κάθομαι στο πεζούλι, με ένα τσιγάρο στο χέρι, έναν ελληνικό καφέ ακουμπισμένο κάπου εκεί, και ένα ένα μαρκαδόρο με τον οποίο γράφω σε ένα μπλοκ ζωγραφικής.
Αρχίζω και blog-όνω σιγά-σιγά (blog+σκαλώνω)... Εκεί που έβλεπα το blog μόνο σαν ένα μέρος που ανεβάζει κάποιος κειμενάκια, τώρα ψάχνω ευκαιρία να ζω εμπειρίες και να τις στολίζω κιόλας. Αυτό συμπέρανα τουλάχιστον, απο το Νοητικό Ναρκοπέδιο και μετά...

Το σπίτι βρίσκεται στην αρχή του χωριού σχεδόν. Έχει μια ευρύχωρη αυλή, κάμποσα δωμάτια, τον ξυλόφουρνο στην μικρή αυλή, το κοτέτσι (που είναι δίπλα στη μικρή αυλή) και το "σώχωρο" (τι? πως?) a.k.a. μποστάνι, ένα μικρό χωράφι δηλαδή, στα όρια του σπιτιού.
(όση ώρα γράφω, μέσα έχουν ανάψει το τζάκι και ετοιμάζονται για τα υπόλοιπα)

(και άλλη φορά τα μετα-επικοινωνιακά απο κοντά ;)

Το ατού του σπιτιού δε, είναι η ταράτσα του, η οποία (θεωρητικά) συνορεύει με το σπίτι του αδερφού του παππού μου και με άλλα 2 σπίτια (πρακτικά). Έχει άφθονο χώρο εκεί πάνω και τα καλοκαίρια ή όποτε δε βρέχει, ανεβαίνω εκεί και πίνω τον καφέ μου.
Α, απο κάτω μου είναι το υποτιθέμενο υπόγειο. Εκεί μέσα υπάρχει το βαρέλι με το κρασί απο την εποχή του παππού μου (πριν γεννηθώ εγώ ή ο πατέρας μου δηλαδή), ο αργαλειός της γιαγιάς μου που δε χρησιμοποιεί πια γιατι έχει τα αρθροιτικά της, και το πατητήρι, που πετούσαμε τα σταφύλια και χωνόμασταν όλα τα ξαδέρφια μαζί ξυπόλητα, για να βγάλουμε το μούστο...

Η γιαγιά μου.
Η γιαγιά μου ονομάζεται Ευαγγελία Τσαγκαράκη. Γεννήθηκε το 1929 (έτσι της είπαν, μιας και δεν υπήρχαν πιστοποιητικά και μαλακίες στην περιοχή εκείνη την εποχή) και είναι χήρα ιερέος. (Κάποθ εδώ σημειώνω τη φράση "παπά παιδί, διαόλου εγγόνι" και την βάζω δίπλα στο "παπά εγγόνι, διαόλου παιδί" :P)

(γιαγιά και δισέγγονος number 1: Χαραλάμπης)

Αυτός ο άνθρωπος είναι απο τους πιο απίστευτους χαρακτήρες που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου, και που θα γνωρίσω στο μέλλον.
Κατ'αρχάς οι συνήθειές της. Της αρέσει να μαζεύει σακούλες κάθε είδους, για μελλοντική αποθήκευση χορταρικών, σπόρων, κάστανων, ελιών κ.ο.κ. όπως επίσης τηα αρέσει να μαζεύει σπάγγους-κορδόνια-λαστιχάκια, (επίσης κάθε είδους, σχεδόν σα ρακοσυλλέκτης) με τα οποία δένει τις σακούλες που έχει ήδη γεμίσει με τα προαναφερθέντα.
Φοράει μονίμως μια ποδιά πάνω απο τη φούστα της, στης οποίας τις τσέπες υπάρχουν πάντα ένα μαχαίρι χωρίς λαβή, σπάγγοι και καραμέλες. Η χρήσιμότητα των 2 πρώτων είναι περιττό να σχολιαστεί, αν έχετε διαβάσει τα παραπάνω. Οι καραμέλες είναι είτε για να τις δίνει σε παιδιά του χωριού, είτε στα εγγόνια της (ναι, της ζητάω ακόμη). Ειδικά εκείνες με γεύση κανέλλα..
Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο 77 χρονών που να ξυπνάει αξημέρωτα (ή μερικές φορές να μην κοιμάται) και να γυρνάει απο τα χωράφια γύρω στα μεσάνυχτα, πριν ή μετά κάποιες φορές.
Δεν έχω γνωρίσει επίσης παπαδιά που όταν νευριάζει, βρίζει με τις φράσεις "Γαμώ το Δία σου μέσα", "Γαμώ τον Αντίχριστό σου (πάλι μέσα)", που όταν έχουμε πειράξει ή κάνει κάτι στο σπίτι χωρίς εκείνη να το ξέρει ή να το έχει εγκρίνει, να κάνει τη θεϊκή ερώτηση "Σε διέταξα?"
Δείγμα αυταρχισμού και τσαμπουκά μιας γυναίκας που γέννησε και μεγάλωσε 5 παιδιά στην Κατοχή.
Και ξέρει και Λατινικά
"Regina rosas amat..."

Ώρα: 23:00
Ευτυχώς το πακέτο με τα τσιγάρα τελείωσε. Για το επόμενο 24ωρο μόνο οξυγόνο. Όταν ήρθα εδώ περίμενα οτι θα πιάσω το μαρκαδόρο και θα αρχίσω να γράφω γκρι αυτοκαταστροφικές φράσεις. Αλλα δεν μπορώ-δεν γίνεται-δε θέλω. Δεν προβλέπεται απο το όλο σκηνικό. Εδώ:
Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα.
Ούτε το *&^%κεμπάπ
Ούτε το Ι.Ε.Κ.
Ούτε το Internet.
Ούτε πρώην.
Ούτε νυν.
Ούτε "φίλοι"
Ούτε "εχθροί".
Υπάρχω εγώ, ο αέρας, ο ουρανός, και κάτι ψιλά απο ομιλίες, σκέψεις, και μπλα μπλα μπλα...

Δυστυχώς όμως εδώ:
Δεν υπάρχεις εσύ. Για μια ακόμη φορά λοιπόν, οι λέξεις αποδεικνύονται λίγες και η φαντασία σου ακόμη λιγότερη, μιας και τα δεδομένα είναι ήδη το λιγότερο φτωχά μπροστά στην πραγματικότητα.
Κάπου εδώ θα μπούν και οι εικόνες.
Κάποια στιγμή...

Σάββατο 18/11/2006
Ώρα: 7:00 (ίσως και μισή ώρα μετά)
Το μάτι είναι ακόμη πρησμένο απο τον ύπνο. Χαίρομαι όσο λίγες φορές, κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ δηλαδή. Έχω κάτσει σε ένα μικρό "μπαλκονάκι" το οποίο βλέπει την Ανατολή. Πίνω ένα ελληνικό καφεδάκι και βλέπω τον ήλιο να ξυπνάει, και ξυπνάω και γω μαζί του.
Οι υπόλοιποι είναι ήδη μέσα και κάνουν τις προετοιμασίες για το ψωμί. Ως άντρας, δε θα χρειαστώ παρά μόνο στο χειρωνακτικό κομμάτι της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα είναι γυναικείες δουλειές.
Για μέσα Νοέμβρη κάνει καλό καιρό πάντως...
Η γιαγιά με βλέπει που απο εχθές τραβάω φωτογραφίες σαν τον τουρίστα, και δεν καταλαβαίνει το γιατί. Που να της εξηγώ... Δεν θα καταλάβει και καλά θα κάνει :P
Οι πορτοκαλιές θέλουν μάζεμα, παρεμπιπτόντως...
Κάποια στιγμή πριν το μεσημέρι, πρέπει να πάω στο νεκροταφείο να πω ένα γειά στον παππού μου. Η γιαγιά απο μικρά μας είχε μάθει οτι τις ημέρες που κάνει ζέστη, πρέπει να πηγαίνουμε που και φορά να βρέχουμε τον τάφο του, για να δροσίζεται και εκείνος.
Και σήμερα θα έχει ζέστη σίγουρα.
Ευτυχώς που δεν έφερα το γάτο. Σίγουρα θα τρελλαινόταν εδώ και θα τον έχανα.
Παρέα απο εχθές μου κάνουν όσοι φίλοι/ες θα ήθελαν να είναι εδώ αλλά δενν τα κατάφεραν. No harm done :)

Ώρα: 10:30
Το ζύμωμα τελείωσε. Πρέπει τώρα να πλάσουμε τα ψωμιά. Η μάσα πλησιάζει...

Εξτρα φωτογραφικό υλικό:

(παρτίδα νούμερο 1)

(παρτίδα νούμερο 2)

(το παίρνουμε απο εδώ...)

(και το βάζουμε εδώ...)

(ΤΙΓΚΑ ΛΕΜΕ)

(τα ψήσαμε που τα ψήσαμε...)

(να μη δοκιμάσουμε κιόλας?)

Αντε, καλή όρεξη!

Αλλαγή.

2007-01-01T18:42:00.000+02:00

Δεν το συνηθίζω, έτσι αυτή η Πρωτοχρονιά διέφερε απο όλες τις υπόλοιπες. Και αυτό γιατί δεν μου αρέσει να την θέτω ως αφετηρία. Δύο ημέρες πριν την αλλαγή του χρόνου έκανα κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ στη ζωή μου. Τουλάχιστον με τον τρόπο που το έπραξα. Πέταξα τις δικαιολογίες στην άκρη, και κυνήγησα αυτό που πίστευα πως δεν πρέπει να αφήσω να φύγει. Όχι αυτή τη φορά. Περίμενα 2 ώρες στο κρύο και όση ώρα ήμουν εκεί, κοιτώντας μόνο την πόρτα και περιμένοντας να ανοίξει για να βγεί, πάμπολλες φορές δείλιασα και έκανα να φύγω, αλλα το δεξί μου χέρι κρατούσε ήδη το μαστίγιο και με απανωτά χτυπήματα θύμιζε στην πλάτη μου τι πρέπει να γίνει. Και έγινε.
Μια ημέρα πριν την αλλαγή, το μόνο που θυμάμαι να γίνεται ήταν αυτή η ατελείωτη προσμονή, πότε θα φύγει, πότε θα έρθει κοντά μου, δίπλα μου, σε μένα, και γω σε αυτήν. Μάζεψα το σπίτι όσο πιο γρήγορα μπορούσα, καθάρισα το τραπέζι, και τάισα τη γάτα μπόλικο φαγητό μπας και ηρεμήσει , αλλά που...
Είπα να σκοτώσω την αναμονή φτιάχνοντας έναν αργιλέ. Κάποια στιγμή ακούγεται ενα "μπουμ" απέξω, και βγαίνοντας στο μπαλκόνι είδα στο βάθος της πόλης, απο την πλατεία Ελευθερίας, δεκάδες πυροτεχνήματα να σκαρφαλώνουν στον ουρανό και να τον γεμίζουν με σχήματα και χρώματα. Απο εκεί μέχρι το μπαλκόνι του σπιτιού μου, η καθυστέρηση φωτός και ήχου ήταν γύρω στα δύο δευτερόλεπτα. Μαγική αυτή η καθυστέρηση. Δύο δευτερόλεπτα καθαρής γαλήνης. Και μετά το "μπουμ" να σου θυμίσει πως πάντα για να δημιουργηθεί κάτι όμορφο, κάτι άλλο βίαιο, άσχημο πρέπει να προηγηθεί.
Χτυπάει το τηλέφωνο. Ετοιμάζομαι βιαστικά και βγαίνω απο το σπίτι. Κάνει κρύο έξω.
Αλλαγή.
Μια ημέρα μετά την αλλαγή, και χαμογελάω σαν τον ηλίθιο μυρίζοντας το άρωμα που άφησε στα ρούχα και πάνω μου.
Δεν άλλαξε τίποτα σήμερα, έχει αλλάξει εδώ και καιρό. Σιγά μην περιμένω την πρώτη του χρόνου. Αυτά είναι για τους δειλούς. Και γω είμαι ένας απο αυτούς. Με μια μικρή διαφορά όμως. Παρακολουθώ μαθήματα γενναιότητας δι'αλληλογραφίας.

Άγνωστος 2

2006-12-29T23:29:00.000+02:00

ΖΗΤΩ Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ. ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΓΙΑ ΟΛΑ .

Άγνωστος 1

2006-12-28T20:24:00.000+02:00

Βρίσκομαι σε ένα bar στην οδό Χάνδακος.
Μπροστά μου ένας στόχος γεμάτος τρίχες χοίρου και 4 χρώματα. Μαύρο, άσπρο, πράσινο και κόκκινο. Οι φίλοι μου, με τα βελάκια στα χέρια, βάζουν στόχους. Στόχους που ούτε στα πιο τρελλά ονειρά τους θα προσπαθούσαν να επιτεύξουν. Το χέρι μου κινείται αυτόματα και η απουσία του πληκτρολογίου με γεμίζει ευτυχία.
Μετά απο τόσο καιρό, το να προσπαθήσω να γράψω με μελάνι σε χαρτί πάνω, μοιάζει με άθλο, και ως άλλος Ηρακλής τον φέρνω σε πέρας. Μένουν άλλοι 9. Όσες και οι μπύρες που έχω πιεί.
Δύο παρτίδες πριν και 5 μπύρες μετά, και ο στόχος μοιάζει με ελικοδρόμιο, κάθε βελάκι με βόμβα υδρογόνου-οξυγόνου, καρδιάς.
Γιατί να μην μπορούμε να σώσουμε έστω και έναν βρώμικο συνάνθρωπο, γιατί να μην μπορούμε να φάμε τις αυταπάτες μας όπως τρώμε τα ψέμματα που μας ταΐζει η τηλεόραση? Γιατί να μην μπορούμε να ερωτευτούμε με τον ίδιο ρυθμό που πίνουμε μπύρες, που αφήνουμε τις κλανιές μας. Γιατί, γιατί, γιατί...
Η Πόπη προσπαθεί να είναι όσο πιο συγκεκριμένη γίνεται. Ο Νίκος προσπαθεί να στείλει τα βελάκια στο κέντρο, η Άννα θέλει απλά να πετυχαίνει τα νούμερα που της λένε και η άλλη Άννα έχει δύο tattoos πάνω στο κορμί της, ένα piercing στο στόμα και ένα στη μύτη.
Πως να προλάβω να εξηγήσω αυτό που συμβαίνει σε γυναίκες και άντρες πριν κουραστεί το χέρι μου... Κυνηγάω την κούρασή μου. Λες και κάποιος αόρατος παίκτης με ελέγχει με το joystick του. Λες και είμαι ο στόχος, με τα βελάκια να καρφώνονται πάνω μου, θυμίζοντάς μου τι σημαίνει αλήθεια, όραμα και μπύρα.
Θα ήθελα για μια φορά στη ζωή μου να ξεκλειδώσω ό,τι μου'λαχε και να το μοιράσω στα 4.
Ένα κομμάτι σε μένα
Ένα κομμάτι στη μοναξιά.
Ένα κομμάτι στο στόχο που μάταια ματώνει καθώς υποδέχεται τις ανησυχίες αγνώστων πάνω του.
Και ένα κομμάτι στο κορμί όσων δέχτηκαν μια καυτή βελόνα και κάμποσα ml μελάνης να τους θυμίζει για πάντα αυτά που η στιγμή όρισε για την αγαλλίασή τους.
Μπύρα, φίλοι μου. Μπύρα...
"Ζύθος ευφραίνει καρδίαν."

Διαιρέτης

Κάνε φίλο να δεις καλό!

2006-12-26T23:31:00.000+02:00

Και πάσης Ελλάδος που λένε...

Θα προσπαθήσω να ανταποδώσω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε το κειμενάκι του Νικόλα, στο ολοκαίνουριο blog του (δεύτερη απόπειρα). Επίσης σκεπτόμενος το ρητό "δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιός είσαι" δεν μπόρεσα να βρω καταλληλότερο άτομο για να με περιγράψω, απο τον προαναφερθέντα. Απο που να ξεκινήσω και που να τελειώσω

Νικόλας λοιπόν! Κατ'αρχήν αισθάνομαι την ιερή υποχρέωση, μιας και με έκανε ρόμπα στο blog του, να τον κάνω και γω λίγο ρόμπα, δείχνοντας σε σας, ώ χιλιάδες αναγνώστες, το πρόσωπό του:

Αυτός αγαπητοί αναγνώστες είναι ο Νικόλας. Καλύτερός μου φίλος τα τελευταία 3 χρόνια. Είμαι της άποψης πως στη ζωή ενός ανθρώπου μπορεί να υπάρξει μόνο ένας φίλος, ο Νικόλας είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου, που μπορεί να με ανεχτεί με τρόπο που δε με δυσαρεστεί.
Γνωριστήκαμε πριν απο 3 χρόνια περίπου, σε μια δύσκολη για την Ελλάδα εποχή :P (για μας εννοώ), υπο συνθήκες χαώδεις, συνθήκες πλήρους αναπροσαρμογής μας στα κοινωνικά δεδομένα που το καταναλωτικό θηρίο που ονομάζεται τηλεόραση, προσπαθεί να μας επιβάλλει.
Εκείνος δούλευε σε ενα νετ καφέ στο οποίο είχα αρχίσει να συχνάζω , και την περίοδο που παραιτήθηκε απο υπάλληλος, εγώ ζητούσα δουλειά στο ίδιο μαγαζί.
Σε αντίθεση με εκείνον, το πρώτο πράγμα που θυμάμαι απο τις αρχικές εκείνες συζητήσεις μας, ήταν ο τρόπος διεξαγωγής τους. Χαρακτηριστικά, στο νετ καφε εκείνο, τις πρώτες φορές που αρχίσαμε να βγαίνουμε απο το κέλυφός μας, όταν ο εκείνος μιλούσε, εγώ φορούσα τα ακουστικά του pc, με τη μουσική να παίζει δυνατά, και έκανα πως καταλαβαίνεα όσα λέει. Όταν ερχόταν η σειρά μου να μιλήσω, φορούσε εκείνος τα ακουστικά και συνεχιζόταν η κουβέντα κανονικότατα.
Σε αυτές τις πρώτες συζητήσεις είχα όλο το χρόνο να παρατηρήσω αυτή την ΕΛΕΕΙΝΗ και ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ φάτσα, χωρίς να ακούω τις 7 φορές χειρότερες ΠΑΠΑΡΙΕΣ που έλεγε.

ΕΠΟΧΗ ΧΑΚ
Προσπερνώντας γρήγορα-γρήγορα τα σκηνικά με τη Βιβή (για να καταλάβετε τι εννοώ, pay a visit to his blog), περνάμε στην εποχή του ΧΑΚ, εποχή την οποία θυμάμαι και δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Θυμάστε που σας είπα πως παραιτήθηκε απο νετ καφέ στο οποίο έπιασα δουλειά εγω? Φεύγοντας απο κεί, έπιασε δουλειά στο προαναφερθέν νετ καφέ (ΧΑΚ) οπου ΕΒΓΑΖΕ ΤΗΣ ΠΟΥΤΑΝΑΣ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΛΕΒΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΑΚΗ. (loooooool). Στο μεταξυ εγώ έχασα τη δουλειά μου, και αναγκαστικά έχοντας αποκτήσει κόλλημα με το Internet και αφραγκίες πλέον, άραζα στο ΧΑΚ οπου ο Νικόλας ξηγιόταν free pc και τσάι με γεύση και επίδραση ;)
Αξέχαστα θα μου μείνουν τα σκηνικά στην ταράτσα ενός κτηρίου στο κέντρο της πόλης, οπου αράζαμε συχνά, καπνίζοντας και πίνοντας μπύρες, και ενίοτε τρώγοντας pizza Everest κερασμένη απο εκείνον, μιας και εγώ είπαμε, είχα αφραγκίες...

Έπειτα, ήρθε η εποχή που γνώρισα το Νικόλα στα παιδιά με τα οποία σπουδάζαμε μαζί στο Τ.Ε.Ι. Δυστυχώς τα σκηνικά που έπαιξαν εκείνη την περίοδο δεν μπορώ να τα περιγράψω μιας και είναι πάρα πολλά, με μικροεκδρομούλες, και πάρα πολλά βράδια μέσα σε καπνούς, σκοτάδια, και γλυκόζη...

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Μια του κλέφτη, δυό του κλέφτη...

2006-12-26T22:26:00.000+02:00

Η μοναδική απόδειξη οτι είμαι χαμμένος κυριολεκτικά στην κοσμάρα μου, ήρθε να μου παίξει 2 χαστούκια στα μούτρα πριν απο 2 ώρες.
Είμαι στο νετ καφε που συχνάζω, και ψάχνω κανα καλό blog να ξεκοκκαλίσω. Σε μια φάση, μεταξυ 2ης και 3ης μπύρας, συνειδητοποιώ οτι λείπει το κινητό μου. Ο μάγκας που το πήρε, το πήρε απο τη δεξιά τσέπη της ζακέτας μου, η οποία βρισκόταν κρεμασμένη στην πλάτη της καρέκλας μου. 2 τα περίεργα:
1. Το μαγαζί είχε πλήρότητα 100% που σημαίνει πως και οι 167 υπολογιστές που διαθέτει ήταν κατειλλημένοι, και υπήρχε και λαός στην υποδοχή που περίμενε να εξυπηρετηθεί. Κάθομαι στον όγδοο υπολογιστή στη σειρά, όπως μπαίνουμε στο μαγαζί. ΠΩΣ ΣΤΟ ΠΕΟΣ κατάφερε και πήρε το κινητό χωρίς να τον δει κανείς (πράγμα που φαντάζει λογικό, σε έναν τέτοιο χώρο) και το κυριότερο ΠΟΣΟ ΜΑΓΚΑΣ μπορεί να είναι το παληκάρι...
2. Παίρνω στον αριθμό που, και το σηκώνει την πρώτη φορά. Του λέω με περίσσεια ευγένεια αν γίνεται να βρεθούμε να μου δώσει το κινητό μου πίσω, γιατί προφανώς κάποιο λάθος θα έγινε. Το κινητό είναι δικό μου. Μου ανήκει, όπως λένε στο Βόρειο Πόλο. Δίνουμε ραντεβού σε κεντρικό σημείο, και πολύ απλά το παληκάρι δεν εμφανίζεται. Καλά μέχρι εδώ. Το χειρότερο έρχεται. Γιατί αν θέλει να κλέψει κάποιος ένα κινητό, δεν το κλείνει αμέσως? Μήπως να μου τελειώσει τις μονάδες πρώτα? 2 ΦΟΡΕΣ ΜΑΓΚΑΣ...

Στα αρχίδια μου το κινητό, και το εννοώ. Είναι η 2η φορά που χάνω λίστα με τηλέφωνα, που ξέρω πως δεν παίζει να βρω ούτε μια στο εκατομύριο... Και όσο το σκέφτομαι, τόσο χαίρομαι, γιατι και γω όταν ήμουν πιτσιρικάς, έπαιρνα απο την τσέπη του πατέρα μου κανα χιλιάρικο, για να πάω να παίξω Mortal Combat και όλα τα σχετικά μπιμπλίκια. Πάρτα τώρα Στελάκη στον κώλο. Μια χαρά!

Cafe Santan

2006-12-23T18:58:00.000+02:00

Εδώ και καμμιά ωρίτσα απολαμβάνω τον καφέ μου. Μου έκανε παρέα η prozac αλλά δούλευε στις 5 το κακόμοιρο και την έκανε. Άτιμη σοκολάτα, είναι βαρύ το τίμημα... :P
Θυμήθηκα τις περσινές γιορτές, που δούλευα άγνωστος μεταξύ αγνώστων, σε ένα κλάμπ "ποιότητος Α". Όλοι περνούσαν καλά. Έπιναν, κάπνιζαν, ρουφούσαν κοκαΐνες και έδιναν τσιμπούκια στις τουαλέτες, και γω μάζευα τα πιωμένα, τα σπασμένα, τα φλόκια τους.
Πιό μόνος απο ποτέ, σε διαρκή αναζήτηση για το ποιός είμαι, που βρίσκομαι, αν υπάρχει κανείς που να με σκέφτεται, τι θα γινόταν αν έβγαζα ένα πιστόλι και φύτευα μια σφαίρα στο κεφάλι μου... Ωραίες οι περσυνές γιορτές!!!
Φέτος η κατάσταση είναι πολύ καλύτερη. Το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει αρκετά. Δε δουλεύω πια νύχτα και δεν πνίγω τη μοναξιά μου σε ούζο λεμονάδα. Δεν προλαβαίνω δηλαδή...
Πήρα τη γάτα και μερικά ρούχα στο πατρικό μου σπίτι. Εκεί θα κάνω γιορτές. Όσο έδαφος έχασα πέρυσι βυθισμένος στης νύχτας τα κόλπα, τόσο σκοπεύω να κερδίσω φέτος. Κι ας εκκρεμούν προβλήματα οικογενειακά. Εδώ δεν τα λύσαμε 2 δεκαετίες, τώρα θα βρούμε την άκρη? Τέσπα, ο καθένας τραβάει το δρόμο του και αν τύχει και συναντηθούμε έχει καλώς. Το καλό με την όλη υπόθεση είναι πως ακόμη και τις γιορτές δεν υποκρινόμαστε τους χαρούμενους. Ή είμαστε ή δεν είμαστε. Και αυτό ισχύει ευτυχώς για όλο το χρόνο.
Πέρυσι τις Γιορτές, μια απο τις μέρες που δούλευα, ένας βοσκός έβγαζε το πιστόλι του στο μαγαζί, και πυροβολούσε (και αυτός και η μαλακισμένη η γκόμενά του)μέσα στο μαγαζί, σχεδόν κουφαίνοντας τον κολλητό.
Φέτος, μάλλον θα βοηθάω τη μάνα μου να φτιάξει καμμιά μυστηριακή σούπα, προσομοίωση του κόσμου, που απ'το τσουκάλι μοιράζεται στα πιάτα απο κάποιο αόρατο χέρι και τρώγεται με μπόλικό λεμονάκι συνήθως.

Όποτε ο αδερφός μου θέλει να μου σπάσει τα νεύρα, με φωνάζει "Καβάφη". Οτι πουλάω intellect στις γκόμενες και δεν ξέρω πότε να κόψω το "φιλικό". Ργώ κάθε φορά τον κοιτάζω απορημένος, βλέποντας πάντα τον ίδιο κάφρο (είναι λίγο, αλλα είναι ψυχή απίστευτη). Αλλά μάλλον έχει δίκιο. Δεν είναι λίγες οι φορές που νοιώθω οτι δεν είμαι της εποχής αυτής παιδί, ένα U.F.O. που πουλάει τρέλλα, ρομαντισμό και εμμονές σε τιμή ευκαιρίας, με το χάρτινο διαστημόπλοιό να βολτάρε ιπάνω σε ιστούς αράχνης. Μόνο που η αράχνη λείπει σε διακοπές στο Σείριο...
Αυτός κάνει κάτι πιο απλό. Όπως λέει "εγώ φίλε έχω μάθει να ξεχωρίζω τους ρόλους. Μέχρι εκεί που με παίρνει. Αν δε βρω ανταπόκριση την αφήνω τη φάση. Με το ζόρι παντρειά δε γίνεται. Δεν κάνω το φίλο με την ελπίδα κάποια στιγμή να αλλάξει γνώμη η γκόμενα. Αυτό το βλέπεις απο την ΑΡΧΗ. Μετά πάει, το'χασες."
Κάτι ξέρει. Εμένα καλύτερα απ'όλους.
Σαν τη φίλη μου τη Β. Κι αυτή με ήξερε καλύτερα απ'όλους και μόλις μου την έπεσε η καριόλα και δεν την πήδηξα, καπνός! Μην την είδατε. Γιατί? Διότι εκείνη είχε γκόμενο και εγώ τη στοιχειώδη νοημοσύνη να της πω "δε σε πηδάω γιατί είσαι 2 χρόνια με τον ΧΧΧ και δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση του και να μου το κάνουν εμένα αυτό."
Τάδε έφη Καβάφης. Τάδε έφη Χυλοπιτίδης.
Αν μια γυναίκα δε μπορεί να χωρέσει σε έναν κόσμο χωρίς περιτύλιγμα, δεν της φταίω. Αν κυλιέσαι στα σκατά, πως να μυρίσει ο άλλος απέναντί σου το Chanel Νο5...

Αντε, Καλές Γιορτές!
Διαιρέτης

Είναι γάτα, όχι μαλακίες!

2006-12-21T20:45:00.000+02:00

What the fuck are you looking at?

Τι είναι αυτό? Δε μοιάζει για Whiskas...

Φύγε απο δω!

Συγκάτοικος: Ήρθε η ώρα να μάθεις να παίζεις Playstation!

Σου μοιάζω να είμαι σε φάση για... Playstation?

Α, αυτός είναι ο σταυρός, κινεί τον παίκτη...

Α, και απο εδώ είναι κλωτσιές, μπουνιές και τα σχετικά... Με ποιό κάνει άμυνα?

I said, WHAT THE FUCK ARE YOU LOOKING AT?
Κανείς για Tekken 5...?

Αρκετά με το Tekken... Ύπνο τώρα...

Υ.Γ.: Και όχι τίποτα άλλο, σε λίγο θα μου ζητήσει να τη μάθω να παίζει και Warcraft. Όχι οτι έχω πρόβλημα, απλά δεν ξέρω πως θα τα πάει με το ποντίκι του υπολογιστή...

300 Trailer

2006-12-20T22:34:00.001+02:00

Όσοι έχετε διαβάσει το κόμικ, θα δικαιολογήσετε την αγωνία και την προσμονή μου...

ΑΝΤΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ! (κυριολεκτικά και μεταφορικά...)

Το μουσικό περιλαίμιο

2006-12-16T10:55:00.000+02:00

Περίμενα στη στάση να έρθει το λεωφορείο. Ξαφνικά, εμφανίστηκε ένα σκυλί, καφέ, αδέσποτο. Με ένα κόκκινο περιλαίμιο να κρέμεται απο το λαιμό του, δηλώνοντας πως είναι θηλυκό και εμβολιασμένο απο το Δήμο (μπλε για τα αρσενικά).
Και εκεί που όλοι έδειχναν να το αγνοούν, μια κοπέλα σκύβει και αρχίζει να το χαϊδεύει. Έτσι όπως το χαϊδευε, άρχισε να προσπαθεί να του χαλαρώσει το περιλαίμιο. Δεν έβλεπε καλά όως, και έτσι όπως την είδα να παλεύει, άνοιξα το φλας του κινητού μου, και άρχισα να φωτίζω το λαιμό του σκύλου.
Τη ρώτησα "θέλεις να το βγάλεις ή απλά να το χαλαρώσεις?" Μου απάντησε: "Να το βγάλω."
"Και δε μου λες", την ξαναρωτάω, "το κάνεις για το σκύλο ή για σένα?"
"Και για τους δύο," κατέληξε...
Το λεωφορείο ήρθε και εκείνη δεν πρόλαβε να αποτελειώσει ό,τι άρχισε. Δεν την άφησε ο σκύλος. Προφανώς απογοητευμένη, ίσως και λίγο ικανοποιημένη που κατάφερε έστω και λίγο να χαλαρώσει το περιλαίμιο, με καληνύχτισε και έφυγε. Εγώ δεν πήρα το λεωφορείο. Προτίμησα να καπνίσω άλλο ένα τσιγάρο και να περιμένω τον κολλητό να σχολάσει.

(πάροδος μισής ώρας περίπου)

Κάθομαι στο προαύλιο του Τ.Ε.Ι. περιμένοντας τον κολλητό μου να σχολάσει. Ένα μαύρο σκυλί με πλησιάζει. Αν είχε περιλαίμιομ δεν θα του το έβγαζα. Ειδικά τώρα. Κι όμως, το σκυλί, χωρίς να το έχω ξαναδεί, μόλις του είπα "κάνε μου λίγη παρέα μέχρι να έρθει ο Νικόλας", κάθησε ακριβώς δίπλα μου και άρχισε να μου γλείφει τα χέρια.

Αφήνω την προηγούμενη ιστορία στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Κάνει κρύο και ο μόνος τρόπος να ζεσταθώ, και να περάσει η ώρα μέχρι να έρθει ο Νικόλας, είναι να γράψω τίποτα.
Στο μυαλό μου έρχεται ένα απο τα τελευταία σουξεδάκια το οποίο πάει κάπως έτσι:

"Κρίση
Με πιάνει κρίση.
Και δεν μπορεί ένας ολόκληρος στρατός
να με κρατήσει."

Σιγά ρε μεγάλε! Ποιός είσαι? Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης? Η Σάρα, μάνα του Τζον Κόνορ απο το Terminator 2 ? Ο πρώην συμβολαιογράφος-δικηγόρος του Κόμη Δράκουλα? Ο Σουλεϊμάν ο Πορθητής? Ο πούτσος μου ο ξενύχτης? Ποιός τελοσπάντων???
Άραξε λίγο... Κούλαρε... Να σου προτείνω εγώ μιά μικρή αλλαγή στο κομμάτι, που θα κάνει πάταγο? Επίτρεψέ μου...

Για τις βρωμερές μέρες:

"Βρύση,
Ανοίγω βρύση.
Και δεν μπορεί ένα ολόκληρο σιφώνι
τις βρωμιές ν'απορροφήσει."

Για τις σεξουαλικές μέρες:

"Χύσι,
Πετάω χύσι.
Κι άμα το στόμα σου φιλήσω
και πικρίλα εντοπίσω
θα το πιάσω με τη μία
οτι έχω αστοχήσει."

Για τους μαλάκες:

"Κλήση,
Μου κόψαν κλήση.
Δεν έχω βύσμα ο μαλάκας
κανα μπάτσο αλανιάρη
να τη σβήσει."

Για τα 16χρονα:

"Βίσση,
Αννούλα Βίσσηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη....."

και ούτω καθεξής...

Εμμονή

2006-12-14T12:46:00.001+02:00

Ζω με την εμμονή οτι δεν πρόκειται να ξεφύγω απο αυτό που μόλις είπα...

Επιτέλους ένα μεθυσμένο post!!!

2006-12-10T22:54:00.000+02:00

Κάθε Κυριακή δουλεύω μόνος μου, μιας και ο Ντίνος έχει ρεπό. Μια μέθοδος που ανακάλυψα και μέχρι τώρα πετυχαίνει, είναι να ονειρεύομαι ξύπνιος όσο δουλεύω, μπας και περάσει η ώρα ευχάριστα.
3 όνειρα είχα σήμερα. Το πρώτο είχε να κάνει με ένα παιδί που το λένε Σταύρο. Θέλω να του διδάξω εδώ και καιρό τι πάει να πει σεβασμός αλλα δεν ήξερα πως. Σήμερα ονειρεύτηκα τον τρόπο. Κουκουλοφόρος θα τον περιμένω μια μέρα να σχολάσει απο τη δουλειά του, και θα τον βάλω με τη βία στο μαύρο αγροτικό του φίλου μου του Μάνου, του βοσκού.
Θα του περάσω μια μαύρη σακούλα στο κεφάλι, να μην έχει ιδέα που πάει, και θα τον οδηγήσω καμμια εικοσαριά χιλιόμετρα έξω απο το Ηράκλειο. Εκεί, θα τον στήσω γονατιστό, και θα του δώσω να διαβάσει ένα χαρτί που θα λέει: "Εγώ ο Σταύρος ΧΧΧ πάσχω απο έλλιεψη σεβασμού προς τον συνάνθρωπο, και προς τον εαυτό μου. Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης σεβασμού, θα είναι να χάσω τα μαλλιά μου στα επόμενα 5 λεπτά απο τώρα."
Τη στιγμή που θα διαβάζει το κείμενο αυτό, θα υπάρχει ένα κινητό τηλέφωνο ανοιχτό, το οποίο θα έχει καλέσει τον Τ. που επίσης πάσχει απο έλλειψη σεβασμού. Είμαι σίγουρος πως ο Τ. θα μπεί σε σοβαρές σκέψεις όσον αφορά τη συμπεριφορά του προς τους συνανθρώπους του.
Έπειτα, θα βάλω το Σταύρο να ρίξει ένα εικοσάπλευρο ζάρι 2 φορές. Το αποτέλεσμα θα αθροιστεί, και θα ισοδυναμεί με πόντους που θα λείψουν απο την αλογοουρά του.

Το επόμενο όνειρο που είδα στον ξύπνιο μου είχε να κάνει με την ΤσικνοΠέμπτη που μας έρχεται στο Ηράκλειο. Θα παραγγείλω απο το Internet μια μάσκα Βενετίας, και αφού ράψω τον κατάλληλο μανδύα, θα κυκλοφορήσω με τον κολλητό μου Ν. μοιράζοντας χάρτινα λουλούδια, και φλερτάροντας με άγνωστες περαστικές, θα οργανώσω ένα uber όργιο προς τιμήν της μοναξιάς μου. Και μόνο. Λεπτομέρεις δεν μπορώ να περιγράψω, είναι δύσκολο, και οι περιστάσεις ακατάλληλες.

Το τρίτο όνειρο που είδα στον ξύπνιο μου είχε να κάνει αποκλειστικά με τη διακόσμηση του δωματίου μου. Το δωμάτιό μου περιβάλλεται, απο το καθιστικό, απο την κουζίνα, και απο το δωμάτιο του συγκατοίκου. Θα τραβήξω λοιπόν φωτογραφίες τα υπόλοιπα δωμάτια, τοποθετώντας τη φωτογραφική μηχανή απο την πλευρά του τοίχου που συνορεύει στο δικό μου δωμάτιο. Έπειτα, θα τυπώσω τις φωτογραφίες στις διαστάσεις των τοίχων του δωματίου μου, και θα τις κολλήσω απο μέσα, σα να βάζω ταπετσαρία. Το αποτέλεσμα? Όταν μπαίνεις στο δωμάτιό μου, θα βλέπεις όλους τους υπόλοιπους χώρους του σπιτιού, σα να μην υπάρχει τοίχος. Δύσκολο να το περιγράψω, δύσκολο να το καταλάβετε αν δεν το δείτε. Αν βρω τα λεφτά πάντως, θα το κάνω δίσως δεύτερη σκέψη!

Αυτά τα λίγα προς το παρόν, μιας και η μπύρα μου κρατάει παρέα ακόμη και τώρα. Έχω τρελλή όρεξη να αρχίσω να κάνω σχόλια για ανθρώπους και καταστάσεις, αλλα δεν ξέρω αν πρέπει. Δεν ξέρω πια πότε σταματάει το κουτσομπολιό και αρχίζει η αυτοκριτική. Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα κάνω επειδή νοιώθω τόσο μόνος, ή απλά το διασκεδάζω με την αδυναμία κάποιων να κοιτάξουν τους εαυτούς τους στον καθρέφτη και να τους φτύσουν. Δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα να παραδεχτώ οτι είμαι ό,τι έχει απομείνει απο το Στέλιο του παρελθόντος, το Στέλιο που συνήθιζε να είναι αλλιώς, να μιλάει το ίδιο, να κερνάει αλήθειες και φόβους στον πρώτο τυχόντα.
Δεν θέλω πια να παριστάνω το φίλο ή τον εχθρό. Το μόνο που θέλω είναι έχω την ΑΝΕΣΗ να αντρέχω στον παλιό Στέλιο και να κάνω τις απαραίτητες συγκρίσεις.
Στ'αρχίδια μου οι τότε, στ'αρχίδια μου οι έπειτα. Με τις τώρα τι γίνεται? Ποιός ενδιαφέρεται? Ποιός είναι εδώ? Ποιός "σκαρφαλώνει" τον τοίχο που μου είπαν πως έχω χτίσει γύρω απ'το εγώ μου? Κουφάλες....

Κάθε τσιγάρο που χώνω στα σωθικά μου και μια μπουνιά. Μπουνιά στην ηρεμία που μάταια επιδιώκω. Κλωτσιά στο αλαβάστρινο κωλαράκι που με έπεισαν οτι διαθέτω :P
Και όχι τίποτα άλλο, πάει καιρός που κάποια το χούφτωσε...

Τελειώνω όχι επειδή το θέλω, αλλά επειδή νυστάζω. Θέλει το οχταωράκι της η επιδερμίδα μου... Μια μαντινάδα του παππού μου, που ήξερε να λέει αλήθειες.

"Καρδιά που πόνιε κι έγιανε,
δεν πρέπει να ποθάνει,
μόνο να φτάχνει γιατρικά,
κι άλλες καρδιές να γιάνει."

Φιλιά πολλά και να θυμάστε πως είμαστε αυτό που φοβόμαστε.

Κεφάλαιο 19

2006-12-09T15:37:00.000+02:00

"Πως εκλπήρωσες τις στρατιωτικές σου υποχρεώσεις?"
"Στο στρατό, Τσάρλι. Δεν θα μας βγάλει πουθενά αυτό."
"Με τι ειδικότητα?"
"Ως γιατρός."
"Ψυχίατρος?"
"Όχι."
"Πόσο καιρό εξασκείς την ψυχιατρική?"
"Πέντε χρόνια."
"Έχεις φάει ποτέ τη γυναίκα σου?"
"Τι..." Τρομοκρατημένη, θυμωμένη παύση. "Δεν... δεν καταλαβαίνω το νόημα της φράσης."
"Θα το θέσω διαφορετικά, τότε. Έχεις εμπλακεί ποτε σε στοματικές γενετήσιες πρακτικές με τη γυναίκα σου?"
"Δε θα απαντήσω σε αυτό. Δεν έχεις το δικαίωμα."
"Έχω όλα τα δικαιώματα του κόσμου. Εσύ δεν έχεις κανένα. Απάντησέ μου αλλιώς θα πυροβολήσω κάποιοςν. Και να θυμάσαι, αν πεις ψέμματα, και σε πιάσω να λές ψέμματα, θα πυροβολήσω κάποιον." ¨Εχεις εμπλακεί ποτέ σε..."
"'Οχι."
"Πόσο καιρό εξασκείς την ψυχιατρική?"
"Πέντε χρόνια."
"Γιατί?"
"Για... Λοιπόν, επειδή με γεμίζει. Ως άνθρωπο."
"Είχε ποτέ η γυναίκα σου σχέσεις με άλλον άντρα?"
"Όχι."
"Πώς το ξέρεις?"
"Με αγαπάει."
"Σου έχει πάρει ποτέ η γυναίκα σου πίπα, Ντον?"
"Δεν καταλαβαίνω τι θέλεις..."
"Ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ!"
"Όχι, Τσάρλι, εγώ..."
"Έκανες ζαβολιά σε κανένα διαγώνισμα στο κολέγιο?"
Παύση. "Απολύτως όχι."
"Σε κανένα κουίζ?"
"Όχι."
Επιτέθηκα ξαφνικά. "Τότε πως μπορείς να λες οτι η γυναίκα σου δεν ενεπλάκη ποτέ σε στοματο-γενετήσιες σεξουαλικές πρακτικές μαζί σου?"
"Εγώ... Εγώ-ποτέ... Τσάρλι..."
"Πού έκανες τη βασική σου εκπαίδευση?"
"Φ-Φόρτ Μπένινγκ."
"Ποιά χρονιά?"
"Δεν θυμάμ..."
"Δώσε μου μια χρονιά αλλιώς θα πυροβολήσω κάποιον εδώ κάτω!"
"Χίλια-εννιακόσια-πενήντα-έξι."
"Ήσουν αγριάδα?"
"Εγώ... Εγώ δεν..."
"Ήσουν αγριάδα? Ήσουν σκυλόφατσα?"
"Ήμουν... Ήμουν αξιωματικός. Υπολοχ..."
"Δεν σε ρώτησα αυτό!" ούρλιαξα.
"Τσάρλι... Τσάρλι, για όνομα του Θεού, ηρέμησε..."
"Ποιά χρονιά εκπληρώθηκαν οι στρατιωτικές σου υποχρεώσεις?"
"Χι-Χίλια-εννιακόσια-εξήντα."
"Χρωστάς στην πατρίδα σου έξι χρόνια! Λες ψέμματα. Θα πυροβολήσω."
"Όχι!" φώναξει. "Εθνική Φρουρά! Ήμουν στη Φρουρά!"
"Ποιό ήταν το πατρικό όνομα της μητέρας σου?"
"Γκ-Γκ-Γκάβιν."
"Γιατί?"
"Για... Δεν καταλαβαίνω τι εν..."
"Γιατί ήταν το πατρικό της όνομα Γκάβιν?"
"Γιατι το όνομα του πατέρα της ήταν Γκάβιν. Τσάρλι..."
"Ποιά χρονιά έκανες τη βασική σου εκπαίδευση?"
"Χίλια-εννιακόσια-επ-έξι!"
"Λές ψέμματα. Σ'έπιασα, έτσι δεν είναι, Ντον?"
"Όχι!"
"Άρχισες να λες πενήντα-επτά."
"Μπερδεύτηκα."
"Θα πυροβολήσω κάποιον. Στα σωθικά νομίζω. Ναι."
"Τσάρλι, για τ'όνομα του Ιησού!"
"Φρόντισε να μην ξανασυμβεί. Ήσουν απ'αυτούς που γαβγίζουνε, έτσι δεν είναι? Στο Στρατό?"
"Ναι-όχι-ήμουν αξιωματικός."
"Ποιό ήταν το μεσαίο όνομα του πατέρα σου?"
"Τζ-Τζον. Τσαχ-Τσάρλι, σύνελθε. Μ-Μ-Μη..."
"Καταβρόχθισες ποτέ τη γυναίκα σου δικέ μου?"
"Όχι!"
"Λες ψέμματα. Είπες πως δεν ξέρεςι τι σημαίνει αυτό."
"Μου το εξήγησες!" Ανέπνεε με μικρά, γρήγορα γρυλίσματα. "Άσε με να φύγω. Τσάρλι, άσε με να φ..."
"Σε ποιό θρησκευτικό δόγμα ανήκεις?"
"Στους Μεθοδιστές"
"Στην Ομάδα Οργάνωσης?"
"Όχι."
"Πήγαινες στο Κατηχητικό?"
"Ναι."
"Ποιές είναι οι τρείς πρώτες λέξεις της Παλαιάς Διαθήκης?"
Παύση. "Εν αρχή ήν."
"Πρώτη γραμμή απο τον εικοστό τρίτο ψαλμό?"
"Ο... εμ... Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου."
"Και έφαγες πρώτη φορά τη γυναίκα σου το 1956?"
"Ναι-όχι... Τσάρλι, άσε με ήσυχο..."
"Βασική εκπαίδευση, ποιά χρονιά?"
"Χίλια-εννιακόσια-πενήντα-έξι!"
"Είπες πενήντα-επτά προηγουμένως!" ούρλιαξα. "Ορίστε! Θα τινάξω κάποιου το κεφάλι στον αέρα αμέσως τώρα!"
"Είπα πενήντα-έξι, μπάσταρδε!" Ουρλιάζοντας, με κομμένη την ανάσα, υστερικός.
"Τι συνέβη στον Ιωνά, Ντον?"
"Τον κατάπιε μια φάλαινα."
"Η Βίβλος λέει μεγάλο ψάρι, Ντον. Αυτό εννοούσες?"
"Ναι. Μεγάλο ψάρι. Ναι βέβαια." Αξιοθρήνητα περίεργα.
"Ποιος κατασκεύασε την κιβωτό?"
"Ο Νώε"
"Που έκανες τη βασική σου?"
"Στο Φόρτ Μπένινγκ." Με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Οικείο έδαφος. Άφηνε τον εαυτό του να χαλαρώσει.
"Έφαγες ποτέ τη γυναίκα σου?"
"Όχι."
"Τι?"
"Όχι!"
"Ποιό είναι το τελευταίο βιβλίο στην Καινή Διαθήκη? Ντον?"
"Οι Αποκαλύψεις."
"Βασικά, είναι σκέτα Αποκάλυψη. Στον Ενικό. Έτσι?"
"Έτσι, βέβαια, έτσι."
"Ποιός την έγραψε?"
"Ο Ιωάννης."
"Ποιό ήταν το μεσαίο όνομα του πατέρα σου?"
"Ιωάννης."
"Σου αποκάλυψε τίποτε ποτέ ο πατέρας σου, Ντον?"
Ένα παράξενο, ψηλό, κακαριστό γέλιο απο τον Ντον Γκρέις. Μερκά απο τα παιδιά ένιωσαν άβολα ακούγοντας τον ήχο αυτού του γέλιου.
"Εμ... όχι... Τσάρλι... δεν μπορώ να πω οτι το έκανε ποτέ."
"Ποιό ήταν το πατρικό όνομα της γυναίκας σου?"
"Γκάβιν."
"Θεωρείται ο Ιησούς ένας απο τους μάρτυρες?"
"Ν-Ναι..." Ήταν πολύ Μεθοδιστής για να είναι πραγματικά σίγουρος.
"Πως μαρτύρησε?"
"Με το σταυρό. Σταυρώθηκε."
"Τι ρώτησε ο Χριστός τον Θεό πάνω στο σταυρό?"
"<Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες?>"
"Ντον?"
"Ναι, Τσάρλι?"
"Τι είπες μόλις τώρα?"
"Είπα Θεέ μου, Θεέ μου γιατί..." Παύση. "Ω, όχι, Τσάρλι. Αυτό δεν είναι δίκαιο!"
"Έκανες μια ερώτηση."
"Με ξεγέλασες!"
"Μόλις σκότωσες κάποιον, Ντον. Λυπάμαι."
"Όχι!"

Πυροβόλησα με το πιστόλι στο πάτωμα. Όλη η τάξη, που άκουγε με έντονη, προσοχή, σαν υπνωτισμένη, μαζεύτηκε.
Πολλοί ούρλιαξαν. Ο "Χοιροστάσιο" λιποθύμησε πάλι, και χτύπησε το δάπεδο μ'ένα γεμάτο κρεάτινο γδούπο. Δεν ξέρω αν τον συνέλαβε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας, αλλα πραγματικά δεν είχε σημασία.
Ο κύριος Γκρέις έκλαιγε. Με αναφιλητά, σαν παιδί.
"Ικανοποιητικό" είπα χωρίς να απευθύνομαι σε κανέναν συγκεκριμένα. "Πολύ ικανοποιητικό."
Τα πράγματα φαίνονταν να κυλάνε ωραία.
Τον άφησα να κλαίει για σχεδόν ένα λεπτό. Οι μπάτσοι είχαν αρχίσει να έρχονται προς το σχολείο μόλις άκουσαν τον πυροβολισμό, αλλα ο Τομ Ντένβερ, στοιχηματίζοντας ακόμη στον τρελογιατρό του, τους κράτησε πίσω, και έτσι αυτό ήταν εντάξει. Ο κύριος Γκρέις ακουγόταν σαν ένα μικρό παιδί, αβοήθητο, χωρίς ελπίδα. Τον είχα αναγκάσει να γαμήσει τον εαυτό του, με το δικό του μεγάλο εργαλείο, σαν εκείνες τις παράξενες εμπειρίες που διαβάζεις στο Penthouse forum.
Του είχα αφαιρέσει τη μάσκα του μάγου γιατρού και τον έκανα ανθρώπινο. ΑΛλα δεν του κρατούσα κακία. Το να σφάλλεις είναι μόνον ανθρώπινο, αλλα είναι ίδιον θεικό το να συγχωρείς. Το πιστεύω αυτό πραγματικά.

"Κύριε Γκρέις?" είπα τελικά.
"Θα βγω έξω τώρα" είπε. Και τότε με δακρύβρεχτη επαναστατικότητα: "Και δεν μπορείς να με σταματήσεις!"
"Εντάξει", είπα τρυφερά. "Το παιγνίδι τελείωσε, κύριε Γκρέις. Δεν παίζαμε στ'αλήθεια αυτή τη φορά. Κανένας δεν είναι νεκρός εδώ κάτω. Έριξα στο πάτωμα."
Σιωπή με αναπνοές. Μετά, κουρασμένα: "Πως μπορώ να σε πιστέψω, Τσάρλι?"
Γιατί θα είχε δημιουργηθεί πανικός.
Αντί να πω αυτό, έδειξα με το δάχτυλο. "Τεντ?"
"Είμαι ο Τεντ Τζόουνς, κύριε Γκρέις", είπε ο Τεντ μηχανικά.
"Ν-Ναι, Τεντ."
"Έριξε στο πάτωμα", είπε ο Τεντ με φωνή ρομπότ. "Όλοι είναι καλά." Μετα χαμογέλασε και άρχισε να μιλάει πάλι. Έστρεψα το πιστόλι προς το μέρος του, και έκλεισε αστραπιαία το στόμα του.
"Ευχαριστώ, Τεντ. Ευχαριστώ, αγόρι μου." Ο κύριος Γκρέις άρχισε πάλι να σιγοκλαίει. Μετά απο ό,τι βάρυνε σαν πολύς, πολύς χρόνος, έκλεισε το σύστημα ενδοεπικοινωνίας. Αρκετή ώρα μετά απ'αυτό, εθεάθη πάνω στο γρασίδι, πάλι, περπατώντας με το τουίντ σακάκι του με τα σουέντ μπαλώματα στους αγκώνες, το καραφλό κεφάλι του να γυαλίζει, τα μάγουλά του να γυαλίζουν. Περπατούσε αργά, σαν γέρος.
Ήταν απίστευτο πόσο πολύ μου άρεσε να τον βλέπω να περπατάει έτσι.

Απο το βιβλίο "Οργή".
Ένα απο τα βιβλία του Bachman.
1977

(sorry για το μέγεθος του ποστ, αλλα δεν γινόταν να μην γράψω όλο το κεφάλαιο...)

Κεφάλαιο 18

2006-12-05T13:22:00.000+02:00

[...]

"Άσε μας να σε βοηθήσουμε Τσάρλι", έλεγε ο κύριος Γκρέις.
"Με το να σας αφήσω να με βοηθήσετε, θα βοηθούσα εσάς." Το είπα λες και η σκέψη μου είχε μόλις φανερωθεί.
"Δεν θέλω να το κάνω αυτό."
"Γιατί Τσάρλι?"
"Κύριε Γκρείς?"
"Ναι, Τσάρλι?"
"Την επόμενη φορά που θα μου κάνετε μια ερώτηση, θα σκοτώσω κάποιον εδω κάτω."

Μπορούσα να ακούσω τον κύριο Γκρέις να ανασαίνει, σα να του είχε μόλις αναγγείλει κάποιος πως ο γιός του έπεσε θύμα αυτοκινητικού. Ήταν ένας πολύ α-συνείδητος ήχος. Με έκανε να αισθάνομια πολύ ωραία.
Οι πάντες στην αίθουσα με κοίταζαν περίεργα. Ο Τέντ Τζόουνς σήκωσε αργά το κεφάλι του, σα να είχε μόλις ξυπνήσει. Μπορούσα να δω το, γνωστό σε μένα, σκοτεινό σύννεφο μίσους να καλύπτει το βλέμμα του. Τα μάτια της Άνν Λάσκι ήταν στρογγυλά και τρομαγμένα. Τα δάχτυλά της της Σύλβια Ράγκαν χόρευαν ένα αργό και ονειρικό μπαλέτο, καθώς έκαναν επιδρομή στο τσαντάκι της για άλλο ένα τσιγάρο. Και η Σάντρα Κρος με κοίταζε σοβαρά, σοβαρά σα να ήμουν γιατρός ή ιερέας.
Ο κύριος Γκρέις άρχισε να μιλάει.

"Πρόσεξε!" είπα απότομα. "Πριν πείς οτιδήποτε, πρόσεξε. Δεν παίζεις το δικό σου παιγνίδι πια. Κατάλαβέ το αυτό. Παίζεις το δικό μου. Δηλώσεις μόνο. Πρόσεξε πάρα πολύ. Μπορείς να είσαι πολύ προσεκτικός?"
Δεν είπε τίποτα για το παιγνίδι μου με τις λέξεις. Τότε είναι που άρχισα να πιστεύω πως τον έχω στο χέρι.
"Τσάρλι..." Αυτό ήταν σχεδόν μια παράκληση?
"Πολύ καλά. Νομίζεις πως θα μπορέσεις να κρατήσεις τη δουλειά σου μετά απ'αυτό, κύριε Γκρέις?"
"Τσάρλι, για τ'όνομα του Θεού..."
"Ακόμη καλύτερα."
"Άφησέ τους να φύγουν Τσάρλι. Σώσε τον εαυτό σου. Σε παρακαλώ."
"Μιλάς πολύ γρήγορα. Σύντομα θα σου ξεφύγει καμμία ερώτηση, κι αυτό θα είναι το τέλος για κάποιον."
"Τσάρλι..."
"Πώς εκπλήρωσες τις στρατιωτικές σου υποχρεώσεις?"
"Τι..." Ξαφνικό σφύριγμα αναπνοής, καθώς το έκοψε απότομα.
"Παραλίγο να σκοτώσεις κάποιον", είπα. "Πρόσεχε Ντον. Μπορώ να σε λέω Ντόν, δεν μπορώ? Βέβαια. Κατάλαβε την βαρύτητα αυτών των λέξεων, Ντον."
Πήγαινα κατά πάνω του.
Θα τον έσπαγα.
Εκείνο το δευτερόλεπτο μου φάνηκε ποτι ίσως μπορούσα να τους σπάσω όλους.

"Νομίζω οτι είναι καλύτερα να αποσυρθώ για την ώρα, Τσάρλι."
"Εάν φύγεις πριν σου πω οτι μπορείς, θα πυροβολήσω κάποιον. Αυτό που θα κάνεις είναι να κάτσεις εκεί και να απαντήσεις στις ερωτήσεις μου."
Η πρώτη εφιδρωμένη εκδήλωση απόγνωσης, τόσο καλά κρυμμένη όσο ο ιδρώτας απο τις μασχάλες στο χορό των πρωτοετών: "Πραγματικά δεν πρέπει να το κάνω, Τσάρλι. Δεν μπορώ να πάρω ευθύνη για..."
"Ευθύνη?" ούρλιαξα. "Θεέ μου, παίρνεις την υθύνη απο τότε που σε αμόλησαν απ'το κολλέγιο! Τώρα θέλεις να την κοπανήσεις, για πρώτη φορά που φαίνεται ο κώλος σου γυμνός! Αλλά εγώ οδηγάω, και, μα το Θεό, εσύ θα τραβήξεις την καρότσα! Αλλιώς θα κάνω ακριβώς αυτό που είπα. Μπήκες? Με καταλαβαίνεις?"
"Δεν θα παίξω ένα φτηνιάρικο παιγνίδι με ανθρώπινες ζωές, έτσι για γούστο, Τσάρλι."
"Συγχαρητήρια σ'εσένα", είπα. "Μόλις περιέγραψες τη σύγχρονη ψυχιατρική. Αυτός θά'πρεπε να είναι ο ορισμός στα σχολικά βιβλία, Ντον. Τώρα άκουσε προσεκτικά: θα κατουρήσεις απ'το παράθυρο, αν σου πω να το κάνεις. και ο Θεός να σε βοηθήσει, αν σε πιάσω να μου λες ψέμματα. Κι αυτό θα σκοτώσει κάποιον. Έτοιμος να ξεγυμνώσεις την ψυχή σου, Ντον? Είσαι στη γραμμή της εκκίνησης?"

Ήθελε να ρωτήσει αν το εννοώ πραγματικά, αλλα φοβόταν πως θα απαντήσω με το όπλο αντί με το στόμα μου. Ήθελε γρήγορα να απλώσει το χέρι του και να κλείσει την ενδοεπικοινωνία, αλλα ήξερε πως θα ακούσει την αντίχηση του πυροβολισμού στο άδειο κτήριο να στριφογυρίζει στο διάδρομο απο κάτω του, σαν μια μπάλα του μπόουλινγκ σε ένα μακρύ διάδρομο που οδηγεί στην κόλαση.

"Εντάξει", είπα. Ξεκούμπωσα τα μανικέτια στο πουκάμισό μου. Έξω, στο γρασίδι, οι μπάτσοι και ο Τομ Ντένβερ και ο κύριος Τζόνσον στέκονταν γύρω-γύρω ανήσυχοι, περιμένοντας την επιστροφή του ταύρου επιβήτορα με το τουίντ.
Διάβασε τα όνειρά μου Σίγκμουντ. Πιτσίλισέ τα με το σπέρμα των συμβόλων σου και κάν'τα να μεγαλώσουν. Δείξε μου πως είμαστε διαφορετικοί, ας πούμε, απο τα λυσσασμένα σκυλιά ή τις γερασμένες τίγρεις τις γεμάτες κακό αίμα. Δείξε μου τον άνθρωπο που κρύβεται ανάμεσα στις ρεύσεις μου.
Είχαν κάθε λόγο να αισθάνονται σίγουροι (αν και δεν έμοιαζαν σίγουροι). Με τη συμβολική έννοια, ο κύριος Γκρέις "Άνοιγε Νέους Δρόμου για το Δυτικό Κόσμο". Ταύρος επιβήτορας με πυξίδα.
Ο Νάτι Μάμπο ανέπνεε ακανόνιστα απο το μικρό κουτί με το πλέγμα πάνω απο το κεφάλι μου. Αναρωτήθηκα αν είχε πιάσει τίποτα καλές, γρήγορες κινήσεις ματιών τελευταία. Αναρωτήθηκα πως θα ήταν οι δικές του όταν θα'ρχόταν, επιτέλους, η νύχτα.

"Εντάξει, Ντον. Ας το βάλουμε μπροστά."

Συνεχίζεται

Απο το βιβλίο "Οργή".
Ένα απο τα βιβλία του Bachman.
1977

Θέατρο

2006-12-03T22:17:00.000+02:00

Παίρνοντας αφορμή από το post της τριαντάρας, δεν μπορώ να μην πω ένα δυο λόγια,

Τελείως άσχετα με την παράσταση φυσικά.

Το μεγαλύτερο θέατρο είναι η ζωή, και η καλύτερη παράσταση που θα δούμε ποτέ, πάλι η ίδια η ζωή. Άλλοτε πρωταγωνιστές, άλλοτε κομπάρσοι, άλλοτε υποβολείς…

Και το κοινό που απελπισμένα περιμένουμε και περιμένει να μας χειροκροτήσει, πολύ.

Απλά κάνουμε το λάθος να μην το θυμόμαστε, και τις περισσότερες φορές να μην το ανταποδίδουμε.

Φτιασιδωνόμαστε όπως μόνο εμείς ξέρουμε, μιλάμε όπως θέλουν να ακούν κάποιοι και το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να φέρνουμε βόλτες γύρω από τον εαυτό μας, νομίζοντας πως εμείς ανατέλλουμε, και δύουμε κιόλα.

Το καλύτερο κομμάτι έρχεται όταν αναλαμβάνουμε ως θεατές πια, να δούμε την παράσταση κάποιου άλλου, είτε είναι δράμα είτε κωμωδία, και να κρίνουμε την κατάστασή του μεταξύ pop corn και Coca Cola.

Συνήθως σενάριο δεν υπάρχει, μιας και δεν παίζουμε σχεδόν ποτέ μόνοι μας.

Το σενάριο υποθετικά το γράφουμε με άλλους, προσπαθώντας να μην γεμίζουμε τις σελίδες με άσκοπους μονολόγους (καλή ώρα σαν αυτό).

Πολλές φορές όμως κάποιος από το θίασο πιστεύει πως η υποκριτική του υπερβαίνει τα στενά όρια ενός θιάσου, και παίζει σε πολλούς ταυτόχρονα. Κι αυτό ενοχλεί πολλές φορές. Αλλά αν αισθάνεται έτσι, κανείς δεν μπορεί να πει τίποτα..

Χρόνια μου πολλά

2006-11-26T12:51:00.000+02:00

Μόλις που προλαβαίνω να γράψω κάτι για τη χθεσινή βραδιά.
Φαγητά.
Ξύδια.
Ναρκωτικά.

Και γω να πετυχαίνω τον εαυτό μου σε μια φάση να τραγουδάω ακαπέλα μπροστα σε 8 άτομα:

"Όταν περάσεις τα μαύρα λιθάρια,
ώ πελεκάνε των ουρανών!
Σε περιμένω στης γης τα ριζώματα,
με το Χρυσόμαλλο Δέρας στο χέρι.

Θ' απλώσω στο κρεβάτι σου τα μυστικά μου,
τα λιονταράκια της Αραβίας,
τις κόμπρες της Βομβάης,
και τις νυχτερίδες των Πυραμίδων.

Εγώ σου μιλώ,
εγώ σε καλώ,
εγώ σου μιλώ,
η νυχτερινή ροή του Γαλαξία.

Θα σ'αγαπήσω πάραφορα
όπως βυθίζεται το μαχαίρι στη σάρκα,
όπως χορταίνει το νερό η λαφίνα.
Θα σ'αγαπήσω παράφορα,
για να μ'αγαπάς ουρλιάζοντας
για να μ'αγαπάς απαρηγόρητα."

Χρόνια μου πολλά ρε....

Ψοφόμετρο

2006-11-22T09:48:00.002+02:00

Ψοφόμετρο

Tales from Γαλιά

2006-11-18T23:04:00.000+02:00

(Πάνω δεξιά, η γιαγιά μου διαλέγει the high way για τα χωράφια...)

Γαλιά 17/11/2006
Ώρα: 21:00

Το σπίτι.
Κάθομαι στη βεράντα του σπιτιού. Μη φανταστείτε τις κλασσικές βεράντες που βλέπουν στη θάλασσα ή τους αγρούς ή δεν ξέρω και γω που. Η δική μου βεράντα βλέπει στο δρόμο. Δεν έχει ούτε πολυθρόνες να ξεκουράζονται οι επισκέπτες, ούτε τραπέζι για να ακουμπάει το γλυκό του κουταλιού και οι πορτοκαλάδες. Το μόνο που έχει είναι ένα λάστιχο, 2-3 τσουβάλια με ελειές που έχει μαζέψει η γιαγιά μου απο τα χωράφια, και μια σκάλα. Α, και εμένα έχει, που κάθομαι στο πεζούλι, με ένα τσιγάρο στο χέρι, έναν ελληνικό καφέ ακουμπισμένο κάπου εκεί, και ένα ένα μαρκαδόρο με τον οποίο γράφω σε ένα μπλοκ ζωγραφικής.
Αρχίζω και blog-όνω σιγά-σιγά (blog+σκαλώνω)... Εκεί που έβλεπα το blog μόνο σαν ένα μέρος που ανεβάζει κάποιος κειμενάκια, τώρα ψάχνω ευκαιρία να ζω εμπειρίες και να τις στολίζω κιόλας. Αυτό συμπέρανα τουλάχιστον, απο το Νοητικό Ναρκοπέδιο και μετά...
Το σπίτι βρίσκεται στην αρχή του χωριού σχεδόν. Έχει μια ευρύχωρη αυλή, κάμποσα δωμάτια, τον ξυλόφουρνο στην μικρή αυλή, το κοτέτσι (που είναι δίπλα στηη μικρή αυλή) και το "σώχωρο" (τι? πως?) a.k.a. μποστάνι, ένα μικρό χωράφι δηλαδή, στα όρια του σπιτιού.
(όση ώρα γράφω, μέσα έχουν ανάψει το τζάκι και ετοιμάζονται για τα υπόλοιπα)
Το ατού του σπιτιού δε, είναι η ταράτσα του, η οποία (θεωρητικά) συνορεύει με το σπίτι του αδερφού του παππού μου και με άλλα 2 σπίτια (πρακτικά). Έχει άφθονο χώρο εκεί πάνω και τα καλοκαίρια ή όποτε δε βρέχει, ανεβαίνω εκεί και πίνω τον καφέ μου.
Α, απο κάτω μου είναι το υποτιθέμενο υπόγειο. Εκεί μέσα υπάρχει το βαρέλι με το κρασί απο την εποχή του παππού μου (πριν γεννηθώ εγώ ή ο πατέρας μου δηλαδή), ο αργαλειός της γιαγιάς μου που δε χρησιμοποιεί πια γιατι έχει τα αρθροιτικά της, και το πατητήρι, που πετούσαμε τα σταφύλια και χωνόμασταν όλα τα ξαδέρφια μαζί ξυπόλητα, για να βγάλουμε το μούστο...

Η γιαγιά μου.
Η γιαγιά μου ονομάζεται Ευαγγελία Τσαγκαράκη. Γεννήθηκε το 1929 (έτσι της είπαν, μιας και δεν υπήρχαν πιστοποιητικά και μαλακίες στην περιοχή εκείνη την εποχή) και είναι χήρα ιερέος. (Κάποθ εδώ σημειώνω τη φράση "παπά παιδί, διαόλου εγγόνι" και την βάζω δίπλα στο "παπά εγγόνι, διαόλου παιδί" :P)
Αυτός ο άνθρωπος είναι απο τους πιο απίστευτους χαρακτήρες που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου, και που θα γνωρίσω στο μέλλον.
Κατ'αρχάς οι συνήθειές της. Της αρέσει να μαζεύει σακούλες κάθε είδους, για μελλοντική αποθήκευση χορταρικών, σπόρων, κάστανων, ελιών κ.ο.κ. όπως επίσης τηα αρέσει να μαζεύει σπάγγους-κορδόνια-λαστιχάκια, (επίσης κάθε είδους, σχεδόν σα ρακοσυλλέκτης) με τα οποία δένει τις σακούλες που έχει ήδη γεμίσει με τα προαναφερθέντα.
Φοράει μονίμως μια ποδιά πάνω απο τη φούστα της, στης οποίας τις τσέπες υπάρχουν πάντα ένα μαχαίρι χωρίς λαβή, σπάγγοι και καραμέλες. Η χρήσιμότητα των 2 πρώτων είναι περιττό να σχολιαστεί, αν έχετε διαβάσει τα παραπάνω. Οι καραμέλες είναι είτε για να τις δίνει σε παιδιά του χωριού, είτε στα εγγόνια της (ναι, της ζητάω ακόμη). Ειδικά εκείνες με γεύση κανέλλα..
Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο 77 χρονών που να ξυπνάει αξημέρωτα (ή μερικές φορές να μην κοιμάται) και να γυρνάει απο τα χωράφια γύρω στα μεσάνυχτα, πριν ή μετά κάποιες φορές.
Δεν έχω γνωρίσει επίσης παπαδιά που όταν νευριάζει, βρίζει με τις φράσεις "Γαμώ το Δία σου μέσα", "Γαμώ τον Αντίχριστό σου (πάλι μέσα)", που όταν έχουμε πειράξει ή κάνει κάτι στο σπίτι χωρίς εκείνη να το ξέρει ή να το έχει εγκρίνει, να κάνει τη θεϊκή ερώτηση "Σε διέταξα?"
Δείγμα αυταρχισμού και τσαμπουκά μιας γυναίκας που γέννησε και μεγάλωσε 5 παιδιά στην Κατοχή.
Και ξέρει και Λατινικά
"Regina rosas amat..."

Ώρα: 23:00
Ευτυχώς το πακέτο με τα τσιγάρα τελείωσε. Για το επόμενο 24ωρο μόνο οξυγόνο. Όταν ήρθα εδώ περίμενα οτι θα πιάσω το μαρκαδόρο και θα αρχίσω να γράφω γκρι αυτοκαταστροφικές φράσεις. Αλλα δεν μπορώ-δεν γίνεται-δε θέλω. Δεν προβλέπεται απο το όλο σκηνικό. Εδώ:
Δεν υπάρχουν αυτοκίνητα.
Ούτε το *&^%κεμπάπ
Ούτε το Ι.Ε.Κ.
Ούτε το Internet.
Ούτε πρώην.
Ούτε νυν.
Ούτε "φίλοι"
Ούτε "εχθροί".
Υπάρχω εγώ, ο αέρας, ο ουρανός, και κάτι ψιλά απο ομιλίες, σκέψεις, και μπλα μπλα μπλα...

Δυστυχώς όμως εδώ:
Δεν υπάρχεις εσύ. Για μια ακόμη φορά λοιπόν, οι λέξεις αποδεικνύονται λίγες και η φαντασία σου ακόμη λιγότερη, μιας και τα δεδομένα είναι ήδη το λιγότερο φτωχά μπροστά στην πραγματικότητα.
Κάπου εδώ θα μπούν και οι εικόνες.
Κάποια στιγμή...

Σάββατο 18/11/2006
Ώρα: 7:00 (ίσως και μισή ώρα μετά)
Το μάτι είναι ακόμη πρησμένο απο τον ύπνο. Χαίρομαι όσο λίγες φορές, κάθε φορά που βρίσκομαι εδώ δηλαδή. Έχω κάτσει σε ένα μικρό "μπαλκονάκι" το οποίο βλέπει την Ανατολή. Πίνω ένα ελληνικό καφεδάκι και βλέπω τον ήλιο να ξυπνάει, και ξυπνάω και γω μαζί του.
Οι υπόλοιποι είναι ήδη μέσα και κάνουν τις προετοιμασίες για το ψωμί. Ως άντρας, δε θα χρειαστώ παρά μόνο στο χειρωνακτικό κομμάτι της υπόθεσης. Τα υπόλοιπα είναι γυναικείες δουλειές.
Για μέσα Νοέμβρη κάνει καλό καιρό πάντως...
Η γιαγιά με βλέπει που απο εχθές τραβάω φωτογραφίες σαν τον τουρίστα, και δεν καταλαβαίνει το γιατί. Που να της εξηγώ... Δεν θα καταλάβει και καλά θα κάνει :P
Οι πορτοκαλιές θέλουν μάζεμα, παρεμπιπτόντως...
Κάποια στιγμή πριν το μεσημέρι, πρέπει να πάω στο νεκροταφείο να πω ένα γειά στον παππού μου. Η γιαγιά απο μικρά μας είχε μάθει οτι τις ημέρες που κάνει ζέστη, πρέπει να πηγαίνουμε που και φορά να βρέχουμε τον τάφο του, για να δροσίζεται και εκείνος.
Και σήμερα θα έχει ζέστη σίγουρα.
Ευτυχώς που δεν έφερα το γάτο. Σίγουρα θα τρελλαινόταν εδώ και θα τον έχανα.
Παρέα απο εχθές μου κάνουν όσοι φίλοι/ες θα ήθελαν να είναι εδώ αλλά δενν τα κατάφεραν. No harm done :)

Ώρα: 10:30
Το ζύμωμα τελείωσε. Πρέπει τώρα να πλάσουμε τα ψωμιά. Η μάσα πλησιάζει...

Τόσα χρόνια φούρναρης...

2006-11-17T17:34:00.000+02:00

Την κάνω για το χωριό.
Πάω να ζυμώσω ψωμί.
60 κιλά.
Τα λέμε...

Υ.Γ.: Αναμείνατε για φωτογραφίες... :)

Αθέατος Κόσμος (γάμησέ τα....)

2006-11-15T13:05:00.000+02:00

Και κει που χαιρόμουν τα κομμάτια μου λόγω δηλητηρίασης, βάζω Alter και βλέπω το Χαρδα-βδέλλα να κάνει τρελλό σόου για τα video games, για την παιδική βία, για τις απεγνωσμένες μανάδες που δεν μπορούν να μαζέψουν τα παιδιά τους απο τα ιντερνετ καφενεία, για πατεράδες που τραβιούνται με τις πυτζάμες να μαζέψουν τα καμμένα τους.

ΕΛΕΟΣ ΕΛΕΟΣ ΕΛΕΟΣ.

ΑΝ δεν ήμουν άρρωστος θα ήμουν νεκρός απο τις αηδίες του βδέλλα. Ευτυχώς ο Θεός με λυπήθηκε και μου έδωσε την ευκαιρία να ακούσω τις μαλακίες του.

Δεν έχω ακόμη το σωματικό σθένος να γράψω όλα αυτά που θέλω, αλλα θα το κάνω. Μόλις μου το επιτρέψει ο πυρετός και ο πόνος σε όλα μου τα κόκκαλα.

Εκεί να δεις γέλια...

Νοητικό Ναρκοπέδιο

2006-11-10T13:29:00.000+02:00

Οκ όλα είναι προσωρινά, αυτό το έχουμε καταλάβει.
Αυτό το οποίο δεν θέλουμε να καταλάβουμε είναι ότι αυτά τα προσωρινά πράγματα τείνουν να θεωρηθούν κεκτημένα και δεδομένα.
Τι εννοώ?
Δεν έχετε παρά να βγείτε μια βόλτα στους δρόμους της πόλης σας.
Ρίχτε μερικές προσεκτικές ματιές γύρω σας και θα καταλάβετε πως οι περισσότεροι από εμάς έχουν χτίσει ένα οικοδόμημα γύρω από τον εαυτό τους, τόσο εγωιστικό που νομίζουν πως τίποτα δεν μπορεί και δεν θα το καταρρίψει.
Άντρες και γυναίκες ζορίζουν τους εαυτούς τους και τα άλλα τους μισά, φτάνοντας στα όρια, και με την ψευδαίσθηση μάλιστα, ότι τίποτα δεν πρόκειται να τους συμβεί, πως ακόμη και μετά από όλο αυτό το αγχωτικό κρυφτό κανείς δεν θα βγει χαμένος.
Λάθος...
Μικροί και μεγάλοι περπατούν στο δρόμο με την αυτοπεποίθηση ενός τρανσέξουαλ υπέρβαρου του οποίου οι γόβες έχουν για τακούνια ξυλάκια από παγωτό του κατοστάρικου... Δεν παύουν όμως να είναι γόβες και πανάκριβες μάλιστα!
Πανάκριβα φιλόξενα πορτοφόλια που θα γεμίσουν και θα αδειάσουν πολλές φορές, μοναξιά ακόμη και εκεί...
Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και το μόνο που σου περνάει από το μυαλό είναι να πάρεις μια βαριά ανάσα και να τον φτύσεις. Γιατί το θάρρος να του μιλήσεις το έχεις χάσει εδώ και καιρό. Από τότε που ούτε μουστάκια, ούτε έννοιες, ούτε ωριμότητα είχες. Μόνο ειλικρίνεια και φίλους.
Νοιώθω ότι είσαι ο καλύτερός μου φίλος, κι ας δε σε ξέρω. Μπορεί να είσαι ο οποιοσδήποτε, και γω ο άγνωστος μέσα από την οθόνη του υπολογιστή σου, σου μιλάω χωρίς να περιμένω καμία ανταπόκριση.
Κάθε οθόνη και ένας καθρέφτης. Κάθε γραμμή και ένα άνοιγμα των χειλιών σου. Ή των δικών μου. Κάθε τελεία και μια αναγκαία ανάσα.
Δεν ξέρω αν φοβάσαι, εγώ πάντως φοβάμαι. Όχι τις ακλόνητες αλήθειες που ήδη γνωρίζω, αλλά τα ψέματα που περιμένω να μου ειπωθούν. Φοβάμαι ότι είμαι το νήμα που πέφτει στον αγώνα δρόμου κάποιου αγνώστου που σκοπό έχει να με κοροϊδέψει, να με κάνει να μη δω κι άλλες αλήθειες, που τόσο με πονάνε και τόσο χρειάζομαι.
Έχω ξαναπεί, το παρόν δεν υπάρχει. Ο χρόνος είναι ο κυρίαρχος του παιγνιδιού. Κλέφτης και διακριτικός μαζί, παραμένει αόρατος.
Κάθε λέξη που διαβάζεις, κάθε στιγμή που τα μάτια σου κινούνται από το ένα σημείο στο άλλο, να σκέφτεσαι ότι αυτό που βλέπεις να εκτυλίσσεται μπροστά σου είναι μια μικρή προσπάθεια ενός ανθρώπου να εγκλωβίσει και να οπτικοποιήσει το χρόνο.
Το κοίταγμα στον καθρέφτη συνεχίζεται, ακολουθείς?
Ένα κείμενο έχει αποτύχει σαν κείμενο όταν ο χρόνος που ξοδεύεις για να σκεφτείς τι διάβασες, είναι περισσότερος από το χρόνο που ξόδεψες για να το διαβάσεις.

«Κλείσε τα μάτια σου και τίποτα μη σε νοιάζει.
Κλείσε τα μάτια σου, και μη μιλάς.
Κλείσε τα μάτια σου, ο κόσμος για σένα αλλάζει.
Κοιμήσου ήσυχος, αφού έχεις εμάς.»

Ένα συγκρότημα τραγουδάει
Ένας άνθρωπος γράφει τα λόγια ενός συγκροτήματος
Ένας άλλος διαβάζει τα λόγια ενός ανθρώπου.
Εσύ?

Η νύχτα τώρα ξεκινάει και για πολλούς ο χρόνος μοιάζει να σταματάει.
Μιλάω σε ανθρώπους που δεν ξέρω, όμως θα ήθελα να γνωρίζω.
Σκέφτομαι για ανθρώπους που δεν με γνωρίζουν, και δεν ξέρω αν θα το ήθελαν κιόλας.
Ανοίγω τρύπες στο κεφάλι και τα ακροδάχτυλά μου. Από το κεφάλι μπαίνουν το σκοτάδι, ο φόβος και οι άλλοι. Ό,τι δεν δεν μένει μέσα μου, ό,τι δεν με κάνει πιο περίεργο, πιο εγωιστή, και πιο θυμωμένο, καταλήγει στα ακροδάχτυλα και λερώνει κάποιο πληκτρολόγιο...